ΤΑ ΠΕΝΤΕ ΚΛΕΙΔΙΑ [Λένας Μαντά, Εκδόσεις Ψυχογιός]

ΟΠΙΣΘΟΦΥΛΛΟ ΒΙΒΛΙΟΥ

ΔΕ ΘΑ ΠΑΘΕΙ ΤΙΠΟΤΕ ΑΝ ΚΑΝΕΙΣ Ο,ΤΙ ΣΟΥ ΛΕΜΕ. ΠΕΝΤΕ ΛΟΥΚΕΤΑ, ΠΕΝΤΕ ΚΛΕΙΔΙΑ. ΚΑΘΕ ΦΟΡΑ ΠΟΥ ΘΑ ΥΠΑΚΟΥΣ, ΘΑ ΠΑΡΑΛΑΜΒΑΝΕΙΣ ΚΙ ΕΝΑ ΚΛΕΙΔΙ ΜΕ ΤΟ ΛΟΥΚΕΤΟ ΤΟΥ. ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΘΑ ΕΡΘΕΙ ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΗΝ ΚΟΡΗ ΣΟΥ. ΑΝ ΜΙΛΗΣΕΙΣ ΣΕ ΚΑΠΟΙΟΝ ΔΕ ΘΑ ΤΗ ΔΕΙΣ ΠΟΤΕ ΞΑΝΑ ΖΩΝΤΑΝΗ ΑΛΛΑ ΟΥΤΕ ΚΑΙ ΠΕΘΑΜΕΝΗ! ΠΕΡΙΜΕΝΕ ΟΔΗΓΙΕΣ… 

Από κείνη την ώρα άρχισε ο εφιάλτης. Η μικρή της κόρη, η Μαργαρίτα της, ήταν στα χέρια απαγωγέων, δεμένη με πέντε αλυσίδες σαν μικρό ζώο. Δεν μπορούσε να ζητήσει βοήθεια από κάποιον, αφού κανένας δεν ήξερε την ύπαρξη του παιδιού. Ούτε καν ο άντρας της, ο παντοδύναμος Ορέστης Δελμούζος. Έπρεπε να υπακούσει με όποιο τίμημα…

ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ

Όταν ανακοινώθηκε η κυκλοφορία του παρόντος βιβλίου ομολογώ πως γούρλωσα. Η ιδέα μου φάνηκε ευφυέστατη και εφ'όσον το αστυνομικό μυθιστόρημα είναι ένα από τα αγαπημένα μου είδη λογοτεχνίας το περίμενα πως και πως.

Όπως προείπα η ιδέα είναι ευφυέστατη ωστόσο η απόδοση της στο χαρτί δεν μου άρεσε καθόλου. Το βιβλίο ξεκινάει δυναμικά, όμως μετά από κάποιες σελίδες η κοιλιά είναι μεγάλη. Έχοντας διαβάσει πολλά αστυνομικά μυθιστορήματα, ομολογώ πως θα ήθελα μια πιο κινηματογραφική πλοκή, γεμάτη ένταση και αγωνία. Η αγωνία δυστυχώς έλειπε από το βιβλίο της κυρίας Μαντά.

Αν το βιβλίο ήταν κατά το ήμισυ μικρότερο νομίζω θα ήταν ένα καλό βιβλίο. Οι συνεχείς αναδρομές στο παρελθόν με άτσαλο τρόπο κάτι που μπέρδευε τη στιγμή που επέστρεφε στο παρόν, καθώς επίσης και η αφήγηση γεγονότων από το παρελθόν σε μεγάλο μέρος του βιβλίου κούραζε τον αναγνώστη και χάνονταν τα συναισθήματα που πρέπει να υπάρχουν στα αστυνομικά μυθιστορήματα. Άριστα δοσμένοι οι χαρακτήρες της κυρίας Μαντά, κάποιοι όμως χαρακτήρες παρουσιάστηκαν τέλειοι και εκτός πραγματικότητας υπέροχοι σε πολλά σημεία. 

Απλό λεξιλόγιο και γραφή στρωτή χωρίς όμως η συγγραφέας να εμβαθύνει λίγο περισσότερο στο θέμα. Ήταν μια ρηχή αφήγηση γεγονότων. Το τέλος του βιβλίου, αν και απρόβλεπτο ομολογουμένως, μου φάνηκε λίγο ρηχό, επιφανειακό. 

Δυστυχώς, η πρώτη προσπάθεια της Λένας Μαντά στο αστυνομικό μυθιστόρημα, δεν με άφησε ευχαριστημένο σαν αναγνώστη, ούτε καν γοητευμένο. Δυσκολεύτηκα να το τελειώσω και υπήρξαν στιγμές που "πηδούσα" παραγράφους. Ωστόσο, για την προσπάθεια και μόνο, μπράβο!

Ελευθέριος Α. Μανδαλιανός

ΤΟ ΤΑΞΙΔΙ ΤΗΣ ΦΩΤΙΑΣ [Σοφίας Βόικου, Εκδόσεις Ψυχογιός]

ΟΠΙΣΘΟΦΥΛΛΟ ΒΙΒΛΙΟΥ

Γαλλία 1506

Ο Μιχαήλ ακολούθησε γοργά τα βήματά της...
"Ποιος άγιος άραγε να γιόρταζε κι είχαν τέτοιο πανηγύρι σ’ εκείνον τον τόπο;» αναρωτήθηκε. "Οι φλόγες ήταν ψηλές και θα πρέπει να έψησαν δεκάδες ελάφια κι άλλα τόσα ζαρκάδια κι αντιλόπες..."
"Έκαψαν τη μητέρα μου", ψιθύρισε η Νηρηίς και συνέχισε να περπατά χωρίς να γυρίσει να κοιτάξει πίσω.
Σήμερα
Η Νεφέλη, διακεκριμένη βοτανολόγος, δέχεται μιαν απρόσμενη επαγγελματική πρόταση τη στιγμή που η προσωπική της ζωή έχει γίνει στάχτη. Θα συνεργαστεί με τον Νικολά Σαντέρ, ιστορικό και αρχαιολόγο, ο οποίος έχει αναλάβει να φέρει στο φως ένα μεσαιωνικό χωριό στη Νορμανδία. Ένα παλιό χειρόγραφο με συνταγές λαϊκής ιατρικής από βότανα και ρίζες κι ένα φιαλίδιο μ’ ένα περίεργο περιεχόμενο θα φέρουν τους δύο επιστήμονες αντιμέτωπους μ' ένα τρομερό μυστικό που χάνεται πίσω στο χρόνο, στη βόρεια Γαλλία του 1506. Δύο ιστορίες εκτυλίσσονται παράλληλα στο σήμερα και το χθες. Μια φρενήρης καταδίωξη σπάει τα σύνορα του χρόνου και διαρκεί εδώ και πέντε αιώνες. Ο Νικολά και η Νεφέλη θα αναμετρηθούν με έναν φανατικό θρησκόληπτο διεκδικητή των ευρημάτων της ανασκαφής και θα παλέψουν με τους προσωπικούς τους δαίμονες.
Ένα μυθιστόρημα γεμάτο περιπέτειες και πάθη, όπου μεσαιωνικοί θρύλοι και δοξασίες αναβιώνουν σήμερα μέσα από ένα επίπονο ταξίδι αυτογνωσίας, το ταξίδι της φωτιάς.

ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ

Το ΤΑΞΙΔΙ ΤΗΣ ΦΩΤΙΑΣ είναι το δεύτερο μυθιστόρημα της Σοφίας Βόικου. Δεν είναι ένα συνηθισμένο μυθιστόρημα. Η συγγραφέας με τη γοητευτικότατη πένα της κατάφερε να μας ταξιδέψει στη Γαλλία του 1506 αλλά και στη Γαλλία του σήμερα. Συνεχείς αναδρομές στο παρελθόν, μας παρουσιάζουν καταστάσεις προκαταλήψεων, πίστης, αγάπης στο μεσσαίωνα. Ένας ύμνος στη διαφορετικότητα. 

Οι ολοζώντανες περιγραφές της Σοφίας Βόικου γεμίζουν το βιβλίο με αρώματα, χρώματα, εικόνες και συναισθήματα. Η συγγραφέας παρουσιάζει μια πραγματικότητα άγνωστη για τους περισσότερους. Μια περιπέτεια με μεταφυσική χροιά, που καταφέρνει να κρατήσει το ενδιαφέρον του αναγνώστη υψηλά. Συγχαρητήρια στη συγγραφέα για την έρευνα που σίγουρα έκανε για να γραφτεί αυτό το βιβλίο. 

Είναι ένα βιβλίο με δομή, άριστη ψυχογράφηση των χαρακτήρων με τη βοήθεια των αφηγήσεων που εναλλάσσονται κατά σημεία σε α' πρόσωπο με αποτέλεσμα να μπαίνουμε στον ψυχισμό των ηρώων. Ένα ξεκούραστο ανάγνωσμα με αργή πλοκή όμως. Θα ήθελα την πλοκή λίγο πιο κινηματογραφική. Παρ'όλα αυτά όμως, δεν χάνει, παρά ελάχιστα. Ένα ανάγνωσμα που αξίζει να διαβαστεί. Συγχαρητήρια στη συγγραφέα. 

Ελευθέριος Α. Μανδαλιανός

ΚΛΕΙΣΜΕΝΗ ΠΥΛΗ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΥ [Μαρίας Τζιρίτα, Εκδόσεις Ψυχογιός]

ΟΠΙΣΘΟΦΥΛΛΟ ΒΙΒΛΙΟΥ

Όταν η Δανάη γνωρίζει τον Αντρέα, πιστεύει πως ανακάλυψε τον παράδεισο. Ύστερα από πολλές αποτυχημένες σχέσεις, στα τριάντα τρία της χρόνια βρήκε το άλλο της μισό. Είναι ο πρώτος και μοναδικός άντρας που ερωτεύεται κι αγαπά με τόσο πάθος. Και είναι απόλυτα αμοιβαίο. Δε θα μπορούσε να είναι περισσότερο ευτυχισμένη. 

Μέχρι που μια μέρα μαθαίνει την αλήθεια: είναι παντρεμένος και έχει μια κόρη. Γκρεμίζεται ο κόσμος της, παρ’όλα αυτά τον αγαπά τόσο πολύ, που τον συγχωρεί και συνεχίζει την παράνομη σχέση μαζί του, ελπίζοντας πως σύντομα εκείνος θα χωρίσει και θα μπορούν να ζήσουν ελεύθερα τον έρωτά τους. 

Όμως η μοίρα τα φέρνει αλλιώς και μια αναπάντεχη ανατροπή στη ζωή της κοπέλας θα την κάνει να δει τα πράγματα εντελώς διαφορετικά. Ξαφνικά θα βρεθεί παγιδευμένη ανάμεσα στο σωστό και το λάθος, το πρέπει και το θέλω. 

Άραγε θα καταφέρει ν’ ανοίξει την κλεισμένη πύλη του παραδείσου της και να ζήσει με αυτό τον άντρα ευτυχισμένη; Ή μήπως τελικά θα διαπιστώσει πως ο πραγματικός παράδεισος δεν έχει ποτέ τις πύλες του κλειστές;

ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ

Η ΚΛΕΙΣΜΕΝΗ ΠΥΛΗ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΥ, είναι το 7ο κατά σειρά μυθιστόρημα της Μαρίας Τζιρίτα στις εκδόσεις Ψυχογιός. Η Μαρία Τζιρίτα, κάθε χρόνο μου αποδεικνύει πως είναι η πλέον κατάλληλη, να παρουσιάζει κοινωνικά και αισθηματικά προβλήματα μέσα από καθημερινές ιστορίες, πρωταγωνιστές των οποίων μπορεί να είναι η οικογένειά μας, οι γείτονες, κάποιοι φίλοι, ή ακόμα κι εμείς οι ίδιοι. Το βιβλίο αυτό, είναι ένα μυθιστόρημα βασισμένο σε αληθινή ιστορία και θα το χαρακτήριζα ένα αισθηματικό μυθιστόρημα.

Η συγγραφέας πραγματεύεται κατά κύριο λόγο την απιστία και οι άριστα σκιαγραφημένοι ήρωες της ιστορίας, αποτελούν πρόσωπα τα οποία ίσως να συναντούμε στην καθημερινότητά μας και μας είναι εξαιρετικά γνώριμα. Η Μαρία Τζιρίτα επιλέγει να ασχοληθεί με αυτό το θέμα, χωρίς όμως να κάνει μια ρηχή αφήγηση γεγονότων. Η διαφορά από άλλα παρόμοια βιβλία, είναι ότι η συγγραφέας τονίζει τις δυο διαφορετικές όψεις του ίδιου νομίσματος, αυτήν της ερωμένης και αυτήν της απατημένης συζύγου -αν και δεν μου αρέσει ο χαρακτηρισμός. 

Συγχαρητήρια στη συγγραφέα, που χειρίστηκε με έντεχνο τρόπο το ζήτημα χωρίς να προσβάλλει ή να κατηγορήσει κανένα πρόσωπο της ιστορίας. Μια ιστορία, στην οποία δεν υπάρχουν κακοί,  παρά μόνο ο έρωτας ο οποίος κινεί τα νήματα και μπλέκει τους ήρωες σε ένα παιχνίδι που δύσκολα βγαίνει κάποιος νικητής.

Καταφέρνει μέσα από την αφήγηση των γεγονότων, να περάσει σημαντικά μηνύματα όσον αφορά την φιλία, την οικογένεια αλλά και να επισημάνει τη διαφορά ανάμεσα στον έρωτα και την πραγματική αγάπη. Σημαντικό να αναφέρω, πως δίνει έμφαση στην συγχώρεση και όχι στην εκδίκηση, για αυτό και κάθε βιβλίο της Μαρίας Τζιρίτα "διδάσκει" πως να αποκτήσουμε ένα μεγαλείο ψυχής.

Ως προς την πλοκή του, το βιβλίο είναι αρκετά προβλέψιμο, με δίκαιο, ίσως και λυτρωτικό συνάμα τέλος. Βιβλίο με δομή, χωρίς πολλές περιγραφές και αρκετές επαναλήψεις, χωρίς όμως να κουράζει τόσο τον αναγνώστη. Το απλό λεξιλόγιο και οι σωστά δοσμένοι διάλογοι, οδηγούν τον αναγνώστη στο να ρουφήξει κυριολεκτικά τις σελίδες του βιβλίου.

Τέλος, θα ήθελα να επισημάνω, πως θα ήθελα πολύ, η συγγραφέας να δώσει λίγη περισσότερη βάση στην οικονομική κρίση ή και σε άλλα ζητήματα που μπορεί να προέκυπταν, ώστε να μην υπήρχαν τόσες επαναλήψεις μέσα στην αφήγηση. Πέραν όλων όμως, είναι ένα πολύ καλά δομημένο και όμορφο ανάγνωσμα, που σε ρουφάει στις σελίδες του.

Ελευθέριος Α. Μανδαλιανός

ΤΟ ΚΕΛΑΡΙ ΤΗΣ ΝΤΡΟΠΗΣ [Χρυσηίδας Δημουλίδου, Εκδόσεις Ψυχογιός]

ΟΠΙΣΘΟΦΥΛΛΟ ΒΙΒΛΙΟΥ

Δεκαετία του ’60. Σ’ ένα μικρό χωριό της Μεσσηνίας, τρεις αδελφές, η Δήμητρα, η Αναστασία και η Μυρτώ, μεγαλώνουν στη σκιά ενός πατέρα αφέντη και μιας μάνας που δεν έχει λόγο. Η μόνη έξοδός τους είναι κάθε Κυριακή για την εκκλησία και στο πανηγύρι του χωριού μία φορά τον χρόνο. Οι καιροί σκληροί, αλλά οι πράξεις σκληρότερες. 

Και μια μέρα ο πατέρας τις εγκαταλείπει και εξαφανίζεται. Το κοινωνικό στίγμα είναι βαρύ για την οικογένεια που άφησε πίσω του, όμως μαζί έρχεται και η λύτρωση από τους αυστηρούς κανόνες που έχει επιβάλει. Σταδιακά τα κορίτσια ξενιτεύονται σε τρεις διαφορετικές ηπείρους και με τον καιρό οι οικογενειακοί δεσμοί κόβονται. Σχεδόν τριάντα χρόνια αργότερα ένα τηλεφώνημα από την πατρίδα θα ταράξει τη μέχρι τότε ήρεμη ζωή τους. Η επιστροφή στο χωριό τους γίνεται επιτακτική και ο επικείμενος θάνατος της μάνας που άφησαν ολομόναχη χωρίς να ενδιαφερθούν γι’ αυτήν θα τις φέρει αντιμέτωπες με μυστικά και αλήθειες που απέκρυψαν. Το παρελθόν γυρίζει στο παρόν ζητώντας απαντήσεις. 

Τι συνέβη και τις παράτησε ο πατέρας τους; Γιατί εγκατέλειψαν τη μάνα τους στην τύχη της; Γιατί το πατρικό τους δεν πρέπει να φύγει από τα χέρια τους; Ποιο μυστικό κρύβει το κελάρι στο υπόγειο του σπιτιού; Οι τρεις αδελφές πάνω από την ετοιμοθάνατη μάνα κάνουν μόνο μια ερώτηση: «Μάνα, όλα αυτά τα χρόνια γιατί δεν καθάρισες την ντροπή;»

ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ

Το ΚΕΛΑΡΙ ΤΗΣ ΝΤΡΟΠΗΣ είναι ένα μυθιστόρημα που κάθε αναγνώστης περίμενε πως και πως να εκδοθεί. Μετά τη μεγάλη επιτυχία του προηγούμενου πονήματος της Χρυσηίδας Δημουλίδου και από τη στιγμή που άρχισαν να κυκλοφορούν η περίληψη, αλλά και κάποια μικρά αποσπάσματα μετρούσαμε τις μέρες και τις ώρες μέχρι να το έχουμε στα χέρια μας.

Από το οπισθόφυλλο και μόνο, κάποιος μπορεί να υποψιαστεί πως είναι ένα δυνατό βιβλίο. Μόνο που ξεκινώντας την ανάγνωση του και προχωρόντας στην ιστορία, αντιλαμβάνεται κανείς πως υποψιάστηκε λάθος. Είναι κάτι περισσότερο από ένα δυνατό ανάγνωσμα. 

Ένα βιβλίο γεμάτο σκηνές έντονου συναισθηματικού φορτίου και μια αφήγηση σε γ' πρόσωπο που κατά σημεία κόβει την ανάσα του αναγνώστη και οι σελίδες οδηγούν το χέρι να τις γυρίσει και όχι το αντίθετο. Από την αρχή της ιστορίας, η αγωνία χτυπάει κόκκινο και φτάνει στο αποκορύφωμα όταν η συγγραφέας εντέχνως και χωρίς να κουράζει χρησιμοποιεί έναν ιδιαίτερο τρόπο αφήγησης. Συνεχή πισωγυρίσματα στο παρελθόν που διακόπτονται από σκηνές σε παρόντα χρόνο, δίνουν σταδιακά στον αναγνώστη αποκαλύψεις με σκηνές έντονες, δυνατές, με περιγραφές ωμές και συγκλονιστικές.

Η Χρυσηίδα Δημουλίδου, κάνοντας για ακόμη μια φορά τη διαφορά, ξεφεύγει από τα συνηθισμένα και ασχολείται με ένα ταμπού, που αναφέροντας το και μόνο προκαλεί στους ανθρώπους αποτροπιασμό και φρίκη. Το βιβλίο αυτό, δεν είναι μια απλή αφήγηση γεγονότων με ώριμη γραφή και σωστή τεχνική και καλή δομή. Το βιβλίο αυτό είναι μια καταγγελία, μια κραυγή αγανάκτησης από τη συγγραφέα. Σε πολλά αποσπάσματα του βιβλίου, παρατηρούμε την εξωτερίκευση πολλών εσωτερικών αναζητήσεων που τεχνιέντως η συγγραφέας τα δένει άριστα με το ρου της ιστορίας. Η ιστορία δεν είναι τίποτε άλλο, από ένα παράδειγμα υποκρισίας. Μιας υποκρισίας που βιώνουμε και βλέπουμε καθημερινά. 

Η συγγραφέας δεν διστάζει να ασχοληθεί με θέματα φωτιά. Με γλώσσα καταπέλτη παρουσιάζει μια ωμή πραγματικότητα που έχει τις ρίζες της την ενδοοικογενειακή βία. Με άριστο τρόπο, τα παρουσιάζει μέσα από την ιστορία της χωρίς να κουράζει τον αναγνώστη αλλά αντιθέτως να δίνει κάποιες απαντήσεις σε κάποια ερωτήματα που βασανίζουν.

Είναι ένα βιβλίο που σκοπό έχει να βοηθήσει και φαίνεται σε μεγάλο μέρος της αφήγησης. Ψυχολογικά ευρήματα αλλά και κάποιες συμβουλές, παραθέτονται σαν κομμάτι της αφήγησης, με αποτέλεσμα να αφυπνίσει τον αναγνώστη. Χρειάστηκαν σίγουρα κότσια για να γραφτεί αυτό το βιβλίο αλλά και πολλή έρευνα για να αποδοθεί σωστά αυτή η ιστορία. Ένα βιβλίο για δυνατούς αναγνώστες... με κότσια. 

Συγχαρητήρια στη συγγραφέα αλλά και στον εκδοτικό οίκο που εξέδωσαν ένα τέτοιο βιβλίο και έσοδα του θα διατεθούν σε ιδρύματα υπέρ της κακοποιημένης γυναίκας και του παιδιού. Στο τέλος του βιβλίου υπάρχουν τηλέφωνα και διευθύνσεις οργανισμών που μπορούν να βοηθήσουν γυναίκες και παιδιά που βιώνουν την ενδοοικογενειακή βία. Ελπίζω κι εγώ με τη σειρά μου αυτό το βιβλίο να αφυπνίσει πνεύματα και να αρχίσουμε να καταγγέλουμε κι εμείς ότι βλέπουμε και μας προκαλεί αποτροπιασμό. 

Σίγουρα, θα είναι το βιβλίο της χρονιάς. Καλή επιτυχία!

Ελευθέριος Α. Μανδαλιανός

Η ΚΑΡΔΙΑ ΘΥΜΑΤΑΙ [Καίτης Οικονόμου, Εκδόσεις Ψυχογιός]

ΟΠΙΣΘΟΦΥΛΛΟ ΒΙΒΛΙΟΥ

Τον ξέβρασε αναίσθητο η θάλασσα σε μια παραλία του Ναυπλίου μετά από ένα τοπικό μπουρίνι. Στο νοσοκομείο διαπιστώθηκε ότι πάσχει από αμνησία. Μόλις ανάρρωσε από τα τραύματά του, βρήκε δουλειά και σπίτι, και συνδέθηκε ερωτικά με μια δασκάλα. Αλλά δεν είχε ανακτήσει τη μνήμη του, δε θυμόταν ούτε το όνομά του.

Μια μέρα χτύπησε την πόρτα του μια άγνωστη. Δεν μπόρεσε να δει πώς ήταν – την ηλικία της, το ύψος της, το ντύσιμό της· γιατί μόλις αντίκρισε τα μάτια της αισθάνθηκε χαμένος. Ήταν σκούρα μπλε σαν το ανοιχτό πέλαγος και, καθώς τα κοίταζε καθηλωμένος, μια αβάσταχτη νοσταλγία πλημμύρισε την ψυχή του...

«Αντρέα, δε με θυμάσαι;» του είπε η άγνωστη με τα μπλε μάτια. «Είμαι η γυναίκα σου».

Λίγο αργότερα έμαθε ότι ο γάμος τους είχε ναυαγήσει και ζούσαν σαν δυο ξένοι κάτω από την ίδια στέγη. Το μυαλό του δε θυμόταν τίποτα από την παλιά ζωή του.

Αλλά η καρδιά θυμάται…

ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ

Η Καίτη Οικονόμου, είναι πλέον μια καταξιωμένη συγγραφέας, που έχει αποδείξει το ταλέντο της μαγευτικής της πένας πολλάκις. Το Η ΚΑΡΔΙΑ ΘΥΜΑΤΑΙ είναι το όγδοο κατά σειρά μυθιστόρημά της, το τέταρτο μυθιστόρημα που εκδίδει στις εκδόσεις ΨΥΧΟΓΙΟΣ (πριν ήταν στο δυναμικό των εκδόσεων Ωκεανίδα) και το τρίτο μυθιστόρημα της που διαβάζω εγώ μετά τη ΛΕΥΚΗ ΟΡΧΙΔΕΑ και ΤΟ ΣΚΟΥΛΑΡΗΚΙ ΤΗΣ ΤΥΧΗΣ.

Στο καινούριο της μυθιστόρημα, αφηγείται την ιστορία του Αντρέα, ενός ναυαγού που πάσχει από αμνησία μετά από ένα ατύχημα που είχε με το φουσκωτό του σκάφος. Στο Ναύπλιο, ξεβρασμένο, τον βρίσκει η Ειρήνη, η οποία τον πηγαίνει στο νοσοκομείο και πηγαίνει συχνά να τον επισκεφτεί. Όταν συνέρχεται και δεν θυμάται τίποτα, είναι επόμενο να μην έχει που να πάει, οπότε η Ειρήνη αναλαμβάνει την φροντίδα του, τον παίρνει στο σπίτι της και ξεκινάει ένα ειδύλλιο μεταξύ των δυο, της Ειρήνης και του...Αλέξη όπως τον ονόμασε η ίδια. Η σύζυγος του Αντρέα, Χριστίνα, βρίσκει τα ίχνη του και πηγαίνει στο Ναύπλιο να τον πάρει και να γυρίσουν στο σπίτι τους. Ως εδώ, καλά. Στη συνέχεια ξετυλίγεται ένα κουβάρι γεγονότων τα οποία οδήγησαν στην κατάρρευση ενός γάμου, αυτού του Αντρέα και της Χριστίνα και την νέκρωση οποιασδήποτε συναισθηματικής σχέσης υπήρχε μεταξύ τους.

Η συγγραφέας καταφέρνει να ξετυλίξει αυτό το κουβάρι με συνεχείς αναδρομές στο παρελθόν, καθώς και με πλήθος διαλόγων, σαν να σεναριογραφεί ώστε οι αποκαλύψεις να γίνουν και στον πάσχοντα Αντρέα και όχι μόνο στον αναγνώστη. Με την γνωστή και απαράλλαχτη πλέον ρεαλιστική της πένα, μας αποκαλύπτει τι οδήγησε τον γάμο των δυο ηρώων στην καταστροφή. Συνεχείς περιγραφές καταστάσεων, με μια λυρική γλώσσα που απλά σε γοητεύει. Ενώ το βιβλίο είναι στο σύνολό του απρόβλεπτο, το τέλος είναι λίγο προβλέψιμο, ωστόσο η τελευταία σκηνή του βιβλίου είναι ξεκαρδιστική για να ελαφρύνει λίγο τη διάθεση. 

Δεν το θεωρώ απλό βιβλίο,ενώ δεν θίγει κάποιο βαθύ κοινωνικό πρόβλημα, περνάει πολλά μηνύματα, κυρίως σχετικά με τον θάνατο και την άποψη που υποστηρίζει "Οι νεκροί με τους νεκρούς και οι ζωντανοί με τους ζωντανούς", τις διαπροσωπικές σχέσεις καθώς και τις παρανοήσεις που γίνονται σε ένα ζευγάρι με μοναδικό συμπέρασμα: Η συζήτηση είναι το πιο σημαντικό συστατικό για να πετύχει μια σχέση. 

Δεν άγγιξε την τελειότητα, σύμφωνα με τα γούστα μου, εξ'αιτίας της αίσθησης της σεναριογραφίας, η οποία αν και κατανοώ τον λόγο που έγινε εμένα με κούρασε, καθώς και του προβλέψιμου τέλους της ιστορίας. Ίσως, να μην υπήρχε ιδανικότερο τέλος, αλλά εγώ το κατάλαβα από αρκετά νωρίς και με ξένισε. Ωστόσο, είναι ένα πολύ ωραίο ανάγνωσμα, το οποίο διαβάζεται εύκολα και γρήγορα και κρατάει το ενδιαφέρον μέχρι το τέλος. Ένα καθαρά ερωτικό μυθιστόρημα που μας λέει πως ό,τι κι αν συμβεί στις πύλες του μυαλού μας Η ΚΑΡΔΙΑ ΘΥΜΑΤΑΙ. Από ένστικτό; Ποιος ξέρει, πάντως θυμάται...

Ελευθέριος Α. Μανδαλιανός

ΜΕ ΛΕΝΕ ΝΤΑΤΑ [Λένας Μαντά, Εκδόσεις Ψυχογιός]

ΟΠΙΣΘΟΦΥΛΛΟ ΒΙΒΛΙΟΥ

Με λένε Ντάτα… Χρόνια τώρα. Κοντεύω κι εγώ να ξεχάσω πως κάποτε με βάφτισαν Αλεξάνδρα∙ Αλεξάνδρα Σαλβάνου του Ροβέρτου και της Χαριτίνης.

Είμαι ένοχη για όλα τα αμαρτήματα που μπορεί να φανταστεί η Εκκλησία ή η Αστυνομία, κι όμως δεν αισθάνομαι ένοχη για τίποτα. Όλα ήρθαν φυσιολογικά στο δρόμο μου ή σ’ εμένα φάνηκε έτσι. Δεν πέρασε καν από την σκέψη μου ότι μέσα μου γεννιόταν πρώτα το κακό, μετά το χειρότερο, και ποτέ το καλό.

Γεννήθηκα πολύ όμορφη και αυτό ήταν ακόμη ένα όπλο, μια αόρατη παγίδα για τα υποψήφια θύματά μου. Κανένας δεν περιμένει η όψη ενός αγγέλου να κρύβει με τέτοια μαεστρία τη μαύρη ψυχή ενός σατανά που είναι ταγμένος να σκορπά το θάνατο και τον όλεθρο. Ίσως μάλιστα ο θάνατος, που τόσο εύκολα αποφάσιζα για κάποιους, να ήταν λύτρωση, κάθαρση, εξαγνισμός.

Εχθρούς… Μόνο τέτοιους έκανα στη ζωή μου. Φίλους δεν απέκτησα ποτέ, αλλά δεν αισθάνθηκα και ποτέ την έλλειψή τους. Η φιλία ήταν για μένα αδυναμία, ένα όπλο στα χέρια του αντιπάλου, και δεν ήμουν από αυτές που έδιναν τέτοια περιθώρια, κι ούτε ήθελα περιττά βάρη.

Με λένε Ντάτα. Ζω σε έναν άλλο κόσμο, που μόνη μου έφτιαξα, με δικούς μου νόμους. Με λένε Ντάτα και δε μετανιώνω…

ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ

Τελειώνοντας το βιβλίο μια έκφραση βγήκε από το στόμα μου: Επιτέλους ένα διαφορετικό βιβλίο από τη Λένα Μαντά. Μας είχε συνηθίσει σε μια πεπατημένη ιδέα: έρωτες, γλυκανάλατα αίσια τέλη, ίντριγκες, λύτρωση και δύσβατα μονοπάτια για τους υπέροχους και τέλειους χαρακτήρες που έπλαθε η Λένα Μαντά.

Αυτό το βιβλίο είναι διαφορετικό. Δεν είναι στα συνηθισμένα. Είναι καλογραμμένο και καθόλου πρόχειρο όπως όλα τα προηγούμενα μετά το ΘΕΑΝΩ, Η ΛΥΚΑΙΝΑ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ. Βιβλίο που φαίνεται ότι έκανε μια κάποια έρευνα, μια αναζήτηση να βρει ιστορικά γεγονότα, να τα δέσει άριστα με την ροή της ιστορίας και να μας μεταφέρει σε μια άλλη εποχή πολύ μακρινή.

Το μόνο πρόβλημα ήταν το παραμύθι. Όπως μας προιδέασε η συγγραφέας στο εισαγωγικό σημείωμα της, η ιστορία είναι ένα παραμύθι. Αρκετά απίστευτα τα γεγονότα που παρουσιάζει και κυρίως πριν η ηρωίδα ενηλικιωθεί. Δεν μπορώ να διανοηθώ πως ένας άνθρωπος γεννήθηκε έτσι, με τέτοιο χαρακτήρα και τέτοιες απόψεις και ιδιαιτερότητες για τη ζωή. Και αυτό με ξένισε αρκετά, αν η ιστορία της ηρωίδας ξεκινούσα διαφορετικά, με άλλα δεδομένα και κατέληγε ως Ντάτα, με κάποια αιτιολογία όμως, τότε θα ήταν καλύτερα. Με ενόχλησε που ένας άνθρωπος από τη γέννηση του καταλάβαινε πως μόνο το κακό μπορούσε να πράξει, να γίνει αποτρόπαιος, φριχτός και χυδαίος ενώ στην ουσία δεν είχε καμία ανάγκη να το κάνει, παρά μόνο το ότι της άρεσε.

Το βιβλίο απέκτησε τεράστιο ενδιαφέρον στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο όπου βλέπει κανείς το πραγματικό πρόσωπο της ηρωίδας, κάτι το οποίο για τους δικούς της, απίθανους και παράλογους λόγους κρατούσε θαμμένο κάτω από έναν δαίμονα. Αν η ιστορία της Ντάτας είχε διαφορετική αρχή και κατέληγε έτσι όπως ξεκίνησε η Ντάτα θα ήταν πολύ καλύτερο. 

Βέβαια, άλλο ένα πλην του βιβλίου είναι ότι δεν περνάει κάποιο ξεκάθαρο μήνυμα, μας παρουσιάζει έναν χαρακτήρα προς αποφυγήν και πραγματικά με λυπεί αυτό το γεγονός γιατί βλέπω ότι πολλές κυρίες θα ήθελαν να ζουν τη ζωή της Ντάτας από επιλογή και αυτό είναι απαράδεκτο. Παραμένει μια καλή παρέα αλλά μέχρι εκεί, όχι να επηρεάζονται τόσο βαθιά αναγνώστες και να ζηλεύουν μια τετοια φριχτή ζωή.

Σκοπός του συγγραφέα είναι να διδάσκει και όχι μόνο να προσφέρει μια καλή παρέα. Και σε αυτό το βιβλίο δεν διδάσκεσαι τίποτα απλά διαβάζεις τις φριχτές πράξεις μιας ηρωίδας-δαίμονα η οποία τα καλά που έκανε ήταν ελάχιστα και πολλά αναφέρονται μόνο συνοπτικά σε μια παράγραφο.

Ελευθέριος Α. Μανδαλιανός

INFERNO [Dan Brown, Εκδόσεις Ψυχογιός]

ΟΠΙΣΘΟΦΥΛΛΟ ΒΙΒΛΙΟΥ

Ψάξε και θα βρεις.

Αυτή η φράση επιστρέφει διαρκώς, σαν ηχώ, στο μυαλό του διάσημου καθηγητή του Χάρβαρντ Ρόμπερτ Λάνγκτον, ο οποίος ξυπνά σε ένα θάλαμο νοσοκομείου, ανήμπορος να θυμηθεί πώς ακριβώς κατέληξε εκεί. Ούτε μπορεί να καταλάβει πώς βρέθηκε στο σακάκι του ένα μυστηριώδες, μακάβριο αντικείμενο.

Έπειτα από μια επίθεση εναντίον του, ο Λάνγκτον και η νεαρή γιατρός Σιένα Μπρουκς μπλέκουν σε μια ανελέητη καταδίωξη στους δρόμους της Φλωρεντίας. Ο Λάνγκτον όμως γνωρίζει τα κρυφά περάσματα και τα αρχαία μυστικά της πόλης και αυτή είναι η μόνη ελπίδα να ξεφύγουν από τους άγνωστους διώκτες τους.

Με οδηγό στίχους από τη Θεία Κωμωδία του Δάντη, ο Λάνγκτον και η Σιένα πρέπει να αποκρυπτογραφήσουν μια σειρά από κώδικες που κρύβονται σε περίφημα αναγεννησιακά έργα τέχνης – γλυπτά, πίνακες και κτίρια. Μόνο με τον τρόπο αυτόν μπορούν να βρουν τις απαντήσεις σε ένα γρίφο που ίσως τους βοηθήσει να σώσουν τον κόσμο από μια τρομερή απειλή…

Εμπνευσμένο από το κορυφαίο αριστούργημα της παγκόσμιας λογοτεχνίας, το INFERNO είναι το πιο συναρπαστικό, το πιο προκλητικό και το πλέον καταιγιστικό μυθιστόρημα που υπογράφει μέχρι τώρα ο Νταν Μπράουν, ένα θρίλερ που κόβει την ανάσα και διαβάζεται μονορούφι, από την πρώτη μέχρι την τελευταία σελίδα.

ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ

Το νέο δημιούργημα του Dan Brown, υποσχόταν πολλά. Ιστορία στην οποία κεντρικός ήρωας είναι ο Robert Langton, ο οποίος έχει μαγέψει με τη νοημοσύνη του στα προηγούμενα βιβλία του συγγραφέα. Βέβαια, το βιβλίο εμένα με ξάφνιασε πολύ, γιατί περίμενα ότι θα μου αρέσει πολύ.

Ενώ η ιστορία είναι πανέξυπνη, γεμάτη έξυπνα συμπεράσματα και τρομερές ανακαλύψεις, βρήκα την πλοκή του βιβλίου αρκετά αργή και για να μπει ο αναγνώστης στο "ζουμί" της υπόθεσης πέρασαν πάμπολλες σελίδες, εξαντλητικών και άνευ ουσίας περιγραφών τις οποίες αναγκάστηκα και να προσπεράσω για να βρεθώ στην ουσία του κεφαλαίου.

Απογοητεύτηκα οικτρά από το τέλος του βιβλίου, το οποίο κάθε άλλο παρά προβλέψιμο ήταν -και σε διαφορετική περίπτωση θα ήταν αρκετό για να το θεωρήσω άριστο το βιβλίο, αλλά σε αυτήν την περίπτωση ήταν απλά απογοητευτικο. Θεωρώ πως είναι ένα βιβλίο το οποίο το διαβάζει κανείς απλά για να το διαβάσει, δεν είναι ούτε προς τέρψην αλλά ούτε και προς διδαχήν του αναγνωστικού κοινού. Δεν ξεπέρασε τις προσδοκίες μου.

Ελευθέριος Α. Μανδαλιανός

ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΩΝ ΣΚΙΩΝ [Χρυσηίδας Δημουλίδου, Εκδόσεις Ψυχογιός]

ΟΠΙΣΘΟΦΥΛΛΟ ΒΙΒΛΙΟΥ

Αθήνα, Πρωτοχρονιά του 1938. Μέσα στη μεγάλη σάλα χορού, ένας κεραυνοβόλος έρωτας ανάβει φωτιά στις καρδιές της δεκαοκτάχρονης Ειρήνης και του Κωνσταντίνου, μοναδικού γόνου της πάμπλουτης οικογένειας Μποτέλη. Ενάντια σε όλα τα εμπόδια που δεν τους θέλουν μαζί, οι δύο νέοι ετοιμάζονται να παντρευτούν. Ωστόσο, την ημέρα του γάμου τους ένα φρικτό γεγονός ανατρέπει τα πάντα και η Ειρήνη, καταρρέοντας ψυχολογικά, λίγους μήνες προτού ξεσπάσει ο Ελληνοϊταλικός Πόλεμος, φυγαδεύεται στον Καναδά, αφήνοντας πίσω της τον έρωτα και τα όνειρά της να γίνουν στάχτη και φωτιά, όπως και η πατρίδα της.

Σχεδόν εξήντα χρόνια αργότερα, η Ελεονόρα Ντάγκλας, μια πλούσια Αμερικανίδα με ελληνικές ρίζες, έρχεται για διακοπές στην Ελλάδα προσπαθώντας να ξεπεράσει ένα προσωπικό δράμα. Μια καινούργια γνωριμία θα την πείσει να μείνει στην Αθήνα. Ανακαλύπτει τυχαία μια παλαιά κι εγκαταλειμμένη έπαυλη που τη μαγνητίζει τόσο, ώστε αποφασίζει να την αγοράσει. Καθώς την ανακαινίζει, αποκαλύπτεται κάτω από μια ταπετσαρία η τοιχογραφία ενός νεαρού ζευγαριού∙ η κοπέλα τής μοιάζει πολύ και η Ελεονόρα το θεωρεί καλό οιωνό.

Όμως λίγο καιρό μετά την εγκατάστασή της αρχίζουν να συμβαίνουν περίεργα πράγματα, που, ενώ την τρομάζουν, παράλληλα την προκαλούν να ερευνήσει την ταυτότητα του ζευγαριού, νιώθοντας πως εκεί κρύβεται η απάντηση και ο λόγος που εκείνος τα βράδια περιφέρεται στα δωμάτια διεκδικώντας την…

ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ

ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΩΝ ΣΚΙΩΝ, πρόκειται για ένα μυθιστόρημα που από την αναγγελία της συγγραφής του ακόμα, υποσχόταν πολλά. Και όντως είναι ένα πολύ δυνατό μυθιστόρημα, που όμοιο του νομίζω δεν έχει γραφτεί από Έλληνα συγγραφέα.

Μυθοπλαστικά και τεχνικά άρτιο ,γιατί συγγραφή δεν είναι μόνο τι γράφεις, αλλά και πως το γράφεις, με ωραία και σωστή δομή, μπόλικα συστατικά μυστηρίου, έντονες, δυνατές, ρεαλιστικές περιγραφές παρά τον μεταφυσικό χαρακτήρα του, αληθοφανείς διαλόγους, γλαφυρές περιγραφές τοπίων, σκηνών, προσώπων, κτιρίων, καταστάσεων και συναισθημάτων, ορθή σκιαγράφηση χαρακτήρων γεμάτων συναισθήματα και σκέψεις.

Το βιβλίο ξεκινά με την Αθήνα του 1938 όπου με τη βοήθεια της γλαφυρότατης πένας της Χρυσηίδας Δημουλίδου μεταφερόμαστε σε μια άλλη εποχή της δεκαετίας του '30. Σε αυτό το σημείο αναγνωρίζει κανείς την έρευνα που έχει κάνει η συγγραφέας για να μπορέσει να μεταφέρει το αναγνωστικό κοινό σε μια εποχή τόσο μακρινή και διαφορετική.

Μια ιστορία πολύ δυνατή, γεμάτη συναισθηματα και κατά τη γνώμη μου ξεκάθαρο νόημα: Εδώ η κόλαση, εδώ και ο παράδεισος. Όλα εδώ πληρώνονται σε αυτήν τη ζωή και ό,τι κάνεις,θα το βρεις μπροστά σου και νομίζω πως μέσα από την ιστορία της κατάφερε να το ξεκαθαρίσει και να περάσει ένα μήνυμα. Να είσαι σωστός και έντιμος.

Η Χρυσηίδα Δημουλίδου θεωρώ πως έχει φτάσει στο ζενίθ της συγγραφικής της ιδιότητας και πιστεύω πως ο μόνος άνθρωπος που πρέπει να ανταγωνιστεί πλέον, είναι ο ίδιος της ο εαυτός. Αναμένουμε με αγωνία το νέο της μυθιστόρημα ΤΟ ΚΕΛΑΡΙ ΤΗΣ ΝΤΡΟΠΗΣ που και αυτό από ότι προβλέπω θα είναι ακόμη καλύτερο...

Ελευθέριος Α. Μανδαλιανός

ΖΩΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΡΧΗ [Μαρίας Τζιρίτα, Εκδόσεις Ψυχογιός]

ΟΠΙΣΘΟΦΥΛΛΟ ΒΙΒΛΙΟΥ

Ο Αχιλλέας Πανόπουλος, μαθητής της τρίτης λυκείου, μια μέρα εξαφανίζεται από προσώπου γης χωρίς καμία προειδοποίηση. Η μητέρα του, η Νατάσα, με τη βοήθεια του διοικητή Δημήτρη Δρίβα, κινεί γη και ουρανό για να βρει τα ίχνη του γιου της. Στην πορεία της έρευνας τραγικά μυστικά, πάθη και λάθη βγαίνουν στο φως και περιπλέκουν ακόμα περισσότερο τα πράγματα.

Λίγο καιρό αργότερα, η Νατάσα, από μια τραγική στροφή της μοίρας, θα βρεθεί κατηγορούμενη για την πιθανή δολοφονία του ίδιου της του παιδιού. Ο διοικητής, που έχει αρχίσει να τρέφει ερωτικά αισθήματα γι’ αυτήν, θα προσπαθήσει με κάθε τρόπο να την απαλλάξει από τις κατηγορίες που τη βαρύνουν.

Πού βρίσκεται ο Αχιλλέας; Ποιο τραγικό μυστικό τού αποκαλύφθηκε τη μέρα που εξαφανίστηκε και ποιος είναι ο πραγματικός ένοχος γι’ αυτό; Θα καταφέρει η Νατάσα να βρει το παιδί της και να διορθώσει τα λάθη του παρελθόντος που τους οδήγησαν ως εδώ; Ή μήπως είναι ήδη πολύ αργά και δε θα έχει την ευκαιρία για μια ζωή από την αρχή;

ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ

Το βιβλίο ξεκινάει με το ενδιαφέρον στο ζενίθ μέσω της αστυνομικής του χροιάς και της αγωνίας που προκαλείται από την εξαφάνιση του νεαρού Αχιλλέα. Στα πρώτα κεφάλαια βλέπουμε πολλές σκέψεις και πολλά συναισθήματα τα οποία μας βοηθούν να εντρυφήσουμε  στο έργο.  Η αφήγηση γίνεται σε α' πρόσωπο παραδίδοντας μας τις σκέψεις και τις ανησυχίες της Νατάσας, μητέρας του Αχιλλέα. Αυτό βέβαια διακόπτεται κατά διαστήματα όπου η αφήγηση γίνεται σε γ' πρόσωπο.

Παρατηρούμε ένα πλήθος μυστικών και συνεχείς αναδρομές στο παρελθόν που εντείνουν κατά πολύ το ενδιαφέρον. Αναφέρονται πολλά ζητήματα στις σελίδες του βιβλίου, σχέση γονιών-εφήβου, σχέση μητέρας-πατέρα, η σχέση του εφήβου με την κοινωνία που τον περιβάλλει. Αναγνωρίζουμε τις επιδράσεις των μη υγιών σχέσεων στην επίδραση της ψυχολογίας και της προσωπικότητας των νέων. 

Αν προσπαθήσει να αποκωδικοποιήσει κανείς τους χαρακτήρες θα δει ότι η Νατάσα είναι τα λάθη και οι συμβιβασμοί μας. Ο Αχιλλέας αποτελεί προσωποποίηση της μετάνοιας και της περισυλλογής. Ο Παύλος την έλλειψη κατανόησης που σχεδόν όλοι βιώνουμε. Ο πάτερ Τιμόθεος -ή αλλιώς παππούλης- τη σχέση μας με τα θεία. Ο Δημήτρης το χέρι βοήθειας που όλοι χρειαζόμαστε και η Δάφνη με τη σειρά της την ανιδιοτελή αγάπη που τόσο μας λείπει. Και όλα αυτά συνυφασμένα άριστα με έντεχνο τρόπο στην ανάγκη μας για μια δεύτερη ευκαιρία. Μια δεύτερη ευκαιρία στη ζωή. Μια δεύτερη ευκαιρία για να διορθώσουμε λάθη του παρελθόντος.

Συγγραφικά το βιβλίο είναι αρκετά καλό. Ωραία δομή, σωστή χρήση λεξιλογίου και γεμάτο σκέψεις και συναισθήματα, κάτι που μου είχε λείψει από το Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΠΟΥ ΗΞΕΡΕ ΜΟΝΟ ΝΑ ΑΓΑΠΑΕΙ. Η συγγραφέας περιγράφει αρκετά εξιδανικευμένα κάποια πράγματα κάτι το οποίο με ξένισε. Η ροή αρκετά περιληπτική στην αρχή του έργου. Θα μπορούσε να δώσει μια πιο αληθοφανή προσέγγιση των πραγμάτων ρισκάροντας βέβαια την μεγαλύτερη έκταση του έργου. Περνάει πολλά μηνύματα κάτι το οποίο συμβαίνει πάντα με τα βιβλία της Μαρίας Τζιρίτα. Έντονο και αμείωτο το ενδιαφέρον από την αρχή ως το τέλος, χωρίς να είναι προβλέψιμο βιβλίο. Μπράβο. Βέβαια δεν ξεπέρασε το ΑΝ ΔΕΝ ΥΠΗΡΧΕ ΑΥΡΙΟ αλλά ξεπέρασε κάποια άλλα προηγούμενα. Συγχαρητήρια!

Ελευθέριος Α. Μανδαλιανός

ΟΙ ΚΟΡΕΣ ΤΗΣ ΑΥΓΗΣ [Πένυς Παπαδάκη, Εκδόσεις Ψυχογιός]

ΟΠΙΣΘΟΦΥΛΛΟ ΒΙΒΛΙΟΥ

«Τα παιδιά όταν είναι μικρά μας αγαπούν. Όταν μεγαλώσουν, μας κρίνουν, κι αν είμαστε τυχεροί, καμιά φορά μάς συγχωρούν».

Έπειτα από δυο γιους, μια κόρη λαχταρούσε να αποκτήσει ο Λάμπρος. Τα καταφέρνει, μα τη μοιραία αυγή χάνει πάνω στη γέννα τη γυναίκα του και όλα αλλάζουν. Το κορίτσι μεγαλώνει ανάμεσα σε τρεις άντρες που την απορρίπτουν και δεν την αγαπούν. Διάγνωση; Συναισθηματική αναπηρία. Κάπου αλλού, μια άλλη κοπέλα μεγαλώνει με αγάπη, αλλά καθηλωμένη σε αναπηρικό καροτσάκι. Η δική της αναπηρία; Σωματική. Άραγε ποια υποφέρει περισσότερο; Οι κόρες της αυγής θα καταφέρουν να ενωθούν για να γεμίσουν τα κενά της μισής ζωής τους; Όπως και να ’χει, όταν η μοίρα αποφασίζει να μιλήσει, κανένας δεν μπορεί να της κλείσει το στόμα.

ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ

Το παρόν βιβλίο θίγει πολλά θέματα όπως την απόρριψη, τις συνέπειες των πράξεων μας, την έλλειψη αγάπης και στοργής, τις απώλειες και πώς μας επηρεάζουν, το έρωτα, την ανάγκη για αγάπη, την ομοφυλοφιλία. 

Περνάει πολλά μηνύματα για τους ανάπηρους και για τη συμπεριφορά μας απέναντί τους, για τους ανθρώπους που δεν μόχθησαν και ζούσαν από τα έτοιμα και για τις συνέπειες που αυτό έφερε, για την ψυχική δύναμη, για την δύναμη της αγάπης.

Πολύ ωραία θεματολογία. Στρωτή, απλή, κατανοητή γραφή. Σωστή δομή. Όμορφη πλοκή σε ροή χωρίς πολλές αναδρομές στο παρελθόν. Με αρκετές ανατροπές και εύστοχους διαλόγους. Συγγραφικά δεν είναι το αριστούργημα αλλά διαβάζεται πολύ εύκολα, χωρίς διακοπή και χωρίς να σε κουράζει.

Στο τέλος μου φάνηκε πως επικρατούσε η αδικία σε πολύ μεγάλο βαθμό, από όλους τους ήρωες -εκτός των δυο κεντρικών ηρωίδων. 

Οι συμπτώσεις ήταν κάτι λιγότερο από αληθινές κάτι που με ξένισε. Θα μπορούσε να δοθεί μια πιο αληθοφανής παράθεση επεκτείνοντας λίγο το μέγεθος του συγγράμματος. Μια καλή παρέα αν μη τι άλλο. Συγχαρητήρια για τα μηνύματα!

Ελευθέριος Α. Μανδαλιανός

ΑΓΑΠΩ ΘΑ ΠΕΙ ΧΑΝΟΜΑΙ [Ρένας Ρώσση-Ζαϊρη, Εκδόσεις Ψυχογιός]

ΟΠΙΣΘΟΦΥΛΛΟ ΒΙΒΛΙΟΥ

H Αλεξάνδρα, η Μαρίνα και η Ελίνα μεγαλώνουν σε ένα αρχοντικό όπου βασιλεύει η αδιαφορία. Έχουν τα πάντα αλλά τους λείπει το πιο βασικό: η αγάπη. Ακολουθούν το πεπρωμένο τους, ερωτεύονται με πάθος, χωρίζουν. Ταξιδεύουν παρέα με τα περιστέρια της καρδιάς τους στο απέραντο γαλάζιο του Αιγαίου και στην Καλντέρα της Σαντορίνης, πετούν πάνω από τις πλατείες της Φλωρεντίας, χορεύουν με τον ήλιο της ερήμου στη χλιδή των Αραβικών Εμιράτων, προσπαθούν με πείσμα να ανακαλύψουν τι θα πει «σ’ αγαπώ». Σε μια παράλληλη διαδρομή, παρών είναι και ο Δημήτρης, που σμίγει μυστικά με αλήθειες τραγικές, μπλεγμένος εν αγνοία του στον ίδιο οικογενειακό ιστό. Τέσσερις ήρωες που ερωτεύονται, πονούν, χαίρονται, συγκρούονται, αναρωτιούνται ως πού μπορεί να φτάσει ένας άνθρωπος που αγαπάει. Ίσως και μέχρι το φόνο; Είναι ποτέ δυνατόν; Έχει, άραγε, όρια η αγάπη;

ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ

Το βιβλίο ξεκινάει με μια ευφάνταστη αστυνομική χροιά, που τονώνει το ενδιαφέρον των πρώτων σελίδων. Στη συνέχεια ξεκινάει η διήγηση 5 ιστοριών, των τριών κορών, ενός ανθρώπου που παίζει σημαντικό ρόλο στην ιστορία και της Γεωργίας που παίζει ίσως έναν από τους σημαντικότερους. Κάθε αφήγηση γίνεται σε α' πρόσωπο με αποτέλεσμα να μπορείς να διεισδύσεις στον ψυχισμό και στο μυαλό του ήρωα.

Κάθε μια ιστορία έρχεται και συμπληρώνει την προηγούμενη δίνοντας μας κάποια στοιχεία με τα οποία γίνεται μια καλύτερη ψυχογράφηση των χαρακτήρων.

Πολύ ωραία θεματολογία, έντονες περιγραφές συναισθημάτων, χώρων, τοπίων και κτισμάτων. Αργή πλοκή χωρίς πολλές ανατροπές. Θα μπορούσε να είναι κατά 200 σελίδες μικρότερο και να μην κουράζει τόσο τον αναγνώστη. Μου φάνηκε λίγο προχειρογραμμένο, εντόπισα κάποια λάθη ουσίας στην ιστορία τα οποία με ξένισαν. 

Υπέροχη περιγραφή των ταξιδιών των αδερφών, ωραία αναφορά στην ιστορία του κάθε τόπου. Περνάει πολλά και ωραία μηνύματα σχετικά με την αγάπη και το πως αυτή επιδρά στον ψυχισμό ενός παιδιού, πώς αυτό το παιδί παρέχει αγάπη και αν παρέχει αγάπη. Όπως είπα ωραία θεματολογία αλλά με μια μεγαλύτερη προσοχή θα μπορούσε να είναι αριστούργημα.

Ελευθέριος Α. Μανδαλιανός

ΤΟ ΣΚΟΥΛΑΡΙΚΙ ΤΗΣ ΤΥΧΗΣ [Καίτης Οικονόμου, Εκδόσεις Ωκεανίδα]

ΟΠΙΣΘΟΦΥΛΛΟ ΒΙΒΛΙΟΥ

Η Mαίρη είναι μια μοντέρνα εργαζόμενη κοπέλα που, μετά από μια ερωτική απογοήτευση, κάνει την απερισκεψία να μπλέξει με τον Άρη Aποστόλου, ένα κακομαθημένο πλουσιόπαιδο πέντε χρόνια μικρότερό της. O Άρης την ερωτεύεται παράφορα και θέλει να την παντρευτεί, η Mαίρη όμως δεν δελεάζεται από τα μυθικά πλούτη της οικογένειάς του και προσπαθεί να διαλύσει αυτή την αταίριαστη σχέση.

Όμως η λογική, καμιά φορά, εμποδίζει τα πιο βαθιά μας αισθήματα να έρθουν στο φως. Kαι η ζωή γελάει με τα παιχνίδια που μας παίζει και μας αφήνει άναυδους με ό,τι κρύβουμε μέσα μας.

ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ

Ξεκίνησα με τόση λαχτάρα αυτό το βιβλίο, γιατί είχα κατενθουσιαστεί από την ΛΕΥΚΗ ΟΡΧΙΔΕΑ της ίδιας, αλλά το τελείωσα με πολύ κόπο. Μου φάνηκε λίγο αδιάφορο σαν βιβλίο. Δεν μου άρεσε η θεματολογία καθόλου. 

Η συγγραφέας δεν ασχολήθηκε με κάτι το συναρπαστικό, παρά με επιφανειακά πράγματα χωρίς να διεισδύει ούτε καν στην έννοια της αγάπης, απλά αναφέροντας γεγονότα που προκαλεί η αγάπη. Κάτι το οποίο έκανε χρόνια μετά γράφοντας την ΛΕΥΚΗ ΟΡΧΙΔΕΑ.Αρκετά προβλέψιμο, χωρίς καμία ιδιαίτερη τροπή στα γεγονότα, αρκετά ρηχοί οι χαρακτήρες. Σε αρκετά σημεία παρατήρησα επαναλήψεις κάτι το οποίο με κούρασε αφάνταστα πολύ.

Παρ'όλα αυτά όμως δεν μπορώ παρά να αναγνωρίσω την γοητευτική γραφή της συγγραφέως, αρκετά περιγραφική σε χώρους και συναισθήματα. Δυναμική γραφή με δυνατούς ωραίους διαλόγους. Το βιβλίο δεν ήταν αυτό που περίμενα, δεν μου κράτησε καν καλή παρέα. Δεν πειράζει, είμαι σίγουρος ότι τα υπόλοιπα θα με ανταμοίψουν.

Ελευθέριος Α. Μανδαλιανός

ΛΥΤΡΩΣΗ [Γιώργου Πολυράκη, Εκδόσεις Ψυχογιός]

ΟΠΙΣΘΟΦΥΛΛΟ ΒΙΒΛΙΟΥ

Ο Φώτης Θαλασσινός είναι ένας νέος γιατρός, ρομαντικός και ιδεολόγος, δοσμένος ολόψυχα στο υψηλό λειτούργημά του. Μέσα από την άσκηση της ιατρικής θα βιώσει πολλές φορές την άμετρη ικανοποίηση, την ομορφιά, την αξία και το μεγαλείο της προσφοράς, μα και την αγνωμοσύνη, την πίκρα και τη θυσία. Σύντροφός του πιστός και μεγάλος έρωτας της ζωής του είναι η Άννα. Μαζί θα βιώσουν καταστάσεις που θα τους πείσουν ότι το παρελθόν δε σβήνει ποτέ κι ότι όσο ζεις το κουβαλάς μαζί σου. Καταστάσεις που φωνάζουν πως ό,τι είσαι σήμερα εξαρτάται απ’ όσα βίωσες χθες. Κι ό,τι αποδέχεσαι ή απορρίπτεις σήμερα θα σε διαμορφώσει αύριο. Δε θα λυγίσουν, όμως, και τελικά θα νιώσουν τη ΛΥΤΡΩΣΗ.

Ένα μυθιστόρημα από τις σελίδες του οποίου αναδύεται η βεβαιότητα πως το ξημέρωμα της κάθε μέρας μπορεί να είναι η αρχή μιας καινούργιας ζωής.

ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ

Ένα βιβλίο χορταστικό αν μη τι άλλο. Μια απλή διήγηση μιας ιστορίας χωρίς να είναι απρόβλεπτο, ούτε όμως και προβλέψιμο. Ένα βιβλίο συνηθισμένο, με ένα ενδιαφέρον το οποίο γίνεται έντονο μετά το μισό του βιβλίου και για λίγες μόνο σελίδες.

Ίντριγκες, παρασκηνιακές κινήσεις κάποιων ανθρώπων, έρωτας. Κλασσική συνταγή επιτυχίας. Στιγμές στιγμές παρατήρησα πως ο Γιώργος Πολυράκης σε πολλά σημεία επαναλαμβανόταν αναγκάζοντας με να "πηδήξω" παραγράφους κάτι το οποίο θα μπορούσε να μην είχε συμβεί.

Η αναφορά σε ιατρικά περιστατικά εμένα μου άρεσε -διότι ήταν κάτι κοντά στο αντικείμενο μου και ήξερα και την ορολογία- όμως νομίζω πως κάποιοι που δεν έχουν γνώσεις πάνω σε αυτό ήταν ένα σημείο το οποίο θα μπορούσε να παραληφθεί. Οι αναμνήσεις που ήταν πάμπολλες μέσα στο κείμενο με κούρασαν κάποια στιγμή γιατί οι περισσότερες δεν είχαν σχέση με τον ρου της ιστορίας.

Ωστόσο, δεν μπορώ παρά να αναγνωρίσω την γοητεία και την δυναμική της γραφής του κ. Πολυράκη. Όμορφες περιγραφές, είτε τοπίων, είτε συναισθημάτων. Σωστή και πετυχημένη ψυχογράφηση χαρακτήρων και αξιοπρόσεκτη καταγραφή μνημείων και διαδρομών. Απλή, κατανοητή γραφή με σωστή χρήση του λεξιλογίου.

Ένα βιβλίο συνηθισμένο, κάτι στο οποίο δεν μας έχει συνηθίσει ο Γιώργος Πολυράκης που έγραψε βιβλία όπως ΣΙΩΠΗΛΕΣ ΚΡΑΥΓΕΣ, ΔΩΡΟΘΕΑ ΝΤΕ ΡΟΠ - ΠΑΘΟΣ ΚΑΙ ΥΠΕΡΗΦΑΝΙΑ και ΑΣΥΝΗΘΙΣΤΗ ΠΡΟΤΑΣΗ. Ωστόσο, ήταν από τα πρώτα του βιβλία και τον δικαιολογώ. Ήταν μια καλή προσπάθεια στα πρώτα του βήματα στην λογοτεχνία, όμως δεν ήταν Πολυράκης για μένα.

Ελευθέριος Α. Μανδαλιανός

ΛΙΩΜΕΝΟ ΜΟΛΥΒΙ [Πασχάλη Πράντζιου, Εκδόσεις Ωκεανίδα]

ΟΠΙΣΘΟΦΥΛΛΟ ΒΙΒΛΙΟΥ

Ένα άδειο κραγιόν, σπασμένα γυαλιά κολλημένα σαν σε καθρέφτη κι ένα λιωμένο μολύβι. Αυτά βρέθηκαν στα χαλάσματα της γκρεμισμένης παρά-γκας, όπου έζησε η Θεώνη τα τελευταία της χρόνια. Μόνο που στα χαλάσματα το λιωμένο μολύβι δεν ήταν ένα. Αμέτρητα λιωμένα μολύβια ξεφτισμένα απ’ τη χρήση, μολύβια που λιώσανε μαζί με τη ζωή. Κι ένα χαρτάκι τυλιγμένο σαν σπίρτο, καλά κρυμμένο μέσα στο άδειο κραγιόν, με τρεις ημερομηνίες ξεθωριασμένες: Σάββατο 13 Αυγούστου 1938, Πέμπτη 13 Αυγούστου 1964, Παρασκευή 13 Αυγούστου 1982. Εκεί μέσα ήταν η Θεώνη".

Ποια ήταν όμως η Θεώνη; Ποιο τρομερό μυστικό της ζωής της σκέπασε τον νου της σαν λιωμένο μολύβι;

ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ

Η διήγηση ξεκινάει με υψηλά τον πήχη. Σε βάζει κατευθείαν στο ζουμί της υπόθεσης. Ξεκινάει μια διήγηση της ιστορίας πριν την γέννηση της κεντρικής ηρωίδος, της Θεώνης, και έπειτα από τη γέννηση της ξεκινάει η δική της ιστορία καθώς παράλληλα παρακολουθούμε και τις ζωές κάποιων άλλων προσώπων τα οποία όμως συμβάλλουν στον ρου της ιστορίας μας. Ένα βιβλίο που κρατά το ενδιαφέρον αμείωτο από την πρώτη σελίδα αν και δεν έχει κάποια ιδιαίτερη απρόβλεπτη τροπή. Παρασκηνιακές κινήσεις, άνθρωποι του περιθωρίου, αναφορά σε νοοτροπίες στενομυαλιά, κουτσομπολιά κλπ. Η έννοια του μίσους συναντάται πολλές φορές στο βιβλίο, μίσος όμως που κάνει τους ήρωες μαριονέτες στα χέρια των συνεπειών.

Γρήγορη πλοκή, συνεχής αλλαγή του χωροχρόνου - αναδρομές-  που κάνουν πιο ενδιαφέρουσα την πλοκή. Απλό λεξιλόγιο και σωστή χρήση της γλώσσας. Ωμό λεξιλόγιο όπου χρειάζεται, λίγο πιο λυρικό σε άλλα σημεία. Σωστή και ενδιαφέρουσα ψυχογράφηση των χαρακτήρων μέσα από τους οποίους ο αναγνώστης λαμβάνει πολλά μηνύματα για την ζωή.

Ένα ανάγνωσμα πολύ ευχάριστο χωρίς όμως την απρόβλεπτη τροπή. Από ένα σημείο και μετά είναι λίγο προβλέψιμο, όμως δεν παύει να είναι μια καλή, ενδιαφέρουσα παρέα. Το τέλειωσα σε 4 ώρες! Συγχαρητήρια για τη γλώσσα και για την θεματολογία. 

Ελευθέριος Α. Μανδαλιανός

ΗΘΕΛΑ ΜΟΝΟ ΕΝΑ ΑΝΤΙΟ [Πασχαλίας Τραυλού, Εκδόσεις Ψυχογιός]

ΟΠΙΣΘΟΦΥΛΛΟ ΒΙΒΛΙΟΥ

Σπασμένη γέφυρα ο χρόνος, αφότου ο άγριος πόλεμος χώρισε τον Οσμάν και την Ισμήνη. Ο απαγορευμένος τους έρωτας γεννήθηκε στη Σμύρνη και ήταν γραφτό να σβήσει το Σεπτέμβρη του 1922. Τότε που η Ισμήνη έφυγε για την Ελλάδα με το παράπονο ενός αντίο που δεν ειπώθηκε και ένα δαχτυλίδι, κειμήλιο της αγάπης που εναπόθεσε στα σπλάχνα της ένα μυστικό. Της αγάπης που απόμεινε μέσα της σαν ματωμένη σκιά που την έκαιγε παρότι η ζωή της γέμισε ανθρώπους και εμπειρίες που τη σημάδεψαν. Κατοχή, Αντίσταση, Μεταπολίτευση, το μελάνωμα της Κύπρου. Και μέσα σε όλα αυτά άλλες σκιές ανθρώπων, ο Χριστόφορος, η Ρεβέκκα, ο Φραντς, η Ειρήνη. Ο νέος της κόσμος. Εβδομήντα επτά χρόνια μετά, η εγγονή της η Άννα μαθαίνει την αλήθεια την ώρα που προσπαθεί να βγει από τον προσωπικό της λαβύρινθο. Μόνο που το μυστικό της Ισμήνης της στήνει μιαν αναπόδραστη παγίδα που, αντί για την κάθαρση, την οδηγεί σε μια οδυνηρή αυτογνωσία.

ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ

Το βιβλίο ξεκινάει με μια αναφορά στην μάστιγα του αιώνα, τα ναρκωτικά. Ρεαλιστικός τόνος, ουσιώδης καταγραφή της ανάγκης για καταφυγή σε αυτά και μια καταγγελία κατά των εύκολων λύσεων μέσα από καθημερινές ασχολίες είναι τα σημεία που εντυπωσιάζουν σε αυτό το σημείο. Επίσης παράλληλα παρακολουθούμε και την γέννηση ενός έρωτα. Σε αυτό το σημείο παρατήρησα μια βιαστική ροή και μια περιληπτική περιγραφή του έρωτα.

Έπειτα μεταφερόμαστε στο παρελθόν και εκεί ξεκινάει μια διήγηση ενός άλλου έρωτα, ανεκπλήρωτου λόγω της τότε νοοτροπίας και του "ρατσισμού" απέναντι στο διαφορετικό -θρησκεία, γλώσσα, νοοτροπία. Αναφορές στις προκαταλήψεις της εποχής. 

Στο σημείο της καταστροφής της Σμύρνης, η συγγραφέας συνεχίζει τη διήγηση του έρωτα και αναφέρεται περισσότερο σε αυτόν και στις σκέψεις των δυο πρωταγωνιστών και όχι στον πόνο, τη δυστυχία και την ταραχή που βίωνε εκείνη τη στιγμή ο λαός κατά τον διωγμό. 

Έπειτα ξεκινάει ένα διηγηματικό ταξίδι στον χρόνο γεμάτο έρωτα, παρασκηνιακές κινήσεις, ίντριγκες, θανάτους, δυστυχία, πολέμους και μπόλικη ιστορία.

Παράλληλα παρακολουθούμε και τις σκέψεις και τις προσπάθειες της Άννας για "απαγκίστρωση" από τα ναρκωτικά.

Μετρημένη αναφορά στα ιστορικά γεγονότα τα οποία επηρεάζουν άμεσα τη ροή της ιστορίας. 

Γενικά σαν ανάγνωσμα ήταν καλό, αλλά όχι τέλειο. Δεν άγγιξε τις πύλες του τέλειου γιατί κατά τη γνώμη μου, δεν ήταν αρκετές οι περιγραφές της δυστυχίας που βίωσαν οι άνθρωποι κατά την καταστροφή της Σμύρνης, τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, τον Εμφύλιο, την Μεταπολίτευση, το Πολυτεχνείο. Θα ήθελα περισσότερες περιγραφές λοιπόν, αυτής της δυστυχίας και όχι τόσο την εμμονή στις σκέψεις και στις εικόνες. Επίσης οι συνεχείς αναδρομές μέσα σε ένα κεφάλαιο από το τώρα στο κοντινό παρελθόν με μπέρδευε λίγο και έτσι αναγκάστηκα να διαβάσω δυο και τρεις φορές την παράγραφο που ξεκινούσε η αναδρομή κάτι το οποίο με κούρασε και δεν βοηθούσε στη ροή των γεγονότων. Η γραφή της Πασχαλίας Τραυλού όπως πάντα γοητευτική, με ωραία χρήση λεξιλογίου. Βιβλίο γεμάτο εικόνες, συναισθήματα και μυρωδιές...

Ελευθέριος Α. Μανδαλιανός

Η ΝΥΦΗ ΦΟΡΟΥΣΕ ΜΑΥΡΑ [Σόφης Θεοδωρίδου, Εκδόσεις Ψυχογιός]

ΟΠΙΣΘΟΦΥΛΛΟ ΒΙΒΛΙΟΥ

Σεπτέμβρης του '22. Η νεαρή Αντριανή καταφτάνει στη Σαλονίκη μαζί με το υπόλοιπο ανθρώπινο κοπάδι των προσφύγων. Πεντάρφανη και ολομόναχη, με δυο μάτια πράσινα, μαγικά σαν τα βοτάνια της, θα βρει στήριγμα σε μια καλοκάγαθη ηλικιωμένη Πόντια. Στο ξεδίπλωμα του χρόνου, με τις ανταλλαγές των πληθυσμών, θα εγκατασταθεί σ' ένα μουσουλμανικό χωριό της Μακεδονίας. Εκεί, ανάμεσα σε ανθρώπους πονεμένους που μιλούν ελληνικά, τουρκικά, ποντιακά κι αρμένικα, και που προσπαθούν να στηρίξουν τις ψυχές και τις ζωές τους, η Αντριανή θα αποθέσει την ευτυχία της στα χέρια του ρωμαλέου Άρη με την ηράκλεια δύναμη. Θα προκαλέσει τη μοίρα φορώντας ένα μαύρο φόρεμα για νυφικό. Κι αυτή θα δεχτεί την πρόκληση… Σε μια Ελλάδα που ανεμοδέρνεται στις θύελλες του εικοστού αιώνα, μια γυναίκα τολμά να ορθώσει το ανάστημά της απέναντι σε μια κοινωνία, όπου τον πρώτο λόγο έχει ο άντρας και η πεθερά, για να αναδειχτεί πληγωμένη αλλά νικήτρια.

ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ

Το βιβλίο αυτό, είναι ένα υπέροχο βιβλίο, γεμάτο συναισθήματα και εικόνες. Μια μοναδική καταγραφή γεγονότων, δυστυχίας, πόνου εξ'αιτίας της προσφυγιάς.

Η συγγραφέας μέσα από τον μύθο της αναφέρεται στην ανασυγκρότηση μιας κοινωνίας από το μηδέν, την ουσία της μόρφωσης, την ανατολίτικη νοοτροπία, τις προκαταλήψεις, τις δεισιδαιμονίες  Και όλα αυτά παράλληλα με το πολιτικό παρασκήνιο της Ελλάδας, με ιστορικά γεγονότα τα οποία έντεχνα αναφέρει η Σόφη Θεοδωρίδου.

Γραφή κατανοητή, με όμορφο λεξιλόγιο. Γραφή σε ροή, χωρίς συνεχείς αναδρομές στο παρελθόν. Αν και η πλοκή του ήταν αργή, ήταν πολύ καλή, με το ενδιαφέρον αμείωτο από την αρχή ως το τέλος του έργου. 

Ξεκινάει το βιβλίο με δυναμικό ξεκίνημα, κάποια στιγμή λίγο πριν τη μέση κάνει μια κοιλιά αλλά συνεχίζει δυναμικά και πάλι και το τέλος είναι ένα τέλος εν μέρει αίσιο, αλλά δοσμένο με τόση αληθοφάνεια που δεν ξενίζει τον αναγνώστη. Ένα όμορφο ανάγνωσμα με ιστορικά γεγονότα, συγκίνηση και συναισθήματα που νομίζω πως όλοι πρέπει να διαβάσουν. Ένα μυθιστόρημα γεμάτο ρεαλισμό, όμορφη θεματολογία και ωραία δομή.

Ελευθέριος Α. Μανδαλιανός

ΤΟ ΚΟΚΚΙΝΟ ΣΗΜΑΔΙ [Σοφίας Βόικου, Εκδόσεις Ψυχογιός]

ΟΠΙΣΘΟΦΥΛΛΟ ΒΙΒΛΙΟΥ

Το κόκκινο σημάδι που έχει η Αργυρώ στο κορμί της από γεννησιμιού της είναι ένας οιωνός. Στο εξής θα καθορίζει τα βήματά της και θα χαράζει την πορεία της στη ζωή. Από την καταστροφή της Σμύρνης και την απώλεια των γονιών της θα βρεθεί στη Θεσσαλονίκη και θα ζήσει την προσφυγιά, για να καταλήξει σε οίκο ανοχής στην Αθήνα. Η γνωριμία της με τον κόμη Φαμπιέν ντε Φοντέν θα την οδηγήσει στο Παρίσι του Μεσοπολέμου, όπου θα γίνει η μούσα όλων των μεγάλων καλλιτεχνών της εποχής: Πάμπλο Πικάσο, Σαλβαδόρ Νταλί, Αντρέ Μπρετόν, Χένρι Μίλερ. Ακόμα και ο φλεγματικός Τζέιμς Τζόις θα υποκύψει στη γοητεία της. Θα ακολουθήσει η μεταπολεμική Νέα Υόρκη όπου η Αργυρώ, ως διάσημη γκαλερίστα, θα αναδείξει τους καλλιτέχνες που θα σφραγίσουν το δεύτερο μισό του εικοστού αιώνα. 

Το κόκκινο σημάδι θα συνεχίσει να της στέλνει μηνύματα. Μια πρόσκληση εγκαινίων, μια χαμένη φωτογραφία, μια απρόσμενη συνάντηση, και η Αργυρώ θα ’ρθει αντιμέτωπη με κομμάτια της ύπαρξής της που και η ίδια αγνοούσε.

ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ

Ένα βιβλίο τόσο γεμάτο, τόσο όμορφο. Είναι το πρώτο βήμα της συγγραφέως και το πρώτο βιβλίο της που διαβάζω και με άφησε κατενθουσιασμένο το αποτέλεσμα.

Ένα βιβλίο με ενδιαφέρον μύθο, γρήγορη και γοητευτική πλοκή -ειδικά στις τελευταίες σελίδες του- γεμάτο ίντριγκες, έρωτα και ενδιαφέροντες ήρωες. Δόλιες συμπεριφορές, πολιτικά παρασκήνια. Ένα βιβλίο γεμάτο συναίσθημα, έρωτα, εικόνες και... ΤΕΧΝΗ. Ναι, φίλοι μου γεμάτο τέχνη. Βιβλίο, που δεν αναφέρεται μόνο στην πολιτική ιστορία του κόσμου, αλλά και στην ιστορία της τέχνης. Η ηρωίδα κατέληξε να είναι από τις πλέον αγαπημένες μου.

Γραφή απλή, κατανοητή. Μια πένα γοητευτική και πολύ δυναμική στο χώρο του πνεύματος. Συγχαρητήρια στη συγγραφέα και της εύχομαι καλή συνέχεια. Να έχει πάντα επιτυχίες!

Ελευθέριος Α. Μανδαλιανός

ΤΑ ΧΡΩΜΑΤΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΟΥ [Θάλειας Κουνούνη, εκδόσεις Λιβάνη]

ΟΠΙΣΘΟΦΥΛΛΟ ΒΙΒΛΙΟΥ


Βράδυ του Ιούλη με χλομό φεγγάρι. Ένας πατέρας κρατά ένα κοριτσάκι αγκαλιά και μπαίνει σε κάποιο κοιμητήριο. Λιγοστό το φως, δεν είναι σίγουρος... Ποιο αγγελούδι κρατά, αλήθεια;
Και τα χρόνια περνούν και το φως λιγοστό και τα χρώματα τόσο πολλά. Χρώματα μιας ζωής!
Ποιανής η ζωή, αλήθεια; Της Άλπεν ή της Ιωάννας;
Κι αυτό δεν είναι απλώς ένα ερώτημα, αλλά και ένα μεγάλο δίλημμα για το κορίτσι
με τα τεράστια μπλε μάτια. Η Άλπεν ή η Ιωάννα πρέπει να πάρει μια απόφαση που χωρίς ένα μαγευτικό κι αληθινό έρωτα, χωρίς το αξεθώριαστο χρώμα της αγάπης, δε θα πάρει ποτέ. Κι αν γίνει αυτό, θα έχει στον καμβά της όλα τα χρώματα της ζωής της εκτός από ένα. Αυτό που έχει η ευτυχία...

ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ

Είναι το πρώτο βιβλίο της συγγραφέως που διαβάζω και είμαι πολύ θετικός στο να διαβάσω και τα υπόλοιπα. Το βιβλίο αποτελεί συνέχεια του προηγούμενου μυθιστορήματος της Θάλειας Κουνούνη ΟΠΟΥ ΚΑΙ ΝΑ 'ΣΑΙ, Σ'ΑΓΑΠΩ. Εγώ αυτό δεν το ήξερα και προχώρησα κατευθείαν στην ανάγνωση αυτού. Δεν σε μπερδεύει και τόσο αφού είναι μια καινούρια ιστορία, απλά δεν ξέρω κατά πόσο σε προιδεάζει η προηγούμενη ιστορία για την ροή αυτής και κατά πόσο προβλέπεται το τέλος. 

Τέλος πάντων, το βιβλίο είναι πολύ ωραίο, με μεγάλο ενδιαφέρον -ειδικά από τη μέση και μετά, το ενδιαφέρον είναι αμείωτο- και όμορφη ευφυή πλοκή. Οι συνεχείς αναδρομές στο παρελθόν και η συνεχής εναλλαγής χωρών και τόπων, κρατούν το ενδιαφέρον στο ζενίθ και κάνουν την πλοκή κινηματογραφική.

Η γραφή της συγγραφέως μερικές φορές με κούραζε και θεωρώ αρκετά προφορικό το λόγο του αλλά παρ'όλα αυτά είναι μια γραφή κατανοητή. Όμορφες λυρικές σκηνές γεμάτες σκέψεις, περιγραφές, συναισθήματα και...χρώματα. 

Σειρά έχει το ΚΡΑΤΑ ΜΕ...Η ΚΙΒΩΤΟΣ ΣΑΛΠΑΡΕΙ.

Ελευθέριος Α. Μανδαλιανός

ΑΝ ΔΕΝ ΥΠΗΡΧΕ ΑΥΡΙΟ [Μαρίας Τζιρίτα, Εκδόσεις Ψυχογιός]

ΟΠΙΣΘΟΦΥΛΛΟ ΒΙΒΛΙΟΥ

Η Κατερίνα μένει μόνη με δύο παιδιά, όταν ο άντρας της την εγκαταλείπει για μια άλλη γυναίκα, έπειτα από είκοσι χρόνια γάμου. Ο Γιάννης, πλούσιος και όμορφος στα σαράντα πέντε του χρόνια, δεν έχει γνωρίσει ποτέ την αγάπη. Ο Μιχάλης, φιλοχρήματος και αγχώδης σε όλη του τη ζωή, μαθαίνει ότι πάσχει από καρκίνο. Η Μαριλένα, μια εικοσιδυάχρονη κοπέλα, περιμένει τον άντρα των ονείρων της για να ξεφύγει από την καταπιεστική οικογένειά της. Την 1η Απριλίου 2009 αυτοί οι τέσσερις άνθρωποι εγκλωβίζονται στα χαλάσματα του κτιρίου μιας αμερικανικής τράπεζας ύστερα από  βομβιστική επίθεση.  Μαζί τους κι ένας μυστηριώδης άντρας, ο οποίος, λίγο πριν ξεψυχήσει, τους εξομολογείται ένα τραγικό όσο και απίστευτο μυστικό. Για να τους βοηθήσει να διατηρήσουν την ψυχραιμία τους; Για να τους παρηγορήσει; Ή μήπως για να τους δώσει μια τελευταία ευκαιρία να βρουν την προσωπική τους ευτυχία; Κανείς δε θα μάθει  ποτέ… Αυτό το μυστικό όμως, που τους δένει με έναν όρκο σιωπής, τους αναγκάζει να δουν τη ζωή τους με άλλο μάτι και να προσπαθήσουν να βρουν την ευτυχία, ακόμα κι αν γι’ αυτούς αλλά και για ολόκληρη τη Γη δεν υπάρχει αύριο…

ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ

Πρόκειται για ένα πολύ όμορφο βιβλίο, για μένα το καλύτερο από όσα έχει γράψει η Μαρία Τζιρίτα. Μια ιστορία πολύ ενδιαφέρουσα, που συνδυάζει αγάπη, έρωτα με την μεταφορά πολλών μηνυμάτων. Πολλοί δεν θα το χαρακτήριζαν καλό, αλλά είμαι σίγουρος ότι αυτοί θα ήθελαν απλά μια γλυκανάλατη ιστορία αγάπης και έρωτα με αίσιο τέλος.

Πρόκειται για ένα πολύ καλογραμμένο βιβλίο, με πολύ καλή δομή και ωραίο δίκαιο και αίσιο τέλος. Μια ευφάνταστη ιστορία, με ωραία πλοκή. Η γραφή όπως πάντα απλή, κατανοητή, με ωριμότητα. Νομίζω με αυτό το βιβλίο η Μαρία Τζιρίτα απέδειξε τη γοητεία της πένας της.

Περνάει πολλά μηνύματα σχετικά με πολλά, με την στάση μας απέναντι στη ζωή, το χρήμα, τον έρωτα, την εργασία ακόμα και για το κάπνισμα. Διδάσκει αυτό το βιβλίο και είναι διαμάντι. Το καλύτερο όπως προείπα της συγγραφέως. Χίλια συγχαρητήρια θα μοιράσω στη συγγραφέα που μου έδωσε την ευκαιρία να την θαυμάσω τόσο και να της χαρίσω με μεγάλη απλοχεριά και αγάπη 5/5 κάτι το οποίο κάνω δύσκολα. Μπράβο και ελπίζω κάθε βιβλίο της να είναι τόσο σημαντικός φορέας μηνυμάτων όσο αυτό. Συγχαρητήρια και πάλι!

Ελευθέριος Α. Μανδαλιανός

ΜΑΤΙΑ ΜΟΥ [Μαρίας Τζιρίτα, Εκδόσεις Ψυχογιός]

ΟΠΙΣΘΟΦΥΛΛΟ ΒΙΒΛΙΟΥ

Εκείνο το απόγευμα, κάθονταν στο μόλο, πάνω στα δίχτυα των ψαράδων. Της είχε προτείνει ο Λουκάς να καθίσουν να απολαύσουν το ηλιοβασίλεμα. Η Λένα μύριζε τον αέρα, ανάσαινε την αλμύρα της θάλασσας και ρουφούσε τα λόγια του με ακόρεστη δίψα. «Μακάρι να μπορούσες να το δεις, Λενιώ…». «Το βλέπω, Λουκά. Το βλέπω μέσα από σένα. Εσύ είσαι τα μάτια μου».

Ο Λουκάς και η Λένα, η τυφλή φίλη του, αγαπιόνταν από παιδιά. Ονειρεύονταν να παντρευτούν και να ζήσουν ευτυχισμένοι στο χωριό τους. Αλλιώς, όμως, τα ’φερε η τύχη… Τριάντα χρόνια αργότερα, οι ίδιοι πρωταγωνιστές θα ξανασυναντηθούν κάτω από πολύ ιδιόμορφες συνθήκες, σε διαφορετικούς ρόλους αυτή τη φορά. Άραγε, άντεξε στο χρόνο εκείνη η αγάπη; Μια συγκλονιστική ιστορία αγάπης, έρωτα και πάθους, μέσα από δυο μάτια που δεν είδαν ποτέ το φως του ήλιου.

ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ

Αρχικά θα πω πως αυτό το βιβλίο το διάβασα σε μορφή e-book. Μην το προσπαθήσετε, αν και βγαίνει εύκολα το διάβασμα, είναι πολύ κουραστική αυτή η μορφή των βιβλίων. Άσχετο από την κριτική βέβαια, απλά ήθελα να το αναφέρω.

Πρόκειται για μια ιστορία συνηθισμένη και αρκετά προβλέψιμη με μια μικρή διαφορά. Ο ένας από τους δυο πρωταγωνιστές έχει μια αναπηρία, δεν έχει όραση. Με χαροποίησε πολύ αυτό το γεγονός γιατί σε άλλη περίπτωση θα ήταν απλά ένα συνηθισμένο βιβλίο, αλλά αυτή η μικρή διαφορά το έκανε κάτι παραπάνω: ένα ενδιαφέρον συνηθισμένο βιβλίο.

Η γραφή της κας Τζιρίτα απλή, κατανοητή όπως μας έχει συνηθίσει. Συγγραφικά το βιβλίο είναι διαμάντι κατ'εμέ διότι η δομή των κεφαλαίων είναι πολύ καλή χωρίς να σε μπερδεύει πετώντας από τη μια κατάσταση στην άλλη μέσα στο ίδιο κεφάλαιο. Επίσης, η κα Τζιρίτα κατάφερε και έδωσε πολύ χαρακτηριστικές και παραστατικές περιγραφές των συναισθημάτων,των τοπίων και των σκέψεων.

Παρ'όλα αυτά, είναι μια συνηθισμένη ιστορία όπως προείπα, με αρκετά προβλέψιμη πλοκή στο σύνολο του έργου, πέρα από μερικά σημεία που λες δεν μπορεί να συμβαίνει κάτι τέτοιο. Σε πολλά σημεία το συγκινησιακό φορτίο είναι πολύ έντονο. Βέβαια πάντα υπάρχουν περιθώρια για κάτι καλύτερο, όμως είναι μια ευχάριστη παρέα, διαβάζεται εύκολα και ευχάριστα χωρίς να κουράζει. Μπράβο Μαρία!

Ελευθέριος Α. Μανδαλιανός