ΑΣΚΙΜ ΘΑ ΠΕΙ ΑΓΑΠΗ [Μαρίας Κωνσταντούρου, Εκδόσεις Ωκεανίδα]

ΟΠΙΣΘΟΦΥΛΛΟ ΒΙΒΛΙΟΥ

Φτιάχνεις στο μυαλό σου ένα σκηνικό, μια φανταστική πραγματικότητα που θέλεις οπωσδήποτε να ζήσεις. Έπειτα παρακαλάς με όλη τη δύναμη της ψυχής σου να γίνει το θαύμα και να υλοποιηθεί η ευχή σου. Κι έρχεται αυτή η μέρα. Όμως αυτά που ονειρευόσουν δεν μπορούν να σταθούν μόνα τους. Χρειάζονται έναν διάκοσμο για να αναδειχθούν. Αλλά εσύ ξέχασες να οραματιστείς αυτόν τον διάκοσμο. Έτσι το όνειρό σου χάνει τη μαγεία του...
Η Έλλη, ο Δημήτρης, η Κρινάνθη, η Έσμα, ο Όμηρος...
Όλοι τους αποφασισμένοι να κυνηγήσουν τα όνειρά τους. Όλοι χαμένοι σε ένα άνισο παιχνίδι με τη ζωή, έχοντας ερήμην τους συμπαίκτη τον θάνατο. Κι εκεί κοντά τους να ακούγεται ψιθυριστή η φωνή της αγάπης. Στοιχειωμένη από μια προδοσία που δεν ξεχάστηκε ποτέ... Από μια Δευτέρα που αρνήθηκε να έρθει... Από αίμα που ποτέ δεν στέγνωσε... Και ο ψίθυρος γίνεται κραυγή. Όμως και πάλι, λίγοι είναι αυτοί που θα μπορέσουν να ακούσουν το μαγικό κάλεσμά της. Λίγοι θα καταλάβουν πως... Ασκίμ θα πει αγάπη!

Ο ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ ΜΟΥ

Διαβάζοντας τον τίτλο του νέου μυθιστορήματος της Μαρίας Κωνσταντούρου, πρώτα εμφανίστηκε στο μυαλό μου μια δυνατή ιστορία αγάπης. Διαβάζοντας στο οπισθόφυλλο την περίληψη μπερδεύτηκα λίγο. Έγραφε για όνειρα, έγραφε για μια φανταστική πραγματικότητα, για ένα άνισο παιχνίδι με τη ζωή με συμπαίκτη το θάνατο, για Δευτέρες που δεν ήρθαν και για αίμα που δε στέγνωσε, για ψιθύρους και για κραυγές. Τίποτα από όσα έγραφε δε με προετοίμασε για αυτό που εν τέλει βίωσα διαβάζοντας το βιβλίο. Μου πρόσφερε άπειρα συναισθήματα, καρδιοχτύπι και ενθουσιασμό. Διαβάζοντας το προσεκτικά κανείς θα με καταλάβει απόλυτα.

ΞΑΝΑΓΙΝΕ ΤΡΕΙΣ... [Πασχάλη Πράντζιου, Εκδόσεις Ωκεανίδα]

ΟΠΙΣΘΟΦΥΛΛΟ ΒΙΒΛΙΟΥ

Όταν κάθε χρόνο αλλάζει η ώρα το φθινόπωρο και από τέσσερις το πρωί ξαναπάει τρεις, ο καθείς από μας μπορεί να κάνει κάτι μεταξύ τρεις και τέσσερις και να ’ναι σαν να μην το έκανε ποτέ. Έπρεπε να μεγαλώσω πολύ για να καταλάβω πως ό,τι ζούμε είναι ένα ψέμα, πως η ζωή είναι ο χρόνος που φεύγει κι ο χρόνος αυτός δεν ορίζεται παρά μονάχα ως σύνολο στιγμών και τυχαίων γεγονότων. Άραγε, πόσο ελεύθερος είναι κανείς να αποφασίζει για τη ζωή του; Πόσα πράγματα θα μπορούσαν να ήταν αλλιώς αν δεν ήμασταν στο τάδε μέρος, την τάδε στιγμή, την τάδε ώρα; 

ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ ΜΟΥ

Ο Πασχάλης Πράντζιος επιστρέφει στα συγγραφικά δρώμενα και εκπλήσσει  με ένα μυθιστόρημα τελείως διαφορετικό σε σχέση με όσα είχε εκδώσει μέχρι σήμερα. Πρόκειται για ένα έργο με βαθιές φιλοσοφικές προεκτάσεις πάνω στο ζήτημα του χρόνου. Με όπλο το  φιλοσοφικό στοχασμό στήνει ένα μύθο –περίτεχνο θα τον χαρακτήριζα  ως προς την πλοκή του- ένα μύθο ικανό να διατηρήσει αμείωτο το ενδιαφέρον του αναγνώστη, καταφέρνοντας να μεταφέρει σ’ ένα δεύτερο επίπεδο ανάγνωσης του κειμένου μηνύματα κρυμμένα, σκέψεις και μεταφυσικούς προβληματισμούς.

ΟΙ ΜΟΥΣΕΣ ΤΗΣ ΣΙΩΠΗΣ [Νικόλ-Άννας Μανιάτη, Εκδόσεις Ωκεανίδα]

ΟΠΙΣΘΟΦΥΛΛΟ ΒΙΒΛΙΟΥ

Τέσσερις γοητευτικές, άγνωστες μεταξύ τους, επιτυχημένες γυναίκες. Ο έρωτας μπαίνει στη ζωή τους, σε διαφορετικές στιγμές, αλλά το τίμημα είναι πολύ βαρύ. Αφήνει πίσω του συντρίμμια, πόνο και μια ερημιά στην ψυχή.
Η μοίρα αποφασίζει ένα ραντεβού ανάμεσά τους και δένονται μ' έναν αόρατο ψυχικό δεσμό και δυνατή φιλία. Ανακαλύπτουν με φρίκη ότι υπαίτιος της δυστυχίας τους είναι ο ίδιος άνθρωπος.
Αποφασίζουν να τον εκδικηθούν...
Όμως η μοίρα αποφασίζει αλλιώς

ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ

ΟΙ ΜΟΥΣΕΣ ΤΗΣ ΣΙΩΠΗΣ είναι ένα κοινωνικό μυθιστόρημα που έκανε την εμφάνισή του το 2008. Τα βασικά συστατικά του ο έρωτας που καταλήγει σε προδοσία, μετατρέπει την αγάπη σε μίσος, προκαλεί τη δίψα για εκδίκηση και φέρει την λύτρωση μέσα από τη δικαίωση. 

ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ ΚΑΙ ΤΗΣ ΣΚΙΑΣ [Isabel Allende, Εκδόσεις Ωκεανίδα]

ΟΠΙΣΘΟΦΥΛΛΟ ΒΙΒΛΙΟΥ

Η Ιρένε, κόρη μιας εκκεντρικής και ξεπεσμένης μεγαλοαστής, που έχει μετατρέψει το σπίτι της σε οίκο ευγηρίας, δημιουργεί με τον Φρανσίσκο, γιο Ισπανών εξορίστων απο την εποχή του εμφύλιου πολέμου, μαι φιλική σχέση που ύστερα απο πολλές δοκιμασίες γίνεται σιγά-σιγά φλογερός έρωτας. Δημοσιογράφος, η Ιρένε βρίσκει τυχαία το νήμα για την ανακάλυψη μιας απο τις πολιτικές σφαγές που αφθονούν στα χρονικα των δικτακτοριών της Λατινικής Αμερικής. Η βία στρέφεται τότε εναντίον της, και εναντίον του Φρανσίσκο, επιχειρεί πολλές φορές να τους αφανίσει και τελικα τους καταδικάζει στην εξορία, καινούργιους εξόριστους ενός νέου εμφυλίου πολέμου.

Περνώντας αδιάκοπα απο το φως στο σκοτάδι και απο τον έρωτα στον τρόμο, αυτο το μυθιστόρημα ζωντανεύει δεκάδες πρόσωπα τραγικά ή αστεία, απο την επιληπτική χωριατοπούλα που κάνει θαύματα ως τον στρατηγό-φάντασμα που κυβερνάει τη χώρα απο το υπόγειο καταφύγιο του, απο τον ιερέα-εργάτη της φτωχογειτονιάς ως τον βασανιστή αξιωματικό, απο τον αμετανόητο, γερο-αναρχικό ως τον ομοφυλόφιλο αντιστασιακό κομμωτή - και κυρίως τις αξέχαστες μορφές γυναικών, μητέρων συζύγων και θυγατέρων, που κάνουν την Ιζαμπέλ Αλιέντε απο το πρώτο της ήδη βιβλίο, Το σπίτι των πνευμάτων, την κατ' έξοχην συγγραφέα της μοίρας των γυναικών της Λατινικής Αμερικής

ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ

Το παρόν βιβλίο είναι το δεύτερο βιβλίο της Isabel Allende που διαβάζω. Και ομολογώ πως με συνεπήρε τόσο πολύ που θα συνεχίσω και με τα υπόλοιπα της ίδιας. Με πολύ καλή μετάφραση και γλαφυρές περιγραφές.

Η ιστορία διαδραματίζεται ολόκληρο στη Χιλή, επί δικτατορίας Πινοσέτ, αλλά γίνονται πολλές αναφορές στο δράμα της Ισπανίας με τη δικτατορία του Φράνκο. Με μαεστρία η συγγραφέας δένει αριστοτεχνικά τα ιστορικά γεγονότα με τον ρου της ιστορίας.

Πρόκειται για μια σύγχρονη περιπέτεια και το χρονικό ενός έρωτα ταυτόχρονα, με πρωταγωνιστές μια δημοσιογράφο και έναν ψυχολόγο ο οποίος ασκεί το επάγγελμα του φωτογράφου. Η πλοκή δεν είναι στον όλον του βιβλίου κινηματογραφική με αποτέλεσμα περίπου στη μέση να γίνεται λίγο αδιάφορο, ωστόσο το τρίτο μέρος του βιβλίου σε αποζημειώνει μια και ο λόγος ρέει γρήγορα, κινηματογραφικά και ευχάριστα, με πολλές ανατροπές και πολλές περιγραφές. Ωστόσο παρατήρησα μια μικρή αδυναμία στην απόδοση των διαλόγων, ίσως να φταίει βέβαια και η μετάφραση η οποία στο σύνολο θεωρώ πως είναι πολύ καλή.

Με μια πένα που γοητεύει η Isabel Allende δίνει στον αναγνώστη ένα μυθιστόρημα γεμάτο σχήματα λόγου, περιγραφές γεγονότων και πλήθος συναισθημάτων και μηνυμάτων που βομβαρδίζουν τον αναγνώστη. Με ήρωες από την καθημερινότητα στη Χιλή, παρουσιάζει τεχνιέντως την αμάθεια και την παθητική στάση απέναντι στην δικτατορία, τις δυσειδαιμονίες και τις σφαγές πολλών αγνοουμένων που παρέμειναν άφαντοι για χρόνια. 

Μια κραυγή αγανάκτησης δια χειρός Isabel Allende, με ερωτικά στοιχεία και περιπετειώδη χροιά, που αξίζει να διαβαστεί και αν νιώσετε πως σας κουράζει δώστε του μια ευκαιρία θα σας ανταμείψει. 

Ελευθέριος Α. Μανδαλιανός

Η ΠΟΛΗ ΕΧΕΙ ΡΕΠΟ [Πασχάλη Πράντζιου, Εκδόσεις Ωκεανίδα]

ΟΠΙΣΘΟΦΥΛΛΟ ΒΙΒΛΙΟΥ

Ένα email που δημιουργεί παρανόηση στον παραλήπτη γίνεται αφορμή να γράψει ο αφηγητής μια παρωδία αστυνομικού μυθιστορήματος. "Η πόλη έχει ρεπό", μια πραγματικά ξεκαρδιστική ιστορία, όπου η μυθοπλασία μπλέκεται με την πραγματικότητα και οι λογοτεχνικοί ήρωες παίρνουν στα χέρια τους τη ζωή του συγγραφέα. Ο τελευταίος κλείνει το μάτι στον αναγνώστη, παίζει μαζί του χαμογελώντας και κρύβει τα μυστικά του, για να φωνάξει στο τέλος: Σας την έσκασα! Ένα βιβλίο "άλλο" απ' αυτό που δείχνει. Γιατί, όταν η πόλη έχει ρεπό, όλα γίνονται!

ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ

Το τελευταίο μυθιστόρημα του Πασχάλη Πράντζιου το κατατάσσω στα πιο διαφορετικά βιβλία που διάβασα τα τελευταία χρόνια. Ομολογουμένως είναι ότι πιο διασκεδαστικό έχω διαβάσει μέχρι τώρα.

Ο συγγραφέας πετυχαίνει το ακατόρθωτο. Με κεντρικό πλάνο δυο ιστορίες, αυτήν του αφηγητή σε αφήγηση σε α' πρόσωπο αλλά και μια παρωδία αστυνομικού μυθιστορήματος δια χειρός αφηγητή, ο Πασχάλης Πράντζιος πλάθει γεγονότα και σκηνές που η μια διαδέχεται την άλλη με πολύ γρήγορη ταχύτητα και έναν τρόπο πρωτότυπο και γοητευτικό.

Ο αναγνώστης καθηλώνεται στις σελίδες και αγωνιά για την κατάληξη και των δυο ιστοριών, αφού από ένα σημείο και μετά η φαντασία του αφηγητή μπλέκεται στην μυθιστορηματική πραγματικότητα του Πασχάλη Πράντζιου και έτσι εμφανίζεται στον εγκέφαλο του αναγνώστη ένα γαϊτανάκι από γεγονότα που τον καθιστά δέσμιο του αναγνώσματος για να φτάσει γρήγορα στο τέλος και να λυθεί το μυστήριο.

Μια πολύ ευρηματική ιστορία με έξυπνο χιούμορ και απίστευτο σαρκασμό. Μια παρανόηση η οποία αποδόθηκε με αρκετά πρωτότυπο τρόπο. Οι ρόλοι συγγραφέα-ήρωα αντιστρέφονται και η πραγματικότητα μπερδεύεται εύστοχα με την φαντασία. Το βιβλίο είναι γραμμένο με λόγο στρωτό, που ρέει εύκολα, χωρις επαναλήψεις. Ένα διασκεδαστικό ανάγνωσμα που η πλοκή του δεν σε αφήνει να το αφήσεις χωρίς να το τελειώσεις.

Παραδέχομαι πως παρόμοιο βιβλίο δεν έχω διαβάσει και δεν ξέρω αν θα διαβάσω και στο μέλλον παρόμοιο. Τα θερμά μου συγχαρητήρια!

Ελευθέριος Α. Μανδαλιανός

ΤΟ ΣΚΟΥΛΑΡΙΚΙ ΤΗΣ ΤΥΧΗΣ [Καίτης Οικονόμου, Εκδόσεις Ωκεανίδα]

ΟΠΙΣΘΟΦΥΛΛΟ ΒΙΒΛΙΟΥ

Η Mαίρη είναι μια μοντέρνα εργαζόμενη κοπέλα που, μετά από μια ερωτική απογοήτευση, κάνει την απερισκεψία να μπλέξει με τον Άρη Aποστόλου, ένα κακομαθημένο πλουσιόπαιδο πέντε χρόνια μικρότερό της. O Άρης την ερωτεύεται παράφορα και θέλει να την παντρευτεί, η Mαίρη όμως δεν δελεάζεται από τα μυθικά πλούτη της οικογένειάς του και προσπαθεί να διαλύσει αυτή την αταίριαστη σχέση.

Όμως η λογική, καμιά φορά, εμποδίζει τα πιο βαθιά μας αισθήματα να έρθουν στο φως. Kαι η ζωή γελάει με τα παιχνίδια που μας παίζει και μας αφήνει άναυδους με ό,τι κρύβουμε μέσα μας.

ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ

Ξεκίνησα με τόση λαχτάρα αυτό το βιβλίο, γιατί είχα κατενθουσιαστεί από την ΛΕΥΚΗ ΟΡΧΙΔΕΑ της ίδιας, αλλά το τελείωσα με πολύ κόπο. Μου φάνηκε λίγο αδιάφορο σαν βιβλίο. Δεν μου άρεσε η θεματολογία καθόλου. 

Η συγγραφέας δεν ασχολήθηκε με κάτι το συναρπαστικό, παρά με επιφανειακά πράγματα χωρίς να διεισδύει ούτε καν στην έννοια της αγάπης, απλά αναφέροντας γεγονότα που προκαλεί η αγάπη. Κάτι το οποίο έκανε χρόνια μετά γράφοντας την ΛΕΥΚΗ ΟΡΧΙΔΕΑ.Αρκετά προβλέψιμο, χωρίς καμία ιδιαίτερη τροπή στα γεγονότα, αρκετά ρηχοί οι χαρακτήρες. Σε αρκετά σημεία παρατήρησα επαναλήψεις κάτι το οποίο με κούρασε αφάνταστα πολύ.

Παρ'όλα αυτά όμως δεν μπορώ παρά να αναγνωρίσω την γοητευτική γραφή της συγγραφέως, αρκετά περιγραφική σε χώρους και συναισθήματα. Δυναμική γραφή με δυνατούς ωραίους διαλόγους. Το βιβλίο δεν ήταν αυτό που περίμενα, δεν μου κράτησε καν καλή παρέα. Δεν πειράζει, είμαι σίγουρος ότι τα υπόλοιπα θα με ανταμοίψουν.

Ελευθέριος Α. Μανδαλιανός

ΛΙΩΜΕΝΟ ΜΟΛΥΒΙ [Πασχάλη Πράντζιου, Εκδόσεις Ωκεανίδα]

ΟΠΙΣΘΟΦΥΛΛΟ ΒΙΒΛΙΟΥ

Ένα άδειο κραγιόν, σπασμένα γυαλιά κολλημένα σαν σε καθρέφτη κι ένα λιωμένο μολύβι. Αυτά βρέθηκαν στα χαλάσματα της γκρεμισμένης παρά-γκας, όπου έζησε η Θεώνη τα τελευταία της χρόνια. Μόνο που στα χαλάσματα το λιωμένο μολύβι δεν ήταν ένα. Αμέτρητα λιωμένα μολύβια ξεφτισμένα απ’ τη χρήση, μολύβια που λιώσανε μαζί με τη ζωή. Κι ένα χαρτάκι τυλιγμένο σαν σπίρτο, καλά κρυμμένο μέσα στο άδειο κραγιόν, με τρεις ημερομηνίες ξεθωριασμένες: Σάββατο 13 Αυγούστου 1938, Πέμπτη 13 Αυγούστου 1964, Παρασκευή 13 Αυγούστου 1982. Εκεί μέσα ήταν η Θεώνη".

Ποια ήταν όμως η Θεώνη; Ποιο τρομερό μυστικό της ζωής της σκέπασε τον νου της σαν λιωμένο μολύβι;

ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ

Η διήγηση ξεκινάει με υψηλά τον πήχη. Σε βάζει κατευθείαν στο ζουμί της υπόθεσης. Ξεκινάει μια διήγηση της ιστορίας πριν την γέννηση της κεντρικής ηρωίδος, της Θεώνης, και έπειτα από τη γέννηση της ξεκινάει η δική της ιστορία καθώς παράλληλα παρακολουθούμε και τις ζωές κάποιων άλλων προσώπων τα οποία όμως συμβάλλουν στον ρου της ιστορίας μας. Ένα βιβλίο που κρατά το ενδιαφέρον αμείωτο από την πρώτη σελίδα αν και δεν έχει κάποια ιδιαίτερη απρόβλεπτη τροπή. Παρασκηνιακές κινήσεις, άνθρωποι του περιθωρίου, αναφορά σε νοοτροπίες στενομυαλιά, κουτσομπολιά κλπ. Η έννοια του μίσους συναντάται πολλές φορές στο βιβλίο, μίσος όμως που κάνει τους ήρωες μαριονέτες στα χέρια των συνεπειών.

Γρήγορη πλοκή, συνεχής αλλαγή του χωροχρόνου - αναδρομές-  που κάνουν πιο ενδιαφέρουσα την πλοκή. Απλό λεξιλόγιο και σωστή χρήση της γλώσσας. Ωμό λεξιλόγιο όπου χρειάζεται, λίγο πιο λυρικό σε άλλα σημεία. Σωστή και ενδιαφέρουσα ψυχογράφηση των χαρακτήρων μέσα από τους οποίους ο αναγνώστης λαμβάνει πολλά μηνύματα για την ζωή.

Ένα ανάγνωσμα πολύ ευχάριστο χωρίς όμως την απρόβλεπτη τροπή. Από ένα σημείο και μετά είναι λίγο προβλέψιμο, όμως δεν παύει να είναι μια καλή, ενδιαφέρουσα παρέα. Το τέλειωσα σε 4 ώρες! Συγχαρητήρια για τη γλώσσα και για την θεματολογία. 

Ελευθέριος Α. Μανδαλιανός