ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΚΟΚΚΙΝΕΣ ΓΡΑΜΜΕΣ [Ελένης Γαληνού, Εκδόσεις Μίνωας]

ΟΠΙΣΘΟΦΥΛΛΟ ΒΙΒΛΙΟΥ

Δύο γενιές, δύο ερωτικά τρίγωνα που μπλέκονται κρυφά.

Αντώνης και Τέλης: δύο φίλοι που διεκδίκησαν την ίδια γυναίκα με διαφορετικό αλλά επίμονο τρόπο.

Η Φλώρα, ως γυναίκα αλλά και ως μητέρα, θα κάνει λάθη παρασυρμένη από την παθολογική της ζήλια και από φόβο μήπως έρθει αντιμέτωπη με αλήθειες που αρνείται πεισματικά να δει.

Ο έρωτας των τριών αυτών ανθρώπων, αγγίζοντας τα όρια του πάθους, της εξάρτησης και της εμμονής, θα τους οδηγήσει σε σφάλματα με ανεπανόρθωτες συνέπειες.

Ο Λίο, ο γιος της Φλώρας, δεν θα δεχτεί να μοιραστεί την αγάπη της μάνας του με κανέναν.

Με τον καιρό, ο θυμός θα τον απομακρύνει από την οικογένεια και η ακαταμάχητη ομορφιά του θα τον ωθήσει σε παραβατικές συμπεριφορές πλάι στις σεξουαλικές του ανάγκες.

Η Εύα, η κόρη της Φλώρας, θα βρεθεί στο μάτι του κυκλώνα δίχως να φταίει.

Τα δύο αδέρφια θα μπλεχτούν ασύμμετρα στον ίδιο έρωτα, καταλήγοντας σ’ ένα κρυφό και καταστροφικό τρίγωνο.

Τραυματικές εμπειρίες, ανομολόγητες πράξεις, φοβίες, προδοσία και απώλειες θα στιγματίσουν τις ζωές όλων και θα καθορίσουν τη μετέπειτα πορεία τους.

Παρασυρμένοι από αυτή τη δίνη, θα ξεπεράσουν τα επιτρεπτά όρια ακολουθώντας τις αδυναμίες τους, διαβαίνοντας κάθε τόσο μια ακόμα κόκκινη γραμμή…

ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ

Αυτό το βιβλίο είναι το δεύτερο μυθιστόρημα της Ελένης Γαληνού στις εκδόσεις Μίνωας και το πρώτο που διαβάζω εγώ. Η συγγραφέας με εξέπληξε ευχάριστα. Το βιβλίο της δεν μπόρεσα να το αφήσω απ'τα χέρια και πραγματικά αδυμονούσα να τελειώσω τη δουλειά μου για να το ξαναπιάσω στα χέρια μου. 

Η συγγραφέας τεχνιέντως μέσα από έναν ωραίο μα και σκληρό συνάμα μύθο, αναδεικνύει το έρεβος ενός ανθρώπινου μυαλού που μεγαλώνει με παιδικά τραύματα ή ακόμα και ερωτική απογοήτευση. Χαρακτήρες άριστα ψυχογραφημένοι, συμπαθείς αλλά και τραγικοί ήρωες με την κυριολεκτική έννοια των τραγωδών. Ήρωες που οι συνέπειες των πράξεων τους καταστρέφουν και ήρωες που έρχονται να ανασυντάξουν κομμάτια και να κλείσουν πληγές.

Η συγγραφέας προσπαθεί μέσα από τον μύθο της να δείξει τις συνέπειες της αδιαφορίας των γονιών, του καθωσπρεπισμού και της συντηρητικής στάσης απέναντι στο διαφορετικό. Μια σειρά από λάθη φέρνουν ολέθριες συνέπειες και οι χαρακτήρες πράττουν και κάποια στιγμή ξεφεύγουν πέρα από τα όρια.

Βιβλιο με δομή και λεξιλόγιο απλό μα και προσεγμένο. Συγκλονιστική η ικανότητα της συγγραφέως στις περιγραφές και στους διαλόγους. Ένα βιβλίο που πρέπει να διαβαστεί. Συγχαρητήρια.

Ελευθέριος Α. Μανδαλιανός

ΕΠΕΙΔΗ ΕΙΝΑΙ Η ΚΑΡΔΙΑ ΜΟΥ [Αύγουστου Κορτώ, Εκδόσεις Πατάκη]

ΟΠΙΣΘΟΦΥΛΛΟ ΒΙΒΛΙΟΥ

 Η Νόρα κι ο Χάρης ζούνε τις τελευταίες µέρες του γάµου τους, διαλυµένου απ’ τον χαµό του εξάχρονου γιου τους Άγγελου. Ώσπου ένα βράδυ ο Άγγελος έρχεται σ’ ένα µοιρασµένο όνειρο και τους υπόσχεται πως, αν επιστρέψουν στον τόπο της στερνής τους παραθέρισης και προβούν στην υπέρτατη θυσία, θα επιστρέψει κοντά τους. Μόνο που, όταν βρίσκονται και πάλι στο αποµονωµένο εξοχικό της Χαλκιδικής, ο Χάρης και η Νόρα διαπιστώνουν ότι το φράγµα ανάµεσα σε φύση και υπερφυσικό έχει καταρρεύσει, ότι το όνειρο απέχει µια ανάσα απ’ τον εφιάλτη κι ότι το παρελθόν συνεχίζει να ζει, παντοδύναµο.

Μια ιστορία για την παραφροσύνη της αγάπης – που, όπως και η πραγµατικότητα, ξεπερνά τη φαντασία. 

ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ

Το τελευταίο μυθιστόρημα του Αύγουστου Κορτώ, είναι ένα συγκλονιστικό μυθιστόρημα. Πώς μέσα σε τόσες λίγες σελίδες ο κύριος Κορτώ κατάφερε να παρουσιάσει ένα πλήθος συναισθημάτων, εικόνων και περιγραφών; 

Ένα ακόμα λογοτεχνικό αποτύπωμα στην ελληνική πεζογραφία. Με απίστευτη οξυδέρκεια και με τον πρέποντα σεβασμό ο Κορτώ διεισδύει στο έρεβος του ανθρώπινου μυαλού, μέσα από μια ιστορία απώλειας, στη χειρότερη μορφή της, αυτήν που ένας γονιός χάνει το μικρό παιδί του.

Ένα αριστοτεχνικό ψυχογράφημα, με έντονα ποιητικό λόγο που ρέει τόσο εύκολα και δεν μπορείς να το αφήσεις από τα χέρια σου. Ο τρόπος απόδοσης της ψυχικής ανισορροπίας και της λεπτής κλωστής που χωρίζει την λογική από την τρέλα είναι ευφυέστατος και κατατάσσει το βιβλίο στα καλύτερα της χρονιάς. 

Οι εικόνες που περιγράφει ο συγγραφέας με τόσο παραστατικό και λυρικό συνάμα τρόπο μαγεύουν τον αναγνώστη και κάνει την ακροβασία ανάμεσα στην πραγματικότητα και την παράνοια του γονέα που χάνει το παιδί του, με το μεταφυσικό στοιχείο να υπερτερεί, να δείχνει ανέλπιστα ρεαλιστική. Αν και υπάρχει πλήθος συναισθημάτων στην ανάγνωση του συγκεκριμένου βιβλίου υπερτερεί ο πόνος γι'αυτό και το βιβλίο είναι για λίγους αναγνώστες, για όσους αντέχουν τέτοιου είδους ιστορίες. 

Με αυτό το μυθιστόρημα ο κύριος Κορτώ ανεβάζει τον πήχη πανήψυλα και υπόσχεται πολλά για το μέλλον. Θερμα συγχαρητήρια.

Ελευθέριος Α. Μανδαλιανός

ΠΕΤΡΙΝΟΙ ΚΥΚΝΟΙ [Ευαγγελίας Ευσταθίου, Εκδόσεις Λιβάνη]

ΟΠΙΣΘΟΦΥΛΛΟ ΒΙΒΛΙΟΥ

Για τον Μπράιαν Κάραν η συνεργασία με αυτή τη γυναίκα είναι η πιο επικίνδυνη αποστολή που ανέλαβε ποτέ στην καριέρα του. Όλα όμως δείχνουν πως είναι το αντίτιμο που οφείλει να πληρώσει για να κατακτήσει τον προσωπικό του παράδεισο.

Για την Κασσάνδρα η συνεργασία με αυτό το δύστροπο άντρα είναι το πιο δύσκολο δίλημμα που αντιμετώπισε ποτέ στη ζωή της. Όλα όμως δείχνουν πως πρέπει να συμβιβαστεί με τις μυριάδες αντιθέσεις τους για να κατακτήσει την προσωπική της γαλήνη.

Κοινός τους στόχος η ανεύρεση ενός αγάλματος, του πολυθρύλητου Χρυσού Εκδικητή, που αποτελεί ταυτόχρονα την αιτία των δεινών τους και την Ιθάκη τους.

Κοινός τους εχθρός κάποιος που επιμένει να τους θυμίζει πως όταν οι κύκνοι κελαηδούν πεθαίνουν.

ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ

Οι ΠΕΤΡΙΝΟΙ ΚΥΚΝΟΙ είναι το δεύτερο κατά σειρά μυθιστόρημα που εκδίδει η Ευαγγελία Ευσταθίου στις εκδόσεις Λιβάνη και το πρώτο που διαβάζω εγώ. Από όλα της τα μυθιστορήματα επέλεξα αυτό διότι από το οπισθόφυλλο "μυρίστηκα" γνήσια περιπέτεια.

Το βιβλίο ξεκινάει με ένα αδιάφορο συναίσθημα, δεν μπαίνεις κατ'ευθείαν στο ψητό που λέμε, ωστόσο από το δεύτερο μέρος και μετά η πλοκή αποκτά ενδιαφέρον και έτσι ρουφάς τις σελίδες του έτσι ώστε να φτάσεις γρήγορα στο τέλος το οποίο είναι απρόβλεπτο και προβλεπόμενο συνάμα. Είναι μια σύγχρονη περιπέτεια, αμερικανικών προδιαγραφών θα έλεγα, με πολλές ερωτικές και αισθηματικές πινελιές.

Επειδή είναι από τα πρώτα βιβλία της συγγραφέως σίγουρα δεν υπήρχε η πείρα και το βιβλίο είχε αρκετά κενά στην πλοκή και στην ιστορία. Πολλοί διάλογοι και αρκετοί χωρίς λόγο ύπαρξης, αρκετά επιτηδευμένοι και αδύναμοι να αποδώσουν τα συναισθήματα των ηρώων. Ελλιπής επίσης και η ψυχογράφηση των χαρακτήρων, οι οποίοι έρχονταν συχνά σε αντιφάσεις. Πολλές επαναλήψεις και αδύναμες περιγραφές.

Όσον αφορά το μύθο, αν και ήταν ενδιαφέρων, η απόδοσή του δεν είχε δυναμική και είχε κενά.Το ερωτικό στοιχείο, έντονο και παρόν στο μεγαλύτερο μέρος του βιβλίου, αν έλειπε και στη θέση του υπήρχε περισσότερη δράση και επομένως κινηματογραφική πλοκή τότε το βιβλίο θα χαρακτηριζόταν μια γνήσια περιπέτεια.

Δεν ξεπέρασε τις προσδοκίες μου.

Ελευθέριος Α. Μανδαλιανός

ΔΕΝ ΥΠΗΡΞΑ ΠΟΤΕ [Θάλειας Κουνούνη, Εκδόσεις Λιβάνη]

ΟΠΙΣΘΟΦΥΛΛΟ ΒΙΒΛΙΟΥ

Όλα ξεκινούν σε μία έπαυλη με μία τελετουργία.

Εκείνος δεν περίμενε ποτέ πως ένα απλό πιόνι θα στοίχειωνε από εδώ και πέρα τη ζωή του.

Η επιθυμία της αντιμέτωπη με τα σκοτάδια του.

Οι ζωές τους προχωρούν παράλληλα κι εκείνος κάνει τα πάντα για να μην ενωθούν ποτέ.

Άλλωστε, ποιος θα μπορούσε να γκρεμίσει τα τείχη που ύψωσαν οι τόσες ενοχές του παρελθόντος του; Κανείς. Εκτός από τη δική του ανάγκη για λύτρωση. Τι περίεργο που κι αυτή ακόμη συμβάδιζε παράλληλα με τη δική της ανάγκη να τον τραβήξει στο φως…

Εκείνη, μία γυναίκα παραδομένη στο φυλακισμένο πόθο της.

Μαζί με το βιβλίο ΧΩΡΙΣ ΕΣΕΝΑ, τα δύο βιβλία δημιουργούν την παράλληλη λογοτεχνία και έρχονται για να προσφέρουν στον αναγνώστη το απόλυτο μυστήριο κεντημένο με πάθος και έρωτα.

ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ

Είναι το δεύτερο βιβλίο της Θάλειας Κουνούνη που διαβάζω μετά το εξαιρετικό ΤΑ ΧΡΩΜΑΤΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΟΥ και μπορώ να παραδεχτώ πως μου αρέσει πολύ η γραφή της και ο τρόπος που παρουσιάζει τις ιστορίες της. Λόγος μεστός, ώριμος, γεμάτος εικόνες και σχήματα λόγου, διόλου επιτηδευμένο λεξιλόγιο, απλό, καθημερινό, χωρίς φιοριτούρες. Λόγος που δεν κρύβεται πίσω από διφορούμενα νοήματα.

Το παρόν βιβλίο λοιπόν ξεκινάει με μια αδιάφορη -ή και ανύπαρκτη- δυναμική. Ωστόσο, προχωρώντας στην ιστορία και μπαίνοντας όλο και πιο βαθιά στο μυστήριο παρατηρείς μια δυναμική, ένα συναίσθημα αγωνίας, μια ανάγκη να φτάσεις στο τέλος ρουφώντας κυριολεκτικά τις σελίδες του βιβλίου. Έντονη λυρικότητα και πολλά ρητορικά ερωτήματα εμποδίζουν τον ρου της ιστορίας και αφήνουν στον αναγνώστη κενά. Παρατήρησα μια αδύναμη ψυχογράφηση χαρακτήρων. Παρουσίαζαν μια ρηχότητα που δεν είχα παρατηρήσει στο άλλο μυθιστόρημα της συγγραφέως που διάβασα. 

Βέβαια, η ιστορία παρουσίαζε μεγάλο ενδιαφέρον και έτσι το τελείωσα σε λίγες ώρες. Καλογραμμένο, από πένα που ξέρει τι πρέπει να κρύψει και πως. Διάχυτο μυστήριο στις σελίδες, αγωνία για το τέλος, σοκ στην αποκάλυψη. 

Το ταξίδι μου στην παράλληλη λογοτεχνία έπιασε λιμάνι. Σε άλλη ανάρτηση θα σχολιάσω το εγχείρημα συνολικά και όχι μεμωνομένα το κάθε βιβλίο. 

Ελευθέριος Α. Μανδαλιανός

ΧΩΡΙΣ ΕΣΕΝΑ [Μαρίας Κωνσταντούρου, Εκδόσεις Λιβάνη]

ΟΠΙΣΘΟΦΥΛΛΟ ΒΙΒΛΙΟΥ

Όλα ξεκινούν σε μία έπαυλη με ένα ιδιαίτερο παιχνίδι.

Εκείνη δεν περίμενε ποτέ πως ένας άγνωστος θα στοίχειωνε από εδώ και πέρα τη ζωή της.

Ο στόχος του αντιμέτωπος με την απόγνωσή της.

Οι ζωές τους προχωρούν παράλληλα κι εκείνη κάνει τα πάντα για να τις ενώσει.

Θα το καταφέρει; Γιατί όλοι ξέρουμε πως τα παράλληλα δε συναντιούνται ποτέ παρά μόνο όταν τα βλέπεις από μακριά, από μια άλλη οπτική γωνία.

Είναι τα φτερά της φαντασίας που το κάνουν αυτό; Είναι ο πόθος για τη συνάντηση;

Κανείς δεν ξέρει. Ίσως πάλι αυτό να μπορεί να το απαντήσει μία γυναίκα που αποφασίζει να χαρίσει λίγο από το άρωμα γαρδένιας που φοράει σε ένα γυμνό και ξεραμένο ευκάλυπτο.

Μαζί με το βιβίο "ΔΕΝ ΥΠΗΡΞΑ ΠΟΤΕ" τα δύο βιβλία δημιουργούν την παράλληλη λογοτεχνία και έρχονται για να προσφέρουν στον αναγνώστη το απόλυτο μυστήριο κεντημένο με πάθος και έρωτα.

ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ

Το ΧΩΡΙΣ ΕΣΕΝΑ είναι το πρώτο βιβλίο της Μαρίας Κωνσταντούρου που πέφτει στα χέρια μου, κυρίως γιατί με συνεπήρε η ιδέα της παράλληλης λογοτεχνίας. Από τα δυο βιβλία που συνθέτουν αυτήν την πρωτότυπη ιδέα, αποφάσισα να ξεκινήσω με αυτό της Κωνσταντούρου για να γνωρίσω και την γραφή της συγγραφέως που δεν είχα ασχοληθεί μαζί της στο παρελθόν. Ίσως και να ήταν λάθος.

Φαντάζομαι πως κάποια στοιχεία της υπόθεσης θα πρέπει εσκεμμένα να κρύβονται ή να είναι ασαφή από το ένα βιβλίο ώστε να ανακαλύπτονται στο άλλο, αφήνοντας κενά στον αναγνώστη και την ανάγκη να διαβάσει και την άλλη ιστορία για να ανακαλύψει την αλήθεια. Ο τρόπος που απέδωσε το κομμάτι της η κυρία Κωνσταντούρου δεν με συνεπήρε. Το βιβλίο ξεκινά με μια δυναμική, η οποία όμως προχωρόντας στην ιστορία ατονεί, ώσπου εξαφανίζεται. Λίγο μετά τη μέση και προς το τέλος το ενδιαφέρον αναγεννάται και ρουφάς πραγματικά τις σελίδες του βιβλίου για να φτάσεις στο τέλος της ιστορίας το οποίο είναι ασαφές. 

Το δείγμα γραφής που μου έδωσε η συγγραφέας δεν με ενθουσίασε. Έντονος και περιττός λυρισμός σε πολλά σημεία, και αποσπάσματα της ιστορίας που μπέρδευαν τον αναγνώστη καθιστώντας τον αδύναμο να ακολουθήσει τον ρου της ιστορίας. Μπερδεμένη απόδοση μιας ιστορίας η οποία παρουσιάζει κάποιο ενδιαφέρον, πολλά κενά -εσκεμμένα ή όχι-, άτακτα δομημένες σκέψεις και ελλιπής ψυχογράφηση των βασικών χαρακτήρων αυτού του κομματιού της ιστορίας. Ελπίζω το "ταίρι" του να με ανταμείψει σαν αναγνώστη.

Ελευθέριος Α. Μανδαλιανός

ΠΕΡΠΑΤΑ ΜΕ ΤΟΝ ΑΓΓΕΛΟ ΣΟΥ [Μαίρης Κόντζογλου, Eκδόσεις Λιβάνη]

ΟΠΙΣΘΟΦΥΛΛΟ ΒΙΒΛΙΟΥ

Αφεθείτε στη γοητεία του νέου βιβλίου της Μαίρης Κόντζογλου, κλάψτε και γελάστε με την ψυχή σας, τραγουδήστε μαζί με την Αρετή και... πετάξτε ως τα ουράνια. Ως εκεί που το όνειρο είναι η πραγματικότητα και οι άνθρωποι μπερδεύονται με τους αγγέλους. 

Η Αρετή, ένας άνθρωπος «κανονικός», ζει μια ζωή επίπεδη, ολιγαρκή, χωρίς εξάρσεις. Η πρώτη νιότη της κύλησε χωρίς να το καταλάβει, και απέμεινε να τραγουδάει, σε λάθος τέμπο, για έναν έρωτα ανεκπλήρωτο. 

Στο πλευρό της βρίσκονται οι μικροί μαθητές της και οι ενήλικοι συμμαθητές της από τη «Σαπφώ», τη χορωδία της. 

Απέναντί της στέκονται όσοι δεν την κατάλαβαν ποτέ: οικογένεια, φίλοι, πρώην, η μοίρα της η ίδια. Όλα αυτά, μέχρι τη στιγμή που Εκεί Πάνω, ένας νεοφώτιστος, φιλόδοξος άγγελος αναλαμβάνει την προστασία της. Αυθόρμητος, άπειρος και γκαφατζής, ο φύλακας άγγελος παρακολουθεί έκπληκτος τις ραγδαίες αλλαγές στην προστατευόμενή του. 

Το ίδιο και όσοι δεν έχαναν ως τότε την ευκαιρία να τη μειώσουν και να την πληγώσουν. Με μια Αρετή καινούρια, αποφασισμένη να προχωρήσει, όλα αλλάζουν: η πραγματικότητα διαδέχεται το θαύμα και τα Αστέρια δεν είναι πια τόσο μακρινά. Στην κυριολεξία...

Ποιος θα της δώσει το τέμπο να βρει τη μελωδία; Κανονικά, αυτοί που θα έπρεπε να την αγαπούν και μένουν και από πάνω της. Στην κυριολεξία. 

Τότε εμφανίζεται Εκείνος από Παραπάνω. Στην κυριολεξία. Και όλα αλλάζουν πορεία, η πραγματικότητα διαδέχεται τα θαύματα και τα Αστέρια δεν είναι τόσο μακρινά πια. Στην κυριολεξία όμως... 

Ποιος είπε ότι οι άγγελοι είναι μόνο στον ουρανό; Πότε είδατε το πιο ωραίο όνειρο; Πόσο μακριά μπορείς να φτάσεις με την αγάπη; 

ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ

Το ΠΕΡΠΑΤΑ ΜΕ ΤΟΝ ΑΓΓΕΛΟ ΣΟΥ  είναι το πρώτο βιβλίο της Μαίρης Κόντζογλου που διαβάζω και ομολογώ πως ήταν μια έκπληξη για μένα. Το διάβασα πολύ ευχάριστα και διασκέδασα πραγματικά σε κάθε σελίδα. Πρωτότυπο, αισιόδοξο, διασκεδαστικό.

Μια ιστορία πολύ όμορφη, με πολλούς χαρακτήρες, άριστα ψυχογραφημένους, αρκετές ανατροπές. Αφήγηση γεμάτη λυρικότητα, σχήματα λόγου, περιγραφές. Η περιγραφική ικανότητα της συγγραφέως βλέπω ότι είναι ιδιαίτερα ανεπτυγμένη ωστόσο σε πολλά σημεία εντόπισα αρκετές επαναλήψεις. Πληθώρα συναισθηματικών διακυμάνσεων, εκεί που ξεκαρδίζεσαι στα γέλια, ξαφνικά συγκινείσαι, συμπονάς, κλαις.

Ανάγνωσμα με ευφυές χιούμορ, φιλοσοφική διάθεση που οδηγεί τον κάθε χαρακτήρα σε μια κάθαρση. Διαβάζεται ευχάριστα και ξεκούραστα. Είναι σαν μια ψυχανάλυση αυτό το βιβλίο. Από τα καλά αναγνώσματα της σύγχρονης ελληνικής λογοτεχνίας. Ένα διαμάντι θα έλεγα, που σκοπό έχει να περάσει πολλά μηνύματα για τη ζωή. Συγχαρητήρια στη συγγραφέα.

Ελευθέριος Α. Μανδαλιανός

Η ΣΦΡΑΓΙΔΑ ΤΟΥ ΡΟΔΟΥ [Βίκυς Στουφή, Εκδόσεις Λιβάνη]

ΟΠΙΣΘΟΦΥΛΛΟ ΒΙΒΛΙΟΥ

Στην Αγγλία του 16ου αιώνα, μια μαία καταδιώκεται από έναν αδυσώπητο άρχοντα, καθώς το βρέφος που προσπαθεί να προστατέψει, η Ελοΐζ, φέρει εκ γενετής ένα σημάδι που μοιάζει με τριαντάφυλλο και κληρονομείται από γενιά σε γενιά στις γυναίκες του ίδιου γενεαλογικού δέντρου. Σύμφωνα με μια προαιώνια προφητεία, κάθε γυναίκα με αυτό το σημάδι έχει την ικανότητα να προλέγει το μέλλον, γι' αυτό και η Ελοΐζ αποσπάται βίαια από την αγκαλιά της προστάτιδάς της και καταλήγει στα χέρια του άρχοντα.

Στο παρόν πια, στο Ηράκλειο της Κρήτης, μια εικοσάχρονη κοπέλα ανασύρεται ημιθανής από τη θάλασσα και μεταφέρεται στο νοσοκομείο, όπου ξεψυχά. Λίγο πριν, αποκαλύπτει στον Άγγλο γιατρό που προσπαθούσε να τη σώσει ότι κάποιος Ντάντε την κρατούσε αιχμάλωτη σε ένα κότερο και ότι η αδερφή της, η Δάφνη, που ζει στη Βενετία, κινδυνεύει. Η Δάφνη φέρει το σημάδι του τριαντάφυλλου και βρίσκεται στο στόχαστρο μιας ισχυρής αδελφότητας που καθορίζει τις τύχες του κόσμου.

Οι δρόμοι των ηρώων του δράματος αρχίζουν να διασταυρώνονται, μέσα από ανατροπές, συνωμοσίες, δολοφονίες, έρωτες, σε μια ιστορία που εκτυλίσσεται κυρίως στη Βενετία.

ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ

Διαβάζοντας το οπισθόφυλλο του βιβλίου, αντιλαμβάνεται κανείς πως πρόκειται για μια δυνατή ιστορία, μια σύγχρονη περιπέτεια με μια πλοκή κινηματογραφική. Αυτό περίμενα κι εγώ, ωστόσο ξεκινώντας το βιβλίο, δεν δικαιώθηκα. Η απόδοση του στο χαρτί δεν ήταν τόσο καθηλωτική όσο περίμενα.

Ενώ ξεκινάει με μια δυναμική και έναν καταιγισμό εικόνων και συναισθημάτων, στη συνέχεια ενσωματώνοντας στην ιστορία το ερωτικό στοιχείο και την έντονη μοιρολατρική διάθεση, χάνεται η ορμή και η ανατρεπτικότητα που απαιτείται να υπάρχει σε βιβλία τέτοιου είδους. Εξαντλητικές περιγραφές κατά τόπους και πολλές λεπτομέρειες που θα μπορούσαν να λείπουν, ώστε να υπάρξει μια πιο κινηματογραφική πλοκή και οι ανατροπές να διαδέχονται η μια την άλλη, με γρήγορο ρυθμό. Ήρωες πολλοί και διαφορετικοί, όχι τόσο άριστα ψυχογραφημένοι βέβαια, αλλά και πολύ ενδιαφέροντες. 

Βιβλίο με δομή, με απλό και όμορφο λεξιλόγιο, διαβάζεται εύκολα αν και σε κάποια σημεία πιθανόν να κουράσουν τον αναγνώστη οι εξαντλητικές περιγραφές, οι λεπτομέρειες και οι συχνές επαναλήψεις. Η συγγραφέας έχει πολύ ωραίο λόγο, απλό, μεστό χωρίς φιλοσοφικές εξάρσεις, ρεαλιστικό στην αφήγηση, όχι τόσο ρεαλιστικό στους διαλόγους. Νομίζω πως εκεί θέλει δουλειά. Η γραφή της αν μη τι άλλο σε καθηλώνει και σε κάνει να θες να συνεχίσεις την ιστορία και να ανακαλύψεις την κατάληξη. Δίνω συγχαρητήρια για την τελευταία σελίδα όπου σε παραγράφους διηγείται τη ζωή όλων των ηρώων μετά το τέλος της ιστορίας μέχρι και το τέλος τους.

Ελευθέριος Α. Μανδαλιανός

ΑΙΓΛΗΣ ΚΑΙ ΚΡΙΣΗΣ ΓΩΝΙΑ [Τζένης Χειλουδάκη, Εκδόσεις Πολύχρωμος Πλανήτης]

ΟΠΙΣΘΟΦΥΛΛΟ ΒΙΒΛΙΟΥ

Ξέρεις κάτι φίλε; φίλε μου άγνωστε, κολλητέ ή φίλεχθρε; Είμαι αυτή που είμαι· πλασμένη από άστρα και φως, σκοτάδι και λάβα· πάθος, λάθη και εμμονές, όνειρα, κολλήματα και στραβές· αγαπώ το είναι μου όπως είναι· το αποδέχομαι πια, δεν θα αλλάξω για κανέναν και τίποτα - αυτή είναι και θα είναι η ζωή μου, μέχρι το τέλος.

Αποδέχομαι τον άλλο όπως είναι, απαιτώ όμως να με δεχτούν και εμένα όπως είμαι. Μόνη μου πορεύτηκα 45 χρόνια - μη μου απλώσεις χέρι για να με αλλάξεις. Δεν θα γίνει ποτέ, αν εγώ το επιθυμώ μόνο τότε θα περάσω επίπεδο. Τέρμα οι συμβουλές, τέρμα τα δήθεν. It’s me, και όπως έστρωσα θα κοιμηθώ...

ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ

Τζένη Χειλουδάκη. Από το όνομα και μόνο σου έρχονται στο μυαλό πολλά πράγματα. Lifestyle, χλίδα, πασαρέλες, χρήμα, σκάνδαλα, πρόκληση. Η ζωή και οι εμπειρίες της παρουσιάζουν μεγάλο ενδιαφέρον. Κι εκεί λες πως η ζωή η ίδια είναι η καλύτερη συγγραφέας. Θα μπορούσε να είναι προϊόν μυθοπλασίας, αλλά δεν είναι. Από την Αίγλη στην Κρίση, από τον Παράδεισο στην Κόλαση, από την Κορυφή στα Τάρταρα. Ένας φοίνικας που αναγεννάται από τις στάχτες του και έρχεται να δώσει την δική του κατάθεση ψυχής, να χτυπήσει το κατεστημένο, να πει όσα τον πνίγουν, να λυτρωθεί.

Ένα προκλητικό, ευκολοδιάβαστο ανάγνωσμα, που προκαλεί από το βιογραφικό σημείωμα ακόμα. Όσο τρέχουν οι σελίδες, όσο μπαίνεις όλο και πιο βαθιά στην πολυτάραχη ζωή της Τζένης Χειλουδάκη, από τη μια γοητεύεσαι και από την άλλη σκέφτεσαι, στενοχωριέσαι, ζεις την κάθε στιγμή και είναι σαν να έκανες εσύ τα λάθη. Μαθαίνεις από τη ζωή της, ίσως και να αλλάζεις λίγο τη στάση σου στη ζωή και σε όσα σου δόθηκαν απλόχερα και αναθεωρείς. Εκτιμάς τα όσα μόχθησες και τιμάς τους ανθρώπους που στέκονται βράχοι ακλόνητοι δίπλα σου, συνοδοιπόροι.

Ένα πόνημα, που δεν είναι λογοτεχνικό, με λεξιλόγιο ωμό, με αφήγηση σε πρώτο πρόσωπο. Θίγει πολλά πρόσωπα, ονοματίζει πολλούς, δίνει την εικόνα του lifestyle και του υπερβολικού χρήματος. Μπαίνουμε βαθιά στην εποχή που όλοι νοιάζονταν για το χρήμα, τη δόξα. Την μέγιστη κρίση που υπέστη ο άνθρωπος. Κρίση συναισθηματική, ψυχική. Μια ζωή γεμάτη εθισμούς, χρήμα και σεξ. Μια ζωή που έχει να σου διηγηθεί πολλά.

Χωρίς λογοτεχνικό οίστρο, χωρις προσεγμένο λεξιλόγιο κάτι το οποίο κάποιον λάτρη της λογοτεχνίας και των μυθιστορημάτων ίσως  τον ξενίσει στην αρχή, έχοντας συνηθίσει σε διαφορετικά αναγνώσματα. Συνηθίζοντας όμως την χειμαρρώδη γραφή της Χειλουδάκη και τις λέξεις που ίδια πλάθει, το διαβάζεις απνευστί, το ρουφάς και δεν το αφήνεις αν δεν το ολοκληρώσεις. Τρια τέταρτα μου πήρε για να το τελειώσω και στο τέλος να πω: "Τι ωραία που πέρασα". Γλαφυρότατη, σε αναγκάζει να ζήσεις εσύ ο ίδιος μέσα από τις αράδες τα γεγονότα και να γίνεις όχι θεατής, αλλά πρωταγωνιστής και να σκέφτεσαι πως ίσως κι εσύ ο ίδιος να έκανες τα ίδια πράγματα με την Τζένη. Από τις λίγες βιογραφίες που απόλαυσα ιδιαιτέρως διαβάζοντας την. Συγχαρητήρια!

Ελευθέριος Α. Μανδαλιανός

ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΗΣ ΚΑΤΕΡΙΝΑΣ [Αύγουστου Κορτώ, Εκδόσεις Πατάκη]

ΟΠΙΣΘΟΦΥΛΛΟ ΒΙΒΛΙΟΥ

Η ιστορία μου αρχίζει από το τέλος – το δικό της και το δικό μου. Έτσι ξεκινά το Βιβλίο της Κατερίνας, μιας γυναίκας που πάλεψε μια ζωή με την ψυχική αρρώστια, και που, αν νικήθηκε, έζησε και μεγαλούργησε ταπεινά χάρη στην αγάπη. Μια οικογενειακή σάγκα γεμάτη ζοφερά μυστικά και θανάσιμες ενοχές, ένα βιβλίο μυστηρίου γύρω από έναν αδιανόητο φόνο και τα δυο του θύματα, και μια κατάδυση σε μια ψυχή που συγκλονίζει με το φως και το σκοτάδι της.
Μας λέει η Κατερίνα:
Αυτό το βιβλίο δεν έχει σκοπό να πληγώσει κανέναν, εκτός απ’ αυτούς που θα το διαβάσουν.
Αυτό το βιβλίο, θα πουν, είναι γεμάτο ψέματα. κακοήθειες, ανακρίβειες, παραχάραξη της οικογενειακής μας ιστορίας από ένα μυαλό χολωμένο κι άρρωστο, που γυρεύει εκδίκηση
για τον θάνατο που μόνο του επέλεξε. Ωστόσο εμένα αυτή είναι η αλήθεια μου, κι από κει και πέρα, ο καθείς ας διαλέξει τη λήθη που του ταιριάζει, που τον ανακουφίζει. έτσι είναι αν έτσι νομίζουνε.
Αυτό το βιβλίο με διαλύει.
Αυτό το βιβλίο έχει σκοπό να με διαλύσει, να με κάνει κομμάτια. Μέσα στα κομμάτια μου είμαι. Κι όποιος την ακούσει δεν θα την ξεχάσει ποτέ. 

ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ

Για το εν λόγω βιβλίο, άκουσα και διάβασα πολλές κριτικές. Ένας έλεγε πως είναι ένα υπέροχο βιβλίο, μια καθηλωτική αληθινή ιστορία. Άλλος έλεγε πως δεν τον κάλυψε η ιστορία, δεν είχε πλοκή, δεν είχε σασπένς, δεν ήταν αισιόδοξο, ήταν ψυχοπλακωτικό. Οι τόσο διφορούμενες κριτικές σε ένα συμπέρασμα με οδήγησαν και γι'αυτό το ξεκίνησα, πως αν μη τι άλλο θα είναι ένα ιδιαίτερο βιβλίο. Ή θα το λατρέψεις ή θα το μισήσεις.

ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΗΣ ΚΑΤΕΡΙΝΑΣ είναι ένα άρτιο βιβλίο. Πολλά τα πρόσωπα, πολλές οι ίντριγκες, πολλά τα συναισθήματα. Είναι ένα ιδιαίτερο ανάγνωσμα, γραμμένο από μια ιδιαίτερη προσωπικότητα, με ιδιαίτερη γραφή, με ιδιαίτερο λεξιλόγιο και ιδιαίτερη δομή. 

Ενώ όντως δεν υπάρχει πλοκή, ή σασπένς ή ίσως η κινηματογραφικότητα που κάποιος θα ήθελε,  δυσκολεύεσαι να το αφήσεις από τα χέρια σου. Το διάβασα μέσα σε λίγες ώρες, το ρούφηξα κυριολεκτικά χωρίς να κουραστώ στιγμή από τη γραφή του ταλαντούχου συγγραφέα. Καθώς είναι ένα βιβλίο διαμάντι, απαιτείται να το διαβάσεις και μια δεύτερη φορά με λίγη περισσότερη προσοχή και να εμβαθύνεις στους ήρωες, να σου πει ο καθένας την ιστορία του, να βιώσεις μαζί τους τα όσα συμβαίνουν στο βιβλίο.

Το βιβλίο είναι η αφήγηση της ιστορίας της μητέρας του συγγραφέα, που ήταν ψυχικά άρρωστη. Αφήγηση σε α' πρόσωπο, σαν να τα αφηγείται η ίδια η μητέρα του, με καθαρή υποκειμενικότητα και με γλώσσα που σπάει κόκκαλα. Ο συγγραφέας μετουσιώνεται σε Κατερίνα, τσαλακώνεται και μιλά έξω από τα δόντια για ένα θέμα δύσκολο. Θίγει πολλά θέματα και υπάρχει συνεχής εναλλαγή συναισθημάτων που παρόμοια έχω συναντήσει σε μονολόγους στο θέατρο. Ένα βιβλίο πυκνό, μια αφήγηση με εξαιρετική ψυχογράφηση των χαρακτήρων. Ένα καθηλωτικό ανάγνωσμα που αξίζει να διαβαστεί. Γραμμένο από έναν άνθρωπο με κότσια, για ανθρώπους με κότσια και γερό στομάχι. Συγχαρητήρια.

Ελευθέριος Α. Μανδαλιανός

ΟΝΕΙΡΕΥΤΗΚΑ ΤΟ ΔΟΛΟΦΟΝΟ ΣΟΥ [Αγγελικής Νικολούλη, Εκδόσεις Καστανιώτη]

ΟΠΙΣΘΟΦΥΛΛΟ ΒΙΒΛΙΟΥ

Μια νεαρή και όμορφη κοπέλα εξαφανίζεται μες στη νύχτα. Στη μικρή επαρχιακή πόλη, αστυνομία και ντόπιοι λένε ότι χάθηκε στο δρόμο του εύκολου χρήματος. Μια δημοσιογράφος-ερευνήτρια αναχωρεί αμέσως για το ταξίδι της αναζήτησης. Με οδηγό τη διαίσθηση, ξεκινά από ένα παράξενο όνειρο για να φτάσει αργότερα σε μιαν απίστευτη αποκάλυψη. Μπαίνει σ' ένα παρασκήνιο με υπόπτους, όπου ο ένας οδηγεί στον άλλο και όλοι μαζί συμμετέχουν σε μια τρελή ιστορία με γρίφους και αινίγματα. Αναζητά τον ένοχο απ’ τα σημάδια του. Παίζει μαζί του "τη γάτα με το ποντίκι". Μια αλλόκοτη σχέση την δένει με το δράστη. Η παράσταση δείχνει να μην έχει τέλος.

Μια πόλη-μυστήριο, με ανθρώπους που λένε λίγα αλλά ξέρουν πολλά. Ένα κρυμμένο ημερολόγιο, με αμαρτίες από το παρελθόν και προφητείες για το μέλλον. Ίντριγκες, έρωτες και πάθη, σε έντονους, κινηματογραφικούς ρυθμούς, με την αγωνία να μην εγκαταλείπει ποτέ τον αναγνώστη. Μια συναρπαστική περιπέτεια, ένα σενάριο από εκείνα που μόνο η ζωή ξέρει να γράφει.

ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ

Η Αγγελική Νικολούλη είναι σε όλους μας γνωστή. Δεν είναι ευρέως γνωστό βέβαια το έργο της σχετικά με τη διαλεύκανση πολλών εγκλημάτων και υποθέσεων που οι αρχές δεν κατάφεραν να εξιχνιάσουν. Στο πρώτο της βιβλίο καταγράφει τα γεγονότα όπως η ίδια τα έζησε στην διαλεύκανση μιας υπόθεσης όπου απασχόλησε για καιρό τα media.

Το πρώτο βιβλίο της Αγγελικής Νικολούλη, το οποίο είναι βασισμένο σε αληθινά γεγονότα, είναι ένα μικρό και ευκολοδιάβαστο αναγνωσμα. Μου πήρε μόλις τρεις ώρες για να το ολοκληρώσω μιας και δεν μπορούσα να το αφήσω από τα χέρια μου.

Φαίνεται από τις πρώτες αράδες πως η συγγραφική ικανότητα της δημοσιογράφου-ερευνήτριας θέλει δουλειά, η αφήγηση σε α' πρόσωπο θυμίζει ρεπορτάζ, αφού είναι απλά η καταγραφή των γεγονότων. Λείπουν τα σχήματα λόγου που χρησιμοποιεί ένας συγγραφέας καθώς και η κινηματογραφική πλοκή που σε τέτοια αναγνώσματα σου κόβει την ανάσα. Ωστόσο, δεν μπορεί κανείς εύκολα να το αφήσει από τα χέρια του ακόμα και όταν ο δολοφόνος σκιαγραφείται έντονα. 

Ωραία ιστορία, πολλοί ύποπτοι, πολλά στοιχεία τα οποία αν είχαν γραφτεί με τρόπο τέτοιο ώστε να μην μοιάζει με ρεπορτάζ θα μπορούσε να θεωρηθεί ένα από τα ωραιότερα βιβλία αστυνομικού είδους. Ελπίζω η εμπειρία που θα αποκτήσει ως συγγραφέας να δώσει στους αναγνώστες της εξαιρετικά αναγνώσματα.

Ελευθέριος Α. Μανδαλιανός

ΣΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΚΡΕΒΑΤΙ ΤΗΣ SHOWBIZ [Κατερίνας Μανανεδάκη, Εκδόσεις Λιβάνη]

ΟΠΙΣΘΟΦΥΛΛΟ ΒΙΒΛΙΟΥ

«Φαντάσου ένα μεγάλο κρεβάτι».
«Με ουρανό;»
«Δεν έχουν σημασία οι λεπτομέρειες. Σκέψου απλώς ένα μεγάλο κρεβάτι που πάνω του συνυπάρχουν: μοντέλα που κάνουν σεξ με τιμοκατάλογο για να τα πάρουν από πλούσιους επιχειρηματίες· παρουσιάστριες που το κάνουν με όοολους τους ισχυρούς της τηλεόρασης και των περιοδικών για να εξασφαλίσουν μια θέση στο γυαλί, και μετά βγάζουν στη φόρα το εσώρουχο και το ψεύτικο στήθος τους για να ξεχωρίσουν.
»Ένα μεγάλο κρεβάτι, φαντάσου, με τραγουδίστριες και τραγουδιστές που λιώνουν στην κοκαΐνη, ηθοποιούς που το παίζουν ζεν πρεμιέ και είναι γκέι, όργια σε πριβέ πάρτι, ενέσεις μπότοξ, πλαστικές επεμβάσεις και παπαράτσι που καλούνται για να απαθανατίσουν μια τάχα τυχαία ερωτική συνάντηση…»

Ένα βιβλίο προκλητικό και ταυτόχρονα απίστευτα χιουμοριστικό!
Ο ψεύτικος κόσμος της show biz και ο αληθινός κόσμος μιας φιλόδοξης νεαρής δημοσιογράφου, που καλείται να… μεταμορφωθεί σε… μοντέλο-γλάστρα πρωινάδικου(!), προκειμένου να καταγράψει όλα όσα συμβαίνουν στο… μεγάλο κρεβάτι της show biz.
Προσδεθείτε, λοιπόν, και… it’s show time!!!

Να έχει να κάνει ρεπορτάζ για τα όσα κωμικοτραγικά συμβαίνουν στον –λέμε τώρα– υπέροχο και λαμπερό κόσμο της show biz η φιλόδοξη δημοσιογράφος μας, και να έχει και τον… αγαπημένο της να της κάνει τη ζωή ποδήλατο.
Και να ‘ταν ο μόνος...;
Η μαμά της θέλει να την καλοπαντρέψει, η κολλητή της της γκρινιάζει συνεχώς, ο γκέι αρχισυντάκτης του πρωινάδικου της κάνει τη ζωή μαύρη, και μέσα σε όλα την κατηγορούν και για κλοπή στο μεγάλο Διαγωνισμό Καλλονής που ταράζει τα καλλιτεχνικά ύδατα!
Πόσο, λέτε, μπορεί να τ’ αντέξει όλα αυτά; Πόσο;...

ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ

ΣΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΚΡΕΒΑΤΙ ΤΗΣ SHOWBIZ. Πρόκειται για ένα βιβλίο απίστευτα χιουμοριστικό και αρκετά προκλητικό σε κάποια σημεία. Με ατάκες που κόβουν την ανάσα από το γέλιο και στιγμές απείρου κάλλους.

Ένα ανάλαφρο μυθιστόρημα για κάποιον που θέλει να περάσει ευχάριστα την ώρα του, χωρίς να μπει σε σκέψεις και να βαρύνει η ψυχή του από μια δραματική ιστορία. Σε πολλά σημεία γέλασα με την ψυχή μου και το απόλαυσα πραγματικά.

Απλό μα και φτωχό λεξιλόγιο. Βιβλίο με δομή ωστόσο σαν σφήνες κατά καιρούς η συγγραφέας αφηγούνταν τα ερωτικά παθήματα της ηρωίδας και δεν έμενε στα ευτράπελα της τηλεόρασης τα οποία και απόλαυσα ιδιαιτέρως. 

Πολύ όμορφη ιστορία, απολαυστική, γεμάτη χιούμορ και γέλιο. Το προτείνω σε όλους...

Ελευθέριος Α. Μανδαλιανός

Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΑΥΤΟΚΡΑΤΕΙΡΑ ΤΟΥ ΒΥΖΑΝΤΙΟΥ [Θάνου Κονδύλη, Εκδόσεις Ψυχογιός]

ΟΠΙΣΘΟΦΥΛΛΟ ΒΙΒΛΙΟΥ 

Αυτή είναι η τελευταία σελίδα του βιβλίου μου… Δεν ήθελα να ξεχάσω όλα αυτά που συνέβησαν όταν οι Ρωμιοί ζούσαμε στην Πόλη, λίγο πριν τουρκέψει… Όσα λέω είναι η πάσα αλήθεια, γραμμένη από εμένα, την Άννα Παλαιολογίνα Νοταρά, την τελευταία αυτοκράτειρα των Ρωμιών.. 

1453. Λίγους μήνες πριν ξεκινήσει η πολιορκία της Κωνσταντινούπολης ο αυτοκράτορας Κωνσταντίνος Παλαιολόγος παντρεύεται μυστικά την τρίτη και τελευταία του σύζυγο, την Άννα Νοταρά, κόρη του πρωθυπουργού του. Εκείνη έχει δεχτεί το γάμο προδίδοντας όμως τον μεγάλο έρωτα της ζωής της, τον Βενετό Μαρίνο Κονταρίνι, ταγματάρχη της αυτοκρατορικής φρουράς. Μερικές μέρες μετά το γάμο, ο αυτοκράτορας θα τη φυγαδεύσει από την Πόλη και η Άννα θα καταλήξει στη Βενετία πιστεύοντας ότι έχει χάσει και το σύζυγο και τον αγαπημένο της στην άλωση. Αλλά η μοίρα τής επιφυλάσσει πολλές εκπλήξεις. 

Ο Θάνος Κονδύλης αποδίδει με αξεπέραστη παραστατικότητα την τραγική ιστορία της τελευταίας και λησμονημένης αυτοκράτειρας του Βυζαντίου, της Άννας Παλαιολογίνας Νοταρά. Μιας γυναίκας που γνώρισε τον απόλυτο έρωτα μέσα στη δίνη δραματικών γεγονότων που θα οδηγούσαν στην πτώση της βυζαντινής αυτοκρατορίας. Πέρασε σχεδόν τη μισή ζωή της αυτοεξόριστη στη Βενετία, όπου ακολούθησε το κάλεσμα της ψυχής της και αφιερώθηκε στην υπηρεσία του λαού της, των χιλιάδων προσφύγων από την Ελλάδα και την Κωνσταντινούπολη. 

Μια εμπνευσμένη ιστορία γεμάτη από το λυρισμό του έρωτα, το άρωμα της βυζαντινής Κωνσταντινούπολης και τα αιώνια σύμβολα του ελληνισμού.

ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ

Το έβδομο κατά σειρά μυθιστόρημα του Θάνου Κονδύλη στις εκδόσεις Ψυχογιός θεωρούνταν ένα πολλά υποσχόμενο ανάγνωσμα. Άλλωστε, η άγνωστη στους περισσότερους ιστορία της τελευταίας αυτοκράτειρας του Βυζαντίου πώς να μην γοητεύσει κάθε ένα λάτρη της ιστορικής μυθιστοριογραφίας;

Ενώ ο μύθος με τον οποίο έπλασε την ιστορία ο συγγραφέας και η απόδοση του ως αφήγηση από την ίδια την ηρωίδα ήταν ευφάνταστος η τελική μορφή του μυθιστορήματος δεν έφτασε στο ελάχιστο τις προσδοκίες μου. Η αφήγηση σε α' πρόσωπο αν και ευφάνταστος -όπως προείπα- τρόπος απόδοσης της ιστορίας κατέληξε να είναι μια ρηχή αφήγηση γεγονότων και καταστάσεων με αναφορές σε ιστορικά πρόσωπα και γεγονότα. 

Εξαντλητικές περιγραφές και αναφορές σε χώρους και ιστορικά γεγονότα, καταστάσεις και βιογραφίες ιστορικών προσώπων που κούραζαν τον αναγνώστη και εμένα προσωπικά με ανάγκασαν να παραλείπω ολόκληρες παραγράφους. Το δέσιμο των ιστορικών αναφορών με τον ρου της ιστορίας φτωχό και δίχως τεχνική. Το λεξιλόγιο που χρησιμοποίησε ο συγγραφέας ήταν φτωχό στο σύνολο του βιβλίου και κατά σημεία τρομερά λυρικό. 

Διαβάζοντας το βιβλίο προσεκτικά ανακάλυψα αρκετά κενά όσον αφορά την ροή της ιστορίας και μια επιφανειακή προσέγγιση των πραγμάτων. Σαν αναγνώστης και λάτρης τέτοιου είδους βιβλίων θα προτιμούσα περισσότερη εμβάθυνση στο θέμα και τις ιστορικές αναφορές δοσμένες πιο σωστά και δεμένες άριστα με την ροή της αφήγησης. 

Αν και ο μύθος ήταν καλός, το μυθιστόρημα δεν με ενθουσίασε καθόλου και με εξάντλησε.

Ελευθέριος Α. Μανδαλιανός

ΤΑ ΠΕΝΤΕ ΚΛΕΙΔΙΑ [Λένας Μαντά, Εκδόσεις Ψυχογιός]

ΟΠΙΣΘΟΦΥΛΛΟ ΒΙΒΛΙΟΥ

ΔΕ ΘΑ ΠΑΘΕΙ ΤΙΠΟΤΕ ΑΝ ΚΑΝΕΙΣ Ο,ΤΙ ΣΟΥ ΛΕΜΕ. ΠΕΝΤΕ ΛΟΥΚΕΤΑ, ΠΕΝΤΕ ΚΛΕΙΔΙΑ. ΚΑΘΕ ΦΟΡΑ ΠΟΥ ΘΑ ΥΠΑΚΟΥΣ, ΘΑ ΠΑΡΑΛΑΜΒΑΝΕΙΣ ΚΙ ΕΝΑ ΚΛΕΙΔΙ ΜΕ ΤΟ ΛΟΥΚΕΤΟ ΤΟΥ. ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΘΑ ΕΡΘΕΙ ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΗΝ ΚΟΡΗ ΣΟΥ. ΑΝ ΜΙΛΗΣΕΙΣ ΣΕ ΚΑΠΟΙΟΝ ΔΕ ΘΑ ΤΗ ΔΕΙΣ ΠΟΤΕ ΞΑΝΑ ΖΩΝΤΑΝΗ ΑΛΛΑ ΟΥΤΕ ΚΑΙ ΠΕΘΑΜΕΝΗ! ΠΕΡΙΜΕΝΕ ΟΔΗΓΙΕΣ… 

Από κείνη την ώρα άρχισε ο εφιάλτης. Η μικρή της κόρη, η Μαργαρίτα της, ήταν στα χέρια απαγωγέων, δεμένη με πέντε αλυσίδες σαν μικρό ζώο. Δεν μπορούσε να ζητήσει βοήθεια από κάποιον, αφού κανένας δεν ήξερε την ύπαρξη του παιδιού. Ούτε καν ο άντρας της, ο παντοδύναμος Ορέστης Δελμούζος. Έπρεπε να υπακούσει με όποιο τίμημα…

ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ

Όταν ανακοινώθηκε η κυκλοφορία του παρόντος βιβλίου ομολογώ πως γούρλωσα. Η ιδέα μου φάνηκε ευφυέστατη και εφ'όσον το αστυνομικό μυθιστόρημα είναι ένα από τα αγαπημένα μου είδη λογοτεχνίας το περίμενα πως και πως.

Όπως προείπα η ιδέα είναι ευφυέστατη ωστόσο η απόδοση της στο χαρτί δεν μου άρεσε καθόλου. Το βιβλίο ξεκινάει δυναμικά, όμως μετά από κάποιες σελίδες η κοιλιά είναι μεγάλη. Έχοντας διαβάσει πολλά αστυνομικά μυθιστορήματα, ομολογώ πως θα ήθελα μια πιο κινηματογραφική πλοκή, γεμάτη ένταση και αγωνία. Η αγωνία δυστυχώς έλειπε από το βιβλίο της κυρίας Μαντά.

Αν το βιβλίο ήταν κατά το ήμισυ μικρότερο νομίζω θα ήταν ένα καλό βιβλίο. Οι συνεχείς αναδρομές στο παρελθόν με άτσαλο τρόπο κάτι που μπέρδευε τη στιγμή που επέστρεφε στο παρόν, καθώς επίσης και η αφήγηση γεγονότων από το παρελθόν σε μεγάλο μέρος του βιβλίου κούραζε τον αναγνώστη και χάνονταν τα συναισθήματα που πρέπει να υπάρχουν στα αστυνομικά μυθιστορήματα. Άριστα δοσμένοι οι χαρακτήρες της κυρίας Μαντά, κάποιοι όμως χαρακτήρες παρουσιάστηκαν τέλειοι και εκτός πραγματικότητας υπέροχοι σε πολλά σημεία. 

Απλό λεξιλόγιο και γραφή στρωτή χωρίς όμως η συγγραφέας να εμβαθύνει λίγο περισσότερο στο θέμα. Ήταν μια ρηχή αφήγηση γεγονότων. Το τέλος του βιβλίου, αν και απρόβλεπτο ομολογουμένως, μου φάνηκε λίγο ρηχό, επιφανειακό. 

Δυστυχώς, η πρώτη προσπάθεια της Λένας Μαντά στο αστυνομικό μυθιστόρημα, δεν με άφησε ευχαριστημένο σαν αναγνώστη, ούτε καν γοητευμένο. Δυσκολεύτηκα να το τελειώσω και υπήρξαν στιγμές που "πηδούσα" παραγράφους. Ωστόσο, για την προσπάθεια και μόνο, μπράβο!

Ελευθέριος Α. Μανδαλιανός

ΤΟ ΤΑΞΙΔΙ ΤΗΣ ΦΩΤΙΑΣ [Σοφίας Βόικου, Εκδόσεις Ψυχογιός]

ΟΠΙΣΘΟΦΥΛΛΟ ΒΙΒΛΙΟΥ

Γαλλία 1506

Ο Μιχαήλ ακολούθησε γοργά τα βήματά της...
"Ποιος άγιος άραγε να γιόρταζε κι είχαν τέτοιο πανηγύρι σ’ εκείνον τον τόπο;» αναρωτήθηκε. "Οι φλόγες ήταν ψηλές και θα πρέπει να έψησαν δεκάδες ελάφια κι άλλα τόσα ζαρκάδια κι αντιλόπες..."
"Έκαψαν τη μητέρα μου", ψιθύρισε η Νηρηίς και συνέχισε να περπατά χωρίς να γυρίσει να κοιτάξει πίσω.
Σήμερα
Η Νεφέλη, διακεκριμένη βοτανολόγος, δέχεται μιαν απρόσμενη επαγγελματική πρόταση τη στιγμή που η προσωπική της ζωή έχει γίνει στάχτη. Θα συνεργαστεί με τον Νικολά Σαντέρ, ιστορικό και αρχαιολόγο, ο οποίος έχει αναλάβει να φέρει στο φως ένα μεσαιωνικό χωριό στη Νορμανδία. Ένα παλιό χειρόγραφο με συνταγές λαϊκής ιατρικής από βότανα και ρίζες κι ένα φιαλίδιο μ’ ένα περίεργο περιεχόμενο θα φέρουν τους δύο επιστήμονες αντιμέτωπους μ' ένα τρομερό μυστικό που χάνεται πίσω στο χρόνο, στη βόρεια Γαλλία του 1506. Δύο ιστορίες εκτυλίσσονται παράλληλα στο σήμερα και το χθες. Μια φρενήρης καταδίωξη σπάει τα σύνορα του χρόνου και διαρκεί εδώ και πέντε αιώνες. Ο Νικολά και η Νεφέλη θα αναμετρηθούν με έναν φανατικό θρησκόληπτο διεκδικητή των ευρημάτων της ανασκαφής και θα παλέψουν με τους προσωπικούς τους δαίμονες.
Ένα μυθιστόρημα γεμάτο περιπέτειες και πάθη, όπου μεσαιωνικοί θρύλοι και δοξασίες αναβιώνουν σήμερα μέσα από ένα επίπονο ταξίδι αυτογνωσίας, το ταξίδι της φωτιάς.

ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ

Το ΤΑΞΙΔΙ ΤΗΣ ΦΩΤΙΑΣ είναι το δεύτερο μυθιστόρημα της Σοφίας Βόικου. Δεν είναι ένα συνηθισμένο μυθιστόρημα. Η συγγραφέας με τη γοητευτικότατη πένα της κατάφερε να μας ταξιδέψει στη Γαλλία του 1506 αλλά και στη Γαλλία του σήμερα. Συνεχείς αναδρομές στο παρελθόν, μας παρουσιάζουν καταστάσεις προκαταλήψεων, πίστης, αγάπης στο μεσσαίωνα. Ένας ύμνος στη διαφορετικότητα. 

Οι ολοζώντανες περιγραφές της Σοφίας Βόικου γεμίζουν το βιβλίο με αρώματα, χρώματα, εικόνες και συναισθήματα. Η συγγραφέας παρουσιάζει μια πραγματικότητα άγνωστη για τους περισσότερους. Μια περιπέτεια με μεταφυσική χροιά, που καταφέρνει να κρατήσει το ενδιαφέρον του αναγνώστη υψηλά. Συγχαρητήρια στη συγγραφέα για την έρευνα που σίγουρα έκανε για να γραφτεί αυτό το βιβλίο. 

Είναι ένα βιβλίο με δομή, άριστη ψυχογράφηση των χαρακτήρων με τη βοήθεια των αφηγήσεων που εναλλάσσονται κατά σημεία σε α' πρόσωπο με αποτέλεσμα να μπαίνουμε στον ψυχισμό των ηρώων. Ένα ξεκούραστο ανάγνωσμα με αργή πλοκή όμως. Θα ήθελα την πλοκή λίγο πιο κινηματογραφική. Παρ'όλα αυτά όμως, δεν χάνει, παρά ελάχιστα. Ένα ανάγνωσμα που αξίζει να διαβαστεί. Συγχαρητήρια στη συγγραφέα. 

Ελευθέριος Α. Μανδαλιανός

ΚΛΕΙΣΜΕΝΗ ΠΥΛΗ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΥ [Μαρίας Τζιρίτα, Εκδόσεις Ψυχογιός]

ΟΠΙΣΘΟΦΥΛΛΟ ΒΙΒΛΙΟΥ

Όταν η Δανάη γνωρίζει τον Αντρέα, πιστεύει πως ανακάλυψε τον παράδεισο. Ύστερα από πολλές αποτυχημένες σχέσεις, στα τριάντα τρία της χρόνια βρήκε το άλλο της μισό. Είναι ο πρώτος και μοναδικός άντρας που ερωτεύεται κι αγαπά με τόσο πάθος. Και είναι απόλυτα αμοιβαίο. Δε θα μπορούσε να είναι περισσότερο ευτυχισμένη. 

Μέχρι που μια μέρα μαθαίνει την αλήθεια: είναι παντρεμένος και έχει μια κόρη. Γκρεμίζεται ο κόσμος της, παρ’όλα αυτά τον αγαπά τόσο πολύ, που τον συγχωρεί και συνεχίζει την παράνομη σχέση μαζί του, ελπίζοντας πως σύντομα εκείνος θα χωρίσει και θα μπορούν να ζήσουν ελεύθερα τον έρωτά τους. 

Όμως η μοίρα τα φέρνει αλλιώς και μια αναπάντεχη ανατροπή στη ζωή της κοπέλας θα την κάνει να δει τα πράγματα εντελώς διαφορετικά. Ξαφνικά θα βρεθεί παγιδευμένη ανάμεσα στο σωστό και το λάθος, το πρέπει και το θέλω. 

Άραγε θα καταφέρει ν’ ανοίξει την κλεισμένη πύλη του παραδείσου της και να ζήσει με αυτό τον άντρα ευτυχισμένη; Ή μήπως τελικά θα διαπιστώσει πως ο πραγματικός παράδεισος δεν έχει ποτέ τις πύλες του κλειστές;

ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ

Η ΚΛΕΙΣΜΕΝΗ ΠΥΛΗ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΥ, είναι το 7ο κατά σειρά μυθιστόρημα της Μαρίας Τζιρίτα στις εκδόσεις Ψυχογιός. Η Μαρία Τζιρίτα, κάθε χρόνο μου αποδεικνύει πως είναι η πλέον κατάλληλη, να παρουσιάζει κοινωνικά και αισθηματικά προβλήματα μέσα από καθημερινές ιστορίες, πρωταγωνιστές των οποίων μπορεί να είναι η οικογένειά μας, οι γείτονες, κάποιοι φίλοι, ή ακόμα κι εμείς οι ίδιοι. Το βιβλίο αυτό, είναι ένα μυθιστόρημα βασισμένο σε αληθινή ιστορία και θα το χαρακτήριζα ένα αισθηματικό μυθιστόρημα.

Η συγγραφέας πραγματεύεται κατά κύριο λόγο την απιστία και οι άριστα σκιαγραφημένοι ήρωες της ιστορίας, αποτελούν πρόσωπα τα οποία ίσως να συναντούμε στην καθημερινότητά μας και μας είναι εξαιρετικά γνώριμα. Η Μαρία Τζιρίτα επιλέγει να ασχοληθεί με αυτό το θέμα, χωρίς όμως να κάνει μια ρηχή αφήγηση γεγονότων. Η διαφορά από άλλα παρόμοια βιβλία, είναι ότι η συγγραφέας τονίζει τις δυο διαφορετικές όψεις του ίδιου νομίσματος, αυτήν της ερωμένης και αυτήν της απατημένης συζύγου -αν και δεν μου αρέσει ο χαρακτηρισμός. 

Συγχαρητήρια στη συγγραφέα, που χειρίστηκε με έντεχνο τρόπο το ζήτημα χωρίς να προσβάλλει ή να κατηγορήσει κανένα πρόσωπο της ιστορίας. Μια ιστορία, στην οποία δεν υπάρχουν κακοί,  παρά μόνο ο έρωτας ο οποίος κινεί τα νήματα και μπλέκει τους ήρωες σε ένα παιχνίδι που δύσκολα βγαίνει κάποιος νικητής.

Καταφέρνει μέσα από την αφήγηση των γεγονότων, να περάσει σημαντικά μηνύματα όσον αφορά την φιλία, την οικογένεια αλλά και να επισημάνει τη διαφορά ανάμεσα στον έρωτα και την πραγματική αγάπη. Σημαντικό να αναφέρω, πως δίνει έμφαση στην συγχώρεση και όχι στην εκδίκηση, για αυτό και κάθε βιβλίο της Μαρίας Τζιρίτα "διδάσκει" πως να αποκτήσουμε ένα μεγαλείο ψυχής.

Ως προς την πλοκή του, το βιβλίο είναι αρκετά προβλέψιμο, με δίκαιο, ίσως και λυτρωτικό συνάμα τέλος. Βιβλίο με δομή, χωρίς πολλές περιγραφές και αρκετές επαναλήψεις, χωρίς όμως να κουράζει τόσο τον αναγνώστη. Το απλό λεξιλόγιο και οι σωστά δοσμένοι διάλογοι, οδηγούν τον αναγνώστη στο να ρουφήξει κυριολεκτικά τις σελίδες του βιβλίου.

Τέλος, θα ήθελα να επισημάνω, πως θα ήθελα πολύ, η συγγραφέας να δώσει λίγη περισσότερη βάση στην οικονομική κρίση ή και σε άλλα ζητήματα που μπορεί να προέκυπταν, ώστε να μην υπήρχαν τόσες επαναλήψεις μέσα στην αφήγηση. Πέραν όλων όμως, είναι ένα πολύ καλά δομημένο και όμορφο ανάγνωσμα, που σε ρουφάει στις σελίδες του.

Ελευθέριος Α. Μανδαλιανός

ΤΟ ΚΕΛΑΡΙ ΤΗΣ ΝΤΡΟΠΗΣ [Χρυσηίδας Δημουλίδου, Εκδόσεις Ψυχογιός]

ΟΠΙΣΘΟΦΥΛΛΟ ΒΙΒΛΙΟΥ

Δεκαετία του ’60. Σ’ ένα μικρό χωριό της Μεσσηνίας, τρεις αδελφές, η Δήμητρα, η Αναστασία και η Μυρτώ, μεγαλώνουν στη σκιά ενός πατέρα αφέντη και μιας μάνας που δεν έχει λόγο. Η μόνη έξοδός τους είναι κάθε Κυριακή για την εκκλησία και στο πανηγύρι του χωριού μία φορά τον χρόνο. Οι καιροί σκληροί, αλλά οι πράξεις σκληρότερες. 

Και μια μέρα ο πατέρας τις εγκαταλείπει και εξαφανίζεται. Το κοινωνικό στίγμα είναι βαρύ για την οικογένεια που άφησε πίσω του, όμως μαζί έρχεται και η λύτρωση από τους αυστηρούς κανόνες που έχει επιβάλει. Σταδιακά τα κορίτσια ξενιτεύονται σε τρεις διαφορετικές ηπείρους και με τον καιρό οι οικογενειακοί δεσμοί κόβονται. Σχεδόν τριάντα χρόνια αργότερα ένα τηλεφώνημα από την πατρίδα θα ταράξει τη μέχρι τότε ήρεμη ζωή τους. Η επιστροφή στο χωριό τους γίνεται επιτακτική και ο επικείμενος θάνατος της μάνας που άφησαν ολομόναχη χωρίς να ενδιαφερθούν γι’ αυτήν θα τις φέρει αντιμέτωπες με μυστικά και αλήθειες που απέκρυψαν. Το παρελθόν γυρίζει στο παρόν ζητώντας απαντήσεις. 

Τι συνέβη και τις παράτησε ο πατέρας τους; Γιατί εγκατέλειψαν τη μάνα τους στην τύχη της; Γιατί το πατρικό τους δεν πρέπει να φύγει από τα χέρια τους; Ποιο μυστικό κρύβει το κελάρι στο υπόγειο του σπιτιού; Οι τρεις αδελφές πάνω από την ετοιμοθάνατη μάνα κάνουν μόνο μια ερώτηση: «Μάνα, όλα αυτά τα χρόνια γιατί δεν καθάρισες την ντροπή;»

ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ

Το ΚΕΛΑΡΙ ΤΗΣ ΝΤΡΟΠΗΣ είναι ένα μυθιστόρημα που κάθε αναγνώστης περίμενε πως και πως να εκδοθεί. Μετά τη μεγάλη επιτυχία του προηγούμενου πονήματος της Χρυσηίδας Δημουλίδου και από τη στιγμή που άρχισαν να κυκλοφορούν η περίληψη, αλλά και κάποια μικρά αποσπάσματα μετρούσαμε τις μέρες και τις ώρες μέχρι να το έχουμε στα χέρια μας.

Από το οπισθόφυλλο και μόνο, κάποιος μπορεί να υποψιαστεί πως είναι ένα δυνατό βιβλίο. Μόνο που ξεκινώντας την ανάγνωση του και προχωρόντας στην ιστορία, αντιλαμβάνεται κανείς πως υποψιάστηκε λάθος. Είναι κάτι περισσότερο από ένα δυνατό ανάγνωσμα. 

Ένα βιβλίο γεμάτο σκηνές έντονου συναισθηματικού φορτίου και μια αφήγηση σε γ' πρόσωπο που κατά σημεία κόβει την ανάσα του αναγνώστη και οι σελίδες οδηγούν το χέρι να τις γυρίσει και όχι το αντίθετο. Από την αρχή της ιστορίας, η αγωνία χτυπάει κόκκινο και φτάνει στο αποκορύφωμα όταν η συγγραφέας εντέχνως και χωρίς να κουράζει χρησιμοποιεί έναν ιδιαίτερο τρόπο αφήγησης. Συνεχή πισωγυρίσματα στο παρελθόν που διακόπτονται από σκηνές σε παρόντα χρόνο, δίνουν σταδιακά στον αναγνώστη αποκαλύψεις με σκηνές έντονες, δυνατές, με περιγραφές ωμές και συγκλονιστικές.

Η Χρυσηίδα Δημουλίδου, κάνοντας για ακόμη μια φορά τη διαφορά, ξεφεύγει από τα συνηθισμένα και ασχολείται με ένα ταμπού, που αναφέροντας το και μόνο προκαλεί στους ανθρώπους αποτροπιασμό και φρίκη. Το βιβλίο αυτό, δεν είναι μια απλή αφήγηση γεγονότων με ώριμη γραφή και σωστή τεχνική και καλή δομή. Το βιβλίο αυτό είναι μια καταγγελία, μια κραυγή αγανάκτησης από τη συγγραφέα. Σε πολλά αποσπάσματα του βιβλίου, παρατηρούμε την εξωτερίκευση πολλών εσωτερικών αναζητήσεων που τεχνιέντως η συγγραφέας τα δένει άριστα με το ρου της ιστορίας. Η ιστορία δεν είναι τίποτε άλλο, από ένα παράδειγμα υποκρισίας. Μιας υποκρισίας που βιώνουμε και βλέπουμε καθημερινά. 

Η συγγραφέας δεν διστάζει να ασχοληθεί με θέματα φωτιά. Με γλώσσα καταπέλτη παρουσιάζει μια ωμή πραγματικότητα που έχει τις ρίζες της την ενδοοικογενειακή βία. Με άριστο τρόπο, τα παρουσιάζει μέσα από την ιστορία της χωρίς να κουράζει τον αναγνώστη αλλά αντιθέτως να δίνει κάποιες απαντήσεις σε κάποια ερωτήματα που βασανίζουν.

Είναι ένα βιβλίο που σκοπό έχει να βοηθήσει και φαίνεται σε μεγάλο μέρος της αφήγησης. Ψυχολογικά ευρήματα αλλά και κάποιες συμβουλές, παραθέτονται σαν κομμάτι της αφήγησης, με αποτέλεσμα να αφυπνίσει τον αναγνώστη. Χρειάστηκαν σίγουρα κότσια για να γραφτεί αυτό το βιβλίο αλλά και πολλή έρευνα για να αποδοθεί σωστά αυτή η ιστορία. Ένα βιβλίο για δυνατούς αναγνώστες... με κότσια. 

Συγχαρητήρια στη συγγραφέα αλλά και στον εκδοτικό οίκο που εξέδωσαν ένα τέτοιο βιβλίο και έσοδα του θα διατεθούν σε ιδρύματα υπέρ της κακοποιημένης γυναίκας και του παιδιού. Στο τέλος του βιβλίου υπάρχουν τηλέφωνα και διευθύνσεις οργανισμών που μπορούν να βοηθήσουν γυναίκες και παιδιά που βιώνουν την ενδοοικογενειακή βία. Ελπίζω κι εγώ με τη σειρά μου αυτό το βιβλίο να αφυπνίσει πνεύματα και να αρχίσουμε να καταγγέλουμε κι εμείς ότι βλέπουμε και μας προκαλεί αποτροπιασμό. 

Σίγουρα, θα είναι το βιβλίο της χρονιάς. Καλή επιτυχία!

Ελευθέριος Α. Μανδαλιανός

Η ΚΑΡΔΙΑ ΘΥΜΑΤΑΙ [Καίτης Οικονόμου, Εκδόσεις Ψυχογιός]

ΟΠΙΣΘΟΦΥΛΛΟ ΒΙΒΛΙΟΥ

Τον ξέβρασε αναίσθητο η θάλασσα σε μια παραλία του Ναυπλίου μετά από ένα τοπικό μπουρίνι. Στο νοσοκομείο διαπιστώθηκε ότι πάσχει από αμνησία. Μόλις ανάρρωσε από τα τραύματά του, βρήκε δουλειά και σπίτι, και συνδέθηκε ερωτικά με μια δασκάλα. Αλλά δεν είχε ανακτήσει τη μνήμη του, δε θυμόταν ούτε το όνομά του.

Μια μέρα χτύπησε την πόρτα του μια άγνωστη. Δεν μπόρεσε να δει πώς ήταν – την ηλικία της, το ύψος της, το ντύσιμό της· γιατί μόλις αντίκρισε τα μάτια της αισθάνθηκε χαμένος. Ήταν σκούρα μπλε σαν το ανοιχτό πέλαγος και, καθώς τα κοίταζε καθηλωμένος, μια αβάσταχτη νοσταλγία πλημμύρισε την ψυχή του...

«Αντρέα, δε με θυμάσαι;» του είπε η άγνωστη με τα μπλε μάτια. «Είμαι η γυναίκα σου».

Λίγο αργότερα έμαθε ότι ο γάμος τους είχε ναυαγήσει και ζούσαν σαν δυο ξένοι κάτω από την ίδια στέγη. Το μυαλό του δε θυμόταν τίποτα από την παλιά ζωή του.

Αλλά η καρδιά θυμάται…

ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ

Η Καίτη Οικονόμου, είναι πλέον μια καταξιωμένη συγγραφέας, που έχει αποδείξει το ταλέντο της μαγευτικής της πένας πολλάκις. Το Η ΚΑΡΔΙΑ ΘΥΜΑΤΑΙ είναι το όγδοο κατά σειρά μυθιστόρημά της, το τέταρτο μυθιστόρημα που εκδίδει στις εκδόσεις ΨΥΧΟΓΙΟΣ (πριν ήταν στο δυναμικό των εκδόσεων Ωκεανίδα) και το τρίτο μυθιστόρημα της που διαβάζω εγώ μετά τη ΛΕΥΚΗ ΟΡΧΙΔΕΑ και ΤΟ ΣΚΟΥΛΑΡΗΚΙ ΤΗΣ ΤΥΧΗΣ.

Στο καινούριο της μυθιστόρημα, αφηγείται την ιστορία του Αντρέα, ενός ναυαγού που πάσχει από αμνησία μετά από ένα ατύχημα που είχε με το φουσκωτό του σκάφος. Στο Ναύπλιο, ξεβρασμένο, τον βρίσκει η Ειρήνη, η οποία τον πηγαίνει στο νοσοκομείο και πηγαίνει συχνά να τον επισκεφτεί. Όταν συνέρχεται και δεν θυμάται τίποτα, είναι επόμενο να μην έχει που να πάει, οπότε η Ειρήνη αναλαμβάνει την φροντίδα του, τον παίρνει στο σπίτι της και ξεκινάει ένα ειδύλλιο μεταξύ των δυο, της Ειρήνης και του...Αλέξη όπως τον ονόμασε η ίδια. Η σύζυγος του Αντρέα, Χριστίνα, βρίσκει τα ίχνη του και πηγαίνει στο Ναύπλιο να τον πάρει και να γυρίσουν στο σπίτι τους. Ως εδώ, καλά. Στη συνέχεια ξετυλίγεται ένα κουβάρι γεγονότων τα οποία οδήγησαν στην κατάρρευση ενός γάμου, αυτού του Αντρέα και της Χριστίνα και την νέκρωση οποιασδήποτε συναισθηματικής σχέσης υπήρχε μεταξύ τους.

Η συγγραφέας καταφέρνει να ξετυλίξει αυτό το κουβάρι με συνεχείς αναδρομές στο παρελθόν, καθώς και με πλήθος διαλόγων, σαν να σεναριογραφεί ώστε οι αποκαλύψεις να γίνουν και στον πάσχοντα Αντρέα και όχι μόνο στον αναγνώστη. Με την γνωστή και απαράλλαχτη πλέον ρεαλιστική της πένα, μας αποκαλύπτει τι οδήγησε τον γάμο των δυο ηρώων στην καταστροφή. Συνεχείς περιγραφές καταστάσεων, με μια λυρική γλώσσα που απλά σε γοητεύει. Ενώ το βιβλίο είναι στο σύνολό του απρόβλεπτο, το τέλος είναι λίγο προβλέψιμο, ωστόσο η τελευταία σκηνή του βιβλίου είναι ξεκαρδιστική για να ελαφρύνει λίγο τη διάθεση. 

Δεν το θεωρώ απλό βιβλίο,ενώ δεν θίγει κάποιο βαθύ κοινωνικό πρόβλημα, περνάει πολλά μηνύματα, κυρίως σχετικά με τον θάνατο και την άποψη που υποστηρίζει "Οι νεκροί με τους νεκρούς και οι ζωντανοί με τους ζωντανούς", τις διαπροσωπικές σχέσεις καθώς και τις παρανοήσεις που γίνονται σε ένα ζευγάρι με μοναδικό συμπέρασμα: Η συζήτηση είναι το πιο σημαντικό συστατικό για να πετύχει μια σχέση. 

Δεν άγγιξε την τελειότητα, σύμφωνα με τα γούστα μου, εξ'αιτίας της αίσθησης της σεναριογραφίας, η οποία αν και κατανοώ τον λόγο που έγινε εμένα με κούρασε, καθώς και του προβλέψιμου τέλους της ιστορίας. Ίσως, να μην υπήρχε ιδανικότερο τέλος, αλλά εγώ το κατάλαβα από αρκετά νωρίς και με ξένισε. Ωστόσο, είναι ένα πολύ ωραίο ανάγνωσμα, το οποίο διαβάζεται εύκολα και γρήγορα και κρατάει το ενδιαφέρον μέχρι το τέλος. Ένα καθαρά ερωτικό μυθιστόρημα που μας λέει πως ό,τι κι αν συμβεί στις πύλες του μυαλού μας Η ΚΑΡΔΙΑ ΘΥΜΑΤΑΙ. Από ένστικτό; Ποιος ξέρει, πάντως θυμάται...

Ελευθέριος Α. Μανδαλιανός

ΜΕ ΛΕΝΕ ΝΤΑΤΑ [Λένας Μαντά, Εκδόσεις Ψυχογιός]

ΟΠΙΣΘΟΦΥΛΛΟ ΒΙΒΛΙΟΥ

Με λένε Ντάτα… Χρόνια τώρα. Κοντεύω κι εγώ να ξεχάσω πως κάποτε με βάφτισαν Αλεξάνδρα∙ Αλεξάνδρα Σαλβάνου του Ροβέρτου και της Χαριτίνης.

Είμαι ένοχη για όλα τα αμαρτήματα που μπορεί να φανταστεί η Εκκλησία ή η Αστυνομία, κι όμως δεν αισθάνομαι ένοχη για τίποτα. Όλα ήρθαν φυσιολογικά στο δρόμο μου ή σ’ εμένα φάνηκε έτσι. Δεν πέρασε καν από την σκέψη μου ότι μέσα μου γεννιόταν πρώτα το κακό, μετά το χειρότερο, και ποτέ το καλό.

Γεννήθηκα πολύ όμορφη και αυτό ήταν ακόμη ένα όπλο, μια αόρατη παγίδα για τα υποψήφια θύματά μου. Κανένας δεν περιμένει η όψη ενός αγγέλου να κρύβει με τέτοια μαεστρία τη μαύρη ψυχή ενός σατανά που είναι ταγμένος να σκορπά το θάνατο και τον όλεθρο. Ίσως μάλιστα ο θάνατος, που τόσο εύκολα αποφάσιζα για κάποιους, να ήταν λύτρωση, κάθαρση, εξαγνισμός.

Εχθρούς… Μόνο τέτοιους έκανα στη ζωή μου. Φίλους δεν απέκτησα ποτέ, αλλά δεν αισθάνθηκα και ποτέ την έλλειψή τους. Η φιλία ήταν για μένα αδυναμία, ένα όπλο στα χέρια του αντιπάλου, και δεν ήμουν από αυτές που έδιναν τέτοια περιθώρια, κι ούτε ήθελα περιττά βάρη.

Με λένε Ντάτα. Ζω σε έναν άλλο κόσμο, που μόνη μου έφτιαξα, με δικούς μου νόμους. Με λένε Ντάτα και δε μετανιώνω…

ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ

Τελειώνοντας το βιβλίο μια έκφραση βγήκε από το στόμα μου: Επιτέλους ένα διαφορετικό βιβλίο από τη Λένα Μαντά. Μας είχε συνηθίσει σε μια πεπατημένη ιδέα: έρωτες, γλυκανάλατα αίσια τέλη, ίντριγκες, λύτρωση και δύσβατα μονοπάτια για τους υπέροχους και τέλειους χαρακτήρες που έπλαθε η Λένα Μαντά.

Αυτό το βιβλίο είναι διαφορετικό. Δεν είναι στα συνηθισμένα. Είναι καλογραμμένο και καθόλου πρόχειρο όπως όλα τα προηγούμενα μετά το ΘΕΑΝΩ, Η ΛΥΚΑΙΝΑ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ. Βιβλίο που φαίνεται ότι έκανε μια κάποια έρευνα, μια αναζήτηση να βρει ιστορικά γεγονότα, να τα δέσει άριστα με την ροή της ιστορίας και να μας μεταφέρει σε μια άλλη εποχή πολύ μακρινή.

Το μόνο πρόβλημα ήταν το παραμύθι. Όπως μας προιδέασε η συγγραφέας στο εισαγωγικό σημείωμα της, η ιστορία είναι ένα παραμύθι. Αρκετά απίστευτα τα γεγονότα που παρουσιάζει και κυρίως πριν η ηρωίδα ενηλικιωθεί. Δεν μπορώ να διανοηθώ πως ένας άνθρωπος γεννήθηκε έτσι, με τέτοιο χαρακτήρα και τέτοιες απόψεις και ιδιαιτερότητες για τη ζωή. Και αυτό με ξένισε αρκετά, αν η ιστορία της ηρωίδας ξεκινούσα διαφορετικά, με άλλα δεδομένα και κατέληγε ως Ντάτα, με κάποια αιτιολογία όμως, τότε θα ήταν καλύτερα. Με ενόχλησε που ένας άνθρωπος από τη γέννηση του καταλάβαινε πως μόνο το κακό μπορούσε να πράξει, να γίνει αποτρόπαιος, φριχτός και χυδαίος ενώ στην ουσία δεν είχε καμία ανάγκη να το κάνει, παρά μόνο το ότι της άρεσε.

Το βιβλίο απέκτησε τεράστιο ενδιαφέρον στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο όπου βλέπει κανείς το πραγματικό πρόσωπο της ηρωίδας, κάτι το οποίο για τους δικούς της, απίθανους και παράλογους λόγους κρατούσε θαμμένο κάτω από έναν δαίμονα. Αν η ιστορία της Ντάτας είχε διαφορετική αρχή και κατέληγε έτσι όπως ξεκίνησε η Ντάτα θα ήταν πολύ καλύτερο. 

Βέβαια, άλλο ένα πλην του βιβλίου είναι ότι δεν περνάει κάποιο ξεκάθαρο μήνυμα, μας παρουσιάζει έναν χαρακτήρα προς αποφυγήν και πραγματικά με λυπεί αυτό το γεγονός γιατί βλέπω ότι πολλές κυρίες θα ήθελαν να ζουν τη ζωή της Ντάτας από επιλογή και αυτό είναι απαράδεκτο. Παραμένει μια καλή παρέα αλλά μέχρι εκεί, όχι να επηρεάζονται τόσο βαθιά αναγνώστες και να ζηλεύουν μια τετοια φριχτή ζωή.

Σκοπός του συγγραφέα είναι να διδάσκει και όχι μόνο να προσφέρει μια καλή παρέα. Και σε αυτό το βιβλίο δεν διδάσκεσαι τίποτα απλά διαβάζεις τις φριχτές πράξεις μιας ηρωίδας-δαίμονα η οποία τα καλά που έκανε ήταν ελάχιστα και πολλά αναφέρονται μόνο συνοπτικά σε μια παράγραφο.

Ελευθέριος Α. Μανδαλιανός