ΖΩΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΡΧΗ [Μαρίας Τζιρίτα, Εκδόσεις Ψυχογιός]

ΟΠΙΣΘΟΦΥΛΛΟ ΒΙΒΛΙΟΥ

Ο Αχιλλέας Πανόπουλος, μαθητής της τρίτης λυκείου, μια μέρα εξαφανίζεται από προσώπου γης χωρίς καμία προειδοποίηση. Η μητέρα του, η Νατάσα, με τη βοήθεια του διοικητή Δημήτρη Δρίβα, κινεί γη και ουρανό για να βρει τα ίχνη του γιου της. Στην πορεία της έρευνας τραγικά μυστικά, πάθη και λάθη βγαίνουν στο φως και περιπλέκουν ακόμα περισσότερο τα πράγματα.

Λίγο καιρό αργότερα, η Νατάσα, από μια τραγική στροφή της μοίρας, θα βρεθεί κατηγορούμενη για την πιθανή δολοφονία του ίδιου της του παιδιού. Ο διοικητής, που έχει αρχίσει να τρέφει ερωτικά αισθήματα γι’ αυτήν, θα προσπαθήσει με κάθε τρόπο να την απαλλάξει από τις κατηγορίες που τη βαρύνουν.

Πού βρίσκεται ο Αχιλλέας; Ποιο τραγικό μυστικό τού αποκαλύφθηκε τη μέρα που εξαφανίστηκε και ποιος είναι ο πραγματικός ένοχος γι’ αυτό; Θα καταφέρει η Νατάσα να βρει το παιδί της και να διορθώσει τα λάθη του παρελθόντος που τους οδήγησαν ως εδώ; Ή μήπως είναι ήδη πολύ αργά και δε θα έχει την ευκαιρία για μια ζωή από την αρχή;

ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ

Το βιβλίο ξεκινάει με το ενδιαφέρον στο ζενίθ μέσω της αστυνομικής του χροιάς και της αγωνίας που προκαλείται από την εξαφάνιση του νεαρού Αχιλλέα. Στα πρώτα κεφάλαια βλέπουμε πολλές σκέψεις και πολλά συναισθήματα τα οποία μας βοηθούν να εντρυφήσουμε  στο έργο.  Η αφήγηση γίνεται σε α' πρόσωπο παραδίδοντας μας τις σκέψεις και τις ανησυχίες της Νατάσας, μητέρας του Αχιλλέα. Αυτό βέβαια διακόπτεται κατά διαστήματα όπου η αφήγηση γίνεται σε γ' πρόσωπο.

Παρατηρούμε ένα πλήθος μυστικών και συνεχείς αναδρομές στο παρελθόν που εντείνουν κατά πολύ το ενδιαφέρον. Αναφέρονται πολλά ζητήματα στις σελίδες του βιβλίου, σχέση γονιών-εφήβου, σχέση μητέρας-πατέρα, η σχέση του εφήβου με την κοινωνία που τον περιβάλλει. Αναγνωρίζουμε τις επιδράσεις των μη υγιών σχέσεων στην επίδραση της ψυχολογίας και της προσωπικότητας των νέων. 

Αν προσπαθήσει να αποκωδικοποιήσει κανείς τους χαρακτήρες θα δει ότι η Νατάσα είναι τα λάθη και οι συμβιβασμοί μας. Ο Αχιλλέας αποτελεί προσωποποίηση της μετάνοιας και της περισυλλογής. Ο Παύλος την έλλειψη κατανόησης που σχεδόν όλοι βιώνουμε. Ο πάτερ Τιμόθεος -ή αλλιώς παππούλης- τη σχέση μας με τα θεία. Ο Δημήτρης το χέρι βοήθειας που όλοι χρειαζόμαστε και η Δάφνη με τη σειρά της την ανιδιοτελή αγάπη που τόσο μας λείπει. Και όλα αυτά συνυφασμένα άριστα με έντεχνο τρόπο στην ανάγκη μας για μια δεύτερη ευκαιρία. Μια δεύτερη ευκαιρία στη ζωή. Μια δεύτερη ευκαιρία για να διορθώσουμε λάθη του παρελθόντος.

Συγγραφικά το βιβλίο είναι αρκετά καλό. Ωραία δομή, σωστή χρήση λεξιλογίου και γεμάτο σκέψεις και συναισθήματα, κάτι που μου είχε λείψει από το Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΠΟΥ ΗΞΕΡΕ ΜΟΝΟ ΝΑ ΑΓΑΠΑΕΙ. Η συγγραφέας περιγράφει αρκετά εξιδανικευμένα κάποια πράγματα κάτι το οποίο με ξένισε. Η ροή αρκετά περιληπτική στην αρχή του έργου. Θα μπορούσε να δώσει μια πιο αληθοφανή προσέγγιση των πραγμάτων ρισκάροντας βέβαια την μεγαλύτερη έκταση του έργου. Περνάει πολλά μηνύματα κάτι το οποίο συμβαίνει πάντα με τα βιβλία της Μαρίας Τζιρίτα. Έντονο και αμείωτο το ενδιαφέρον από την αρχή ως το τέλος, χωρίς να είναι προβλέψιμο βιβλίο. Μπράβο. Βέβαια δεν ξεπέρασε το ΑΝ ΔΕΝ ΥΠΗΡΧΕ ΑΥΡΙΟ αλλά ξεπέρασε κάποια άλλα προηγούμενα. Συγχαρητήρια!

Ελευθέριος Α. Μανδαλιανός

ΟΙ ΚΟΡΕΣ ΤΗΣ ΑΥΓΗΣ [Πένυς Παπαδάκη, Εκδόσεις Ψυχογιός]

ΟΠΙΣΘΟΦΥΛΛΟ ΒΙΒΛΙΟΥ

«Τα παιδιά όταν είναι μικρά μας αγαπούν. Όταν μεγαλώσουν, μας κρίνουν, κι αν είμαστε τυχεροί, καμιά φορά μάς συγχωρούν».

Έπειτα από δυο γιους, μια κόρη λαχταρούσε να αποκτήσει ο Λάμπρος. Τα καταφέρνει, μα τη μοιραία αυγή χάνει πάνω στη γέννα τη γυναίκα του και όλα αλλάζουν. Το κορίτσι μεγαλώνει ανάμεσα σε τρεις άντρες που την απορρίπτουν και δεν την αγαπούν. Διάγνωση; Συναισθηματική αναπηρία. Κάπου αλλού, μια άλλη κοπέλα μεγαλώνει με αγάπη, αλλά καθηλωμένη σε αναπηρικό καροτσάκι. Η δική της αναπηρία; Σωματική. Άραγε ποια υποφέρει περισσότερο; Οι κόρες της αυγής θα καταφέρουν να ενωθούν για να γεμίσουν τα κενά της μισής ζωής τους; Όπως και να ’χει, όταν η μοίρα αποφασίζει να μιλήσει, κανένας δεν μπορεί να της κλείσει το στόμα.

ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ

Το παρόν βιβλίο θίγει πολλά θέματα όπως την απόρριψη, τις συνέπειες των πράξεων μας, την έλλειψη αγάπης και στοργής, τις απώλειες και πώς μας επηρεάζουν, το έρωτα, την ανάγκη για αγάπη, την ομοφυλοφιλία. 

Περνάει πολλά μηνύματα για τους ανάπηρους και για τη συμπεριφορά μας απέναντί τους, για τους ανθρώπους που δεν μόχθησαν και ζούσαν από τα έτοιμα και για τις συνέπειες που αυτό έφερε, για την ψυχική δύναμη, για την δύναμη της αγάπης.

Πολύ ωραία θεματολογία. Στρωτή, απλή, κατανοητή γραφή. Σωστή δομή. Όμορφη πλοκή σε ροή χωρίς πολλές αναδρομές στο παρελθόν. Με αρκετές ανατροπές και εύστοχους διαλόγους. Συγγραφικά δεν είναι το αριστούργημα αλλά διαβάζεται πολύ εύκολα, χωρίς διακοπή και χωρίς να σε κουράζει.

Στο τέλος μου φάνηκε πως επικρατούσε η αδικία σε πολύ μεγάλο βαθμό, από όλους τους ήρωες -εκτός των δυο κεντρικών ηρωίδων. 

Οι συμπτώσεις ήταν κάτι λιγότερο από αληθινές κάτι που με ξένισε. Θα μπορούσε να δοθεί μια πιο αληθοφανής παράθεση επεκτείνοντας λίγο το μέγεθος του συγγράμματος. Μια καλή παρέα αν μη τι άλλο. Συγχαρητήρια για τα μηνύματα!

Ελευθέριος Α. Μανδαλιανός

ΑΓΑΠΩ ΘΑ ΠΕΙ ΧΑΝΟΜΑΙ [Ρένας Ρώσση-Ζαϊρη, Εκδόσεις Ψυχογιός]

ΟΠΙΣΘΟΦΥΛΛΟ ΒΙΒΛΙΟΥ

H Αλεξάνδρα, η Μαρίνα και η Ελίνα μεγαλώνουν σε ένα αρχοντικό όπου βασιλεύει η αδιαφορία. Έχουν τα πάντα αλλά τους λείπει το πιο βασικό: η αγάπη. Ακολουθούν το πεπρωμένο τους, ερωτεύονται με πάθος, χωρίζουν. Ταξιδεύουν παρέα με τα περιστέρια της καρδιάς τους στο απέραντο γαλάζιο του Αιγαίου και στην Καλντέρα της Σαντορίνης, πετούν πάνω από τις πλατείες της Φλωρεντίας, χορεύουν με τον ήλιο της ερήμου στη χλιδή των Αραβικών Εμιράτων, προσπαθούν με πείσμα να ανακαλύψουν τι θα πει «σ’ αγαπώ». Σε μια παράλληλη διαδρομή, παρών είναι και ο Δημήτρης, που σμίγει μυστικά με αλήθειες τραγικές, μπλεγμένος εν αγνοία του στον ίδιο οικογενειακό ιστό. Τέσσερις ήρωες που ερωτεύονται, πονούν, χαίρονται, συγκρούονται, αναρωτιούνται ως πού μπορεί να φτάσει ένας άνθρωπος που αγαπάει. Ίσως και μέχρι το φόνο; Είναι ποτέ δυνατόν; Έχει, άραγε, όρια η αγάπη;

ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ

Το βιβλίο ξεκινάει με μια ευφάνταστη αστυνομική χροιά, που τονώνει το ενδιαφέρον των πρώτων σελίδων. Στη συνέχεια ξεκινάει η διήγηση 5 ιστοριών, των τριών κορών, ενός ανθρώπου που παίζει σημαντικό ρόλο στην ιστορία και της Γεωργίας που παίζει ίσως έναν από τους σημαντικότερους. Κάθε αφήγηση γίνεται σε α' πρόσωπο με αποτέλεσμα να μπορείς να διεισδύσεις στον ψυχισμό και στο μυαλό του ήρωα.

Κάθε μια ιστορία έρχεται και συμπληρώνει την προηγούμενη δίνοντας μας κάποια στοιχεία με τα οποία γίνεται μια καλύτερη ψυχογράφηση των χαρακτήρων.

Πολύ ωραία θεματολογία, έντονες περιγραφές συναισθημάτων, χώρων, τοπίων και κτισμάτων. Αργή πλοκή χωρίς πολλές ανατροπές. Θα μπορούσε να είναι κατά 200 σελίδες μικρότερο και να μην κουράζει τόσο τον αναγνώστη. Μου φάνηκε λίγο προχειρογραμμένο, εντόπισα κάποια λάθη ουσίας στην ιστορία τα οποία με ξένισαν. 

Υπέροχη περιγραφή των ταξιδιών των αδερφών, ωραία αναφορά στην ιστορία του κάθε τόπου. Περνάει πολλά και ωραία μηνύματα σχετικά με την αγάπη και το πως αυτή επιδρά στον ψυχισμό ενός παιδιού, πώς αυτό το παιδί παρέχει αγάπη και αν παρέχει αγάπη. Όπως είπα ωραία θεματολογία αλλά με μια μεγαλύτερη προσοχή θα μπορούσε να είναι αριστούργημα.

Ελευθέριος Α. Μανδαλιανός

ΤΟ ΣΚΟΥΛΑΡΙΚΙ ΤΗΣ ΤΥΧΗΣ [Καίτης Οικονόμου, Εκδόσεις Ωκεανίδα]

ΟΠΙΣΘΟΦΥΛΛΟ ΒΙΒΛΙΟΥ

Η Mαίρη είναι μια μοντέρνα εργαζόμενη κοπέλα που, μετά από μια ερωτική απογοήτευση, κάνει την απερισκεψία να μπλέξει με τον Άρη Aποστόλου, ένα κακομαθημένο πλουσιόπαιδο πέντε χρόνια μικρότερό της. O Άρης την ερωτεύεται παράφορα και θέλει να την παντρευτεί, η Mαίρη όμως δεν δελεάζεται από τα μυθικά πλούτη της οικογένειάς του και προσπαθεί να διαλύσει αυτή την αταίριαστη σχέση.

Όμως η λογική, καμιά φορά, εμποδίζει τα πιο βαθιά μας αισθήματα να έρθουν στο φως. Kαι η ζωή γελάει με τα παιχνίδια που μας παίζει και μας αφήνει άναυδους με ό,τι κρύβουμε μέσα μας.

ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ

Ξεκίνησα με τόση λαχτάρα αυτό το βιβλίο, γιατί είχα κατενθουσιαστεί από την ΛΕΥΚΗ ΟΡΧΙΔΕΑ της ίδιας, αλλά το τελείωσα με πολύ κόπο. Μου φάνηκε λίγο αδιάφορο σαν βιβλίο. Δεν μου άρεσε η θεματολογία καθόλου. 

Η συγγραφέας δεν ασχολήθηκε με κάτι το συναρπαστικό, παρά με επιφανειακά πράγματα χωρίς να διεισδύει ούτε καν στην έννοια της αγάπης, απλά αναφέροντας γεγονότα που προκαλεί η αγάπη. Κάτι το οποίο έκανε χρόνια μετά γράφοντας την ΛΕΥΚΗ ΟΡΧΙΔΕΑ.Αρκετά προβλέψιμο, χωρίς καμία ιδιαίτερη τροπή στα γεγονότα, αρκετά ρηχοί οι χαρακτήρες. Σε αρκετά σημεία παρατήρησα επαναλήψεις κάτι το οποίο με κούρασε αφάνταστα πολύ.

Παρ'όλα αυτά όμως δεν μπορώ παρά να αναγνωρίσω την γοητευτική γραφή της συγγραφέως, αρκετά περιγραφική σε χώρους και συναισθήματα. Δυναμική γραφή με δυνατούς ωραίους διαλόγους. Το βιβλίο δεν ήταν αυτό που περίμενα, δεν μου κράτησε καν καλή παρέα. Δεν πειράζει, είμαι σίγουρος ότι τα υπόλοιπα θα με ανταμοίψουν.

Ελευθέριος Α. Μανδαλιανός

ΛΥΤΡΩΣΗ [Γιώργου Πολυράκη, Εκδόσεις Ψυχογιός]

ΟΠΙΣΘΟΦΥΛΛΟ ΒΙΒΛΙΟΥ

Ο Φώτης Θαλασσινός είναι ένας νέος γιατρός, ρομαντικός και ιδεολόγος, δοσμένος ολόψυχα στο υψηλό λειτούργημά του. Μέσα από την άσκηση της ιατρικής θα βιώσει πολλές φορές την άμετρη ικανοποίηση, την ομορφιά, την αξία και το μεγαλείο της προσφοράς, μα και την αγνωμοσύνη, την πίκρα και τη θυσία. Σύντροφός του πιστός και μεγάλος έρωτας της ζωής του είναι η Άννα. Μαζί θα βιώσουν καταστάσεις που θα τους πείσουν ότι το παρελθόν δε σβήνει ποτέ κι ότι όσο ζεις το κουβαλάς μαζί σου. Καταστάσεις που φωνάζουν πως ό,τι είσαι σήμερα εξαρτάται απ’ όσα βίωσες χθες. Κι ό,τι αποδέχεσαι ή απορρίπτεις σήμερα θα σε διαμορφώσει αύριο. Δε θα λυγίσουν, όμως, και τελικά θα νιώσουν τη ΛΥΤΡΩΣΗ.

Ένα μυθιστόρημα από τις σελίδες του οποίου αναδύεται η βεβαιότητα πως το ξημέρωμα της κάθε μέρας μπορεί να είναι η αρχή μιας καινούργιας ζωής.

ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ

Ένα βιβλίο χορταστικό αν μη τι άλλο. Μια απλή διήγηση μιας ιστορίας χωρίς να είναι απρόβλεπτο, ούτε όμως και προβλέψιμο. Ένα βιβλίο συνηθισμένο, με ένα ενδιαφέρον το οποίο γίνεται έντονο μετά το μισό του βιβλίου και για λίγες μόνο σελίδες.

Ίντριγκες, παρασκηνιακές κινήσεις κάποιων ανθρώπων, έρωτας. Κλασσική συνταγή επιτυχίας. Στιγμές στιγμές παρατήρησα πως ο Γιώργος Πολυράκης σε πολλά σημεία επαναλαμβανόταν αναγκάζοντας με να "πηδήξω" παραγράφους κάτι το οποίο θα μπορούσε να μην είχε συμβεί.

Η αναφορά σε ιατρικά περιστατικά εμένα μου άρεσε -διότι ήταν κάτι κοντά στο αντικείμενο μου και ήξερα και την ορολογία- όμως νομίζω πως κάποιοι που δεν έχουν γνώσεις πάνω σε αυτό ήταν ένα σημείο το οποίο θα μπορούσε να παραληφθεί. Οι αναμνήσεις που ήταν πάμπολλες μέσα στο κείμενο με κούρασαν κάποια στιγμή γιατί οι περισσότερες δεν είχαν σχέση με τον ρου της ιστορίας.

Ωστόσο, δεν μπορώ παρά να αναγνωρίσω την γοητεία και την δυναμική της γραφής του κ. Πολυράκη. Όμορφες περιγραφές, είτε τοπίων, είτε συναισθημάτων. Σωστή και πετυχημένη ψυχογράφηση χαρακτήρων και αξιοπρόσεκτη καταγραφή μνημείων και διαδρομών. Απλή, κατανοητή γραφή με σωστή χρήση του λεξιλογίου.

Ένα βιβλίο συνηθισμένο, κάτι στο οποίο δεν μας έχει συνηθίσει ο Γιώργος Πολυράκης που έγραψε βιβλία όπως ΣΙΩΠΗΛΕΣ ΚΡΑΥΓΕΣ, ΔΩΡΟΘΕΑ ΝΤΕ ΡΟΠ - ΠΑΘΟΣ ΚΑΙ ΥΠΕΡΗΦΑΝΙΑ και ΑΣΥΝΗΘΙΣΤΗ ΠΡΟΤΑΣΗ. Ωστόσο, ήταν από τα πρώτα του βιβλία και τον δικαιολογώ. Ήταν μια καλή προσπάθεια στα πρώτα του βήματα στην λογοτεχνία, όμως δεν ήταν Πολυράκης για μένα.

Ελευθέριος Α. Μανδαλιανός

ΛΙΩΜΕΝΟ ΜΟΛΥΒΙ [Πασχάλη Πράντζιου, Εκδόσεις Ωκεανίδα]

ΟΠΙΣΘΟΦΥΛΛΟ ΒΙΒΛΙΟΥ

Ένα άδειο κραγιόν, σπασμένα γυαλιά κολλημένα σαν σε καθρέφτη κι ένα λιωμένο μολύβι. Αυτά βρέθηκαν στα χαλάσματα της γκρεμισμένης παρά-γκας, όπου έζησε η Θεώνη τα τελευταία της χρόνια. Μόνο που στα χαλάσματα το λιωμένο μολύβι δεν ήταν ένα. Αμέτρητα λιωμένα μολύβια ξεφτισμένα απ’ τη χρήση, μολύβια που λιώσανε μαζί με τη ζωή. Κι ένα χαρτάκι τυλιγμένο σαν σπίρτο, καλά κρυμμένο μέσα στο άδειο κραγιόν, με τρεις ημερομηνίες ξεθωριασμένες: Σάββατο 13 Αυγούστου 1938, Πέμπτη 13 Αυγούστου 1964, Παρασκευή 13 Αυγούστου 1982. Εκεί μέσα ήταν η Θεώνη".

Ποια ήταν όμως η Θεώνη; Ποιο τρομερό μυστικό της ζωής της σκέπασε τον νου της σαν λιωμένο μολύβι;

ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ

Η διήγηση ξεκινάει με υψηλά τον πήχη. Σε βάζει κατευθείαν στο ζουμί της υπόθεσης. Ξεκινάει μια διήγηση της ιστορίας πριν την γέννηση της κεντρικής ηρωίδος, της Θεώνης, και έπειτα από τη γέννηση της ξεκινάει η δική της ιστορία καθώς παράλληλα παρακολουθούμε και τις ζωές κάποιων άλλων προσώπων τα οποία όμως συμβάλλουν στον ρου της ιστορίας μας. Ένα βιβλίο που κρατά το ενδιαφέρον αμείωτο από την πρώτη σελίδα αν και δεν έχει κάποια ιδιαίτερη απρόβλεπτη τροπή. Παρασκηνιακές κινήσεις, άνθρωποι του περιθωρίου, αναφορά σε νοοτροπίες στενομυαλιά, κουτσομπολιά κλπ. Η έννοια του μίσους συναντάται πολλές φορές στο βιβλίο, μίσος όμως που κάνει τους ήρωες μαριονέτες στα χέρια των συνεπειών.

Γρήγορη πλοκή, συνεχής αλλαγή του χωροχρόνου - αναδρομές-  που κάνουν πιο ενδιαφέρουσα την πλοκή. Απλό λεξιλόγιο και σωστή χρήση της γλώσσας. Ωμό λεξιλόγιο όπου χρειάζεται, λίγο πιο λυρικό σε άλλα σημεία. Σωστή και ενδιαφέρουσα ψυχογράφηση των χαρακτήρων μέσα από τους οποίους ο αναγνώστης λαμβάνει πολλά μηνύματα για την ζωή.

Ένα ανάγνωσμα πολύ ευχάριστο χωρίς όμως την απρόβλεπτη τροπή. Από ένα σημείο και μετά είναι λίγο προβλέψιμο, όμως δεν παύει να είναι μια καλή, ενδιαφέρουσα παρέα. Το τέλειωσα σε 4 ώρες! Συγχαρητήρια για τη γλώσσα και για την θεματολογία. 

Ελευθέριος Α. Μανδαλιανός

ΗΘΕΛΑ ΜΟΝΟ ΕΝΑ ΑΝΤΙΟ [Πασχαλίας Τραυλού, Εκδόσεις Ψυχογιός]

ΟΠΙΣΘΟΦΥΛΛΟ ΒΙΒΛΙΟΥ

Σπασμένη γέφυρα ο χρόνος, αφότου ο άγριος πόλεμος χώρισε τον Οσμάν και την Ισμήνη. Ο απαγορευμένος τους έρωτας γεννήθηκε στη Σμύρνη και ήταν γραφτό να σβήσει το Σεπτέμβρη του 1922. Τότε που η Ισμήνη έφυγε για την Ελλάδα με το παράπονο ενός αντίο που δεν ειπώθηκε και ένα δαχτυλίδι, κειμήλιο της αγάπης που εναπόθεσε στα σπλάχνα της ένα μυστικό. Της αγάπης που απόμεινε μέσα της σαν ματωμένη σκιά που την έκαιγε παρότι η ζωή της γέμισε ανθρώπους και εμπειρίες που τη σημάδεψαν. Κατοχή, Αντίσταση, Μεταπολίτευση, το μελάνωμα της Κύπρου. Και μέσα σε όλα αυτά άλλες σκιές ανθρώπων, ο Χριστόφορος, η Ρεβέκκα, ο Φραντς, η Ειρήνη. Ο νέος της κόσμος. Εβδομήντα επτά χρόνια μετά, η εγγονή της η Άννα μαθαίνει την αλήθεια την ώρα που προσπαθεί να βγει από τον προσωπικό της λαβύρινθο. Μόνο που το μυστικό της Ισμήνης της στήνει μιαν αναπόδραστη παγίδα που, αντί για την κάθαρση, την οδηγεί σε μια οδυνηρή αυτογνωσία.

ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ

Το βιβλίο ξεκινάει με μια αναφορά στην μάστιγα του αιώνα, τα ναρκωτικά. Ρεαλιστικός τόνος, ουσιώδης καταγραφή της ανάγκης για καταφυγή σε αυτά και μια καταγγελία κατά των εύκολων λύσεων μέσα από καθημερινές ασχολίες είναι τα σημεία που εντυπωσιάζουν σε αυτό το σημείο. Επίσης παράλληλα παρακολουθούμε και την γέννηση ενός έρωτα. Σε αυτό το σημείο παρατήρησα μια βιαστική ροή και μια περιληπτική περιγραφή του έρωτα.

Έπειτα μεταφερόμαστε στο παρελθόν και εκεί ξεκινάει μια διήγηση ενός άλλου έρωτα, ανεκπλήρωτου λόγω της τότε νοοτροπίας και του "ρατσισμού" απέναντι στο διαφορετικό -θρησκεία, γλώσσα, νοοτροπία. Αναφορές στις προκαταλήψεις της εποχής. 

Στο σημείο της καταστροφής της Σμύρνης, η συγγραφέας συνεχίζει τη διήγηση του έρωτα και αναφέρεται περισσότερο σε αυτόν και στις σκέψεις των δυο πρωταγωνιστών και όχι στον πόνο, τη δυστυχία και την ταραχή που βίωνε εκείνη τη στιγμή ο λαός κατά τον διωγμό. 

Έπειτα ξεκινάει ένα διηγηματικό ταξίδι στον χρόνο γεμάτο έρωτα, παρασκηνιακές κινήσεις, ίντριγκες, θανάτους, δυστυχία, πολέμους και μπόλικη ιστορία.

Παράλληλα παρακολουθούμε και τις σκέψεις και τις προσπάθειες της Άννας για "απαγκίστρωση" από τα ναρκωτικά.

Μετρημένη αναφορά στα ιστορικά γεγονότα τα οποία επηρεάζουν άμεσα τη ροή της ιστορίας. 

Γενικά σαν ανάγνωσμα ήταν καλό, αλλά όχι τέλειο. Δεν άγγιξε τις πύλες του τέλειου γιατί κατά τη γνώμη μου, δεν ήταν αρκετές οι περιγραφές της δυστυχίας που βίωσαν οι άνθρωποι κατά την καταστροφή της Σμύρνης, τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, τον Εμφύλιο, την Μεταπολίτευση, το Πολυτεχνείο. Θα ήθελα περισσότερες περιγραφές λοιπόν, αυτής της δυστυχίας και όχι τόσο την εμμονή στις σκέψεις και στις εικόνες. Επίσης οι συνεχείς αναδρομές μέσα σε ένα κεφάλαιο από το τώρα στο κοντινό παρελθόν με μπέρδευε λίγο και έτσι αναγκάστηκα να διαβάσω δυο και τρεις φορές την παράγραφο που ξεκινούσε η αναδρομή κάτι το οποίο με κούρασε και δεν βοηθούσε στη ροή των γεγονότων. Η γραφή της Πασχαλίας Τραυλού όπως πάντα γοητευτική, με ωραία χρήση λεξιλογίου. Βιβλίο γεμάτο εικόνες, συναισθήματα και μυρωδιές...

Ελευθέριος Α. Μανδαλιανός

Η ΝΥΦΗ ΦΟΡΟΥΣΕ ΜΑΥΡΑ [Σόφης Θεοδωρίδου, Εκδόσεις Ψυχογιός]

ΟΠΙΣΘΟΦΥΛΛΟ ΒΙΒΛΙΟΥ

Σεπτέμβρης του '22. Η νεαρή Αντριανή καταφτάνει στη Σαλονίκη μαζί με το υπόλοιπο ανθρώπινο κοπάδι των προσφύγων. Πεντάρφανη και ολομόναχη, με δυο μάτια πράσινα, μαγικά σαν τα βοτάνια της, θα βρει στήριγμα σε μια καλοκάγαθη ηλικιωμένη Πόντια. Στο ξεδίπλωμα του χρόνου, με τις ανταλλαγές των πληθυσμών, θα εγκατασταθεί σ' ένα μουσουλμανικό χωριό της Μακεδονίας. Εκεί, ανάμεσα σε ανθρώπους πονεμένους που μιλούν ελληνικά, τουρκικά, ποντιακά κι αρμένικα, και που προσπαθούν να στηρίξουν τις ψυχές και τις ζωές τους, η Αντριανή θα αποθέσει την ευτυχία της στα χέρια του ρωμαλέου Άρη με την ηράκλεια δύναμη. Θα προκαλέσει τη μοίρα φορώντας ένα μαύρο φόρεμα για νυφικό. Κι αυτή θα δεχτεί την πρόκληση… Σε μια Ελλάδα που ανεμοδέρνεται στις θύελλες του εικοστού αιώνα, μια γυναίκα τολμά να ορθώσει το ανάστημά της απέναντι σε μια κοινωνία, όπου τον πρώτο λόγο έχει ο άντρας και η πεθερά, για να αναδειχτεί πληγωμένη αλλά νικήτρια.

ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ

Το βιβλίο αυτό, είναι ένα υπέροχο βιβλίο, γεμάτο συναισθήματα και εικόνες. Μια μοναδική καταγραφή γεγονότων, δυστυχίας, πόνου εξ'αιτίας της προσφυγιάς.

Η συγγραφέας μέσα από τον μύθο της αναφέρεται στην ανασυγκρότηση μιας κοινωνίας από το μηδέν, την ουσία της μόρφωσης, την ανατολίτικη νοοτροπία, τις προκαταλήψεις, τις δεισιδαιμονίες  Και όλα αυτά παράλληλα με το πολιτικό παρασκήνιο της Ελλάδας, με ιστορικά γεγονότα τα οποία έντεχνα αναφέρει η Σόφη Θεοδωρίδου.

Γραφή κατανοητή, με όμορφο λεξιλόγιο. Γραφή σε ροή, χωρίς συνεχείς αναδρομές στο παρελθόν. Αν και η πλοκή του ήταν αργή, ήταν πολύ καλή, με το ενδιαφέρον αμείωτο από την αρχή ως το τέλος του έργου. 

Ξεκινάει το βιβλίο με δυναμικό ξεκίνημα, κάποια στιγμή λίγο πριν τη μέση κάνει μια κοιλιά αλλά συνεχίζει δυναμικά και πάλι και το τέλος είναι ένα τέλος εν μέρει αίσιο, αλλά δοσμένο με τόση αληθοφάνεια που δεν ξενίζει τον αναγνώστη. Ένα όμορφο ανάγνωσμα με ιστορικά γεγονότα, συγκίνηση και συναισθήματα που νομίζω πως όλοι πρέπει να διαβάσουν. Ένα μυθιστόρημα γεμάτο ρεαλισμό, όμορφη θεματολογία και ωραία δομή.

Ελευθέριος Α. Μανδαλιανός

ΤΟ ΚΟΚΚΙΝΟ ΣΗΜΑΔΙ [Σοφίας Βόικου, Εκδόσεις Ψυχογιός]

ΟΠΙΣΘΟΦΥΛΛΟ ΒΙΒΛΙΟΥ

Το κόκκινο σημάδι που έχει η Αργυρώ στο κορμί της από γεννησιμιού της είναι ένας οιωνός. Στο εξής θα καθορίζει τα βήματά της και θα χαράζει την πορεία της στη ζωή. Από την καταστροφή της Σμύρνης και την απώλεια των γονιών της θα βρεθεί στη Θεσσαλονίκη και θα ζήσει την προσφυγιά, για να καταλήξει σε οίκο ανοχής στην Αθήνα. Η γνωριμία της με τον κόμη Φαμπιέν ντε Φοντέν θα την οδηγήσει στο Παρίσι του Μεσοπολέμου, όπου θα γίνει η μούσα όλων των μεγάλων καλλιτεχνών της εποχής: Πάμπλο Πικάσο, Σαλβαδόρ Νταλί, Αντρέ Μπρετόν, Χένρι Μίλερ. Ακόμα και ο φλεγματικός Τζέιμς Τζόις θα υποκύψει στη γοητεία της. Θα ακολουθήσει η μεταπολεμική Νέα Υόρκη όπου η Αργυρώ, ως διάσημη γκαλερίστα, θα αναδείξει τους καλλιτέχνες που θα σφραγίσουν το δεύτερο μισό του εικοστού αιώνα. 

Το κόκκινο σημάδι θα συνεχίσει να της στέλνει μηνύματα. Μια πρόσκληση εγκαινίων, μια χαμένη φωτογραφία, μια απρόσμενη συνάντηση, και η Αργυρώ θα ’ρθει αντιμέτωπη με κομμάτια της ύπαρξής της που και η ίδια αγνοούσε.

ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ

Ένα βιβλίο τόσο γεμάτο, τόσο όμορφο. Είναι το πρώτο βήμα της συγγραφέως και το πρώτο βιβλίο της που διαβάζω και με άφησε κατενθουσιασμένο το αποτέλεσμα.

Ένα βιβλίο με ενδιαφέρον μύθο, γρήγορη και γοητευτική πλοκή -ειδικά στις τελευταίες σελίδες του- γεμάτο ίντριγκες, έρωτα και ενδιαφέροντες ήρωες. Δόλιες συμπεριφορές, πολιτικά παρασκήνια. Ένα βιβλίο γεμάτο συναίσθημα, έρωτα, εικόνες και... ΤΕΧΝΗ. Ναι, φίλοι μου γεμάτο τέχνη. Βιβλίο, που δεν αναφέρεται μόνο στην πολιτική ιστορία του κόσμου, αλλά και στην ιστορία της τέχνης. Η ηρωίδα κατέληξε να είναι από τις πλέον αγαπημένες μου.

Γραφή απλή, κατανοητή. Μια πένα γοητευτική και πολύ δυναμική στο χώρο του πνεύματος. Συγχαρητήρια στη συγγραφέα και της εύχομαι καλή συνέχεια. Να έχει πάντα επιτυχίες!

Ελευθέριος Α. Μανδαλιανός

ΤΑ ΧΡΩΜΑΤΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΟΥ [Θάλειας Κουνούνη, εκδόσεις Λιβάνη]

ΟΠΙΣΘΟΦΥΛΛΟ ΒΙΒΛΙΟΥ


Βράδυ του Ιούλη με χλομό φεγγάρι. Ένας πατέρας κρατά ένα κοριτσάκι αγκαλιά και μπαίνει σε κάποιο κοιμητήριο. Λιγοστό το φως, δεν είναι σίγουρος... Ποιο αγγελούδι κρατά, αλήθεια;
Και τα χρόνια περνούν και το φως λιγοστό και τα χρώματα τόσο πολλά. Χρώματα μιας ζωής!
Ποιανής η ζωή, αλήθεια; Της Άλπεν ή της Ιωάννας;
Κι αυτό δεν είναι απλώς ένα ερώτημα, αλλά και ένα μεγάλο δίλημμα για το κορίτσι
με τα τεράστια μπλε μάτια. Η Άλπεν ή η Ιωάννα πρέπει να πάρει μια απόφαση που χωρίς ένα μαγευτικό κι αληθινό έρωτα, χωρίς το αξεθώριαστο χρώμα της αγάπης, δε θα πάρει ποτέ. Κι αν γίνει αυτό, θα έχει στον καμβά της όλα τα χρώματα της ζωής της εκτός από ένα. Αυτό που έχει η ευτυχία...

ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ

Είναι το πρώτο βιβλίο της συγγραφέως που διαβάζω και είμαι πολύ θετικός στο να διαβάσω και τα υπόλοιπα. Το βιβλίο αποτελεί συνέχεια του προηγούμενου μυθιστορήματος της Θάλειας Κουνούνη ΟΠΟΥ ΚΑΙ ΝΑ 'ΣΑΙ, Σ'ΑΓΑΠΩ. Εγώ αυτό δεν το ήξερα και προχώρησα κατευθείαν στην ανάγνωση αυτού. Δεν σε μπερδεύει και τόσο αφού είναι μια καινούρια ιστορία, απλά δεν ξέρω κατά πόσο σε προιδεάζει η προηγούμενη ιστορία για την ροή αυτής και κατά πόσο προβλέπεται το τέλος. 

Τέλος πάντων, το βιβλίο είναι πολύ ωραίο, με μεγάλο ενδιαφέρον -ειδικά από τη μέση και μετά, το ενδιαφέρον είναι αμείωτο- και όμορφη ευφυή πλοκή. Οι συνεχείς αναδρομές στο παρελθόν και η συνεχής εναλλαγής χωρών και τόπων, κρατούν το ενδιαφέρον στο ζενίθ και κάνουν την πλοκή κινηματογραφική.

Η γραφή της συγγραφέως μερικές φορές με κούραζε και θεωρώ αρκετά προφορικό το λόγο του αλλά παρ'όλα αυτά είναι μια γραφή κατανοητή. Όμορφες λυρικές σκηνές γεμάτες σκέψεις, περιγραφές, συναισθήματα και...χρώματα. 

Σειρά έχει το ΚΡΑΤΑ ΜΕ...Η ΚΙΒΩΤΟΣ ΣΑΛΠΑΡΕΙ.

Ελευθέριος Α. Μανδαλιανός

ΑΝ ΔΕΝ ΥΠΗΡΧΕ ΑΥΡΙΟ [Μαρίας Τζιρίτα, Εκδόσεις Ψυχογιός]

ΟΠΙΣΘΟΦΥΛΛΟ ΒΙΒΛΙΟΥ

Η Κατερίνα μένει μόνη με δύο παιδιά, όταν ο άντρας της την εγκαταλείπει για μια άλλη γυναίκα, έπειτα από είκοσι χρόνια γάμου. Ο Γιάννης, πλούσιος και όμορφος στα σαράντα πέντε του χρόνια, δεν έχει γνωρίσει ποτέ την αγάπη. Ο Μιχάλης, φιλοχρήματος και αγχώδης σε όλη του τη ζωή, μαθαίνει ότι πάσχει από καρκίνο. Η Μαριλένα, μια εικοσιδυάχρονη κοπέλα, περιμένει τον άντρα των ονείρων της για να ξεφύγει από την καταπιεστική οικογένειά της. Την 1η Απριλίου 2009 αυτοί οι τέσσερις άνθρωποι εγκλωβίζονται στα χαλάσματα του κτιρίου μιας αμερικανικής τράπεζας ύστερα από  βομβιστική επίθεση.  Μαζί τους κι ένας μυστηριώδης άντρας, ο οποίος, λίγο πριν ξεψυχήσει, τους εξομολογείται ένα τραγικό όσο και απίστευτο μυστικό. Για να τους βοηθήσει να διατηρήσουν την ψυχραιμία τους; Για να τους παρηγορήσει; Ή μήπως για να τους δώσει μια τελευταία ευκαιρία να βρουν την προσωπική τους ευτυχία; Κανείς δε θα μάθει  ποτέ… Αυτό το μυστικό όμως, που τους δένει με έναν όρκο σιωπής, τους αναγκάζει να δουν τη ζωή τους με άλλο μάτι και να προσπαθήσουν να βρουν την ευτυχία, ακόμα κι αν γι’ αυτούς αλλά και για ολόκληρη τη Γη δεν υπάρχει αύριο…

ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ

Πρόκειται για ένα πολύ όμορφο βιβλίο, για μένα το καλύτερο από όσα έχει γράψει η Μαρία Τζιρίτα. Μια ιστορία πολύ ενδιαφέρουσα, που συνδυάζει αγάπη, έρωτα με την μεταφορά πολλών μηνυμάτων. Πολλοί δεν θα το χαρακτήριζαν καλό, αλλά είμαι σίγουρος ότι αυτοί θα ήθελαν απλά μια γλυκανάλατη ιστορία αγάπης και έρωτα με αίσιο τέλος.

Πρόκειται για ένα πολύ καλογραμμένο βιβλίο, με πολύ καλή δομή και ωραίο δίκαιο και αίσιο τέλος. Μια ευφάνταστη ιστορία, με ωραία πλοκή. Η γραφή όπως πάντα απλή, κατανοητή, με ωριμότητα. Νομίζω με αυτό το βιβλίο η Μαρία Τζιρίτα απέδειξε τη γοητεία της πένας της.

Περνάει πολλά μηνύματα σχετικά με πολλά, με την στάση μας απέναντι στη ζωή, το χρήμα, τον έρωτα, την εργασία ακόμα και για το κάπνισμα. Διδάσκει αυτό το βιβλίο και είναι διαμάντι. Το καλύτερο όπως προείπα της συγγραφέως. Χίλια συγχαρητήρια θα μοιράσω στη συγγραφέα που μου έδωσε την ευκαιρία να την θαυμάσω τόσο και να της χαρίσω με μεγάλη απλοχεριά και αγάπη 5/5 κάτι το οποίο κάνω δύσκολα. Μπράβο και ελπίζω κάθε βιβλίο της να είναι τόσο σημαντικός φορέας μηνυμάτων όσο αυτό. Συγχαρητήρια και πάλι!

Ελευθέριος Α. Μανδαλιανός

ΜΑΤΙΑ ΜΟΥ [Μαρίας Τζιρίτα, Εκδόσεις Ψυχογιός]

ΟΠΙΣΘΟΦΥΛΛΟ ΒΙΒΛΙΟΥ

Εκείνο το απόγευμα, κάθονταν στο μόλο, πάνω στα δίχτυα των ψαράδων. Της είχε προτείνει ο Λουκάς να καθίσουν να απολαύσουν το ηλιοβασίλεμα. Η Λένα μύριζε τον αέρα, ανάσαινε την αλμύρα της θάλασσας και ρουφούσε τα λόγια του με ακόρεστη δίψα. «Μακάρι να μπορούσες να το δεις, Λενιώ…». «Το βλέπω, Λουκά. Το βλέπω μέσα από σένα. Εσύ είσαι τα μάτια μου».

Ο Λουκάς και η Λένα, η τυφλή φίλη του, αγαπιόνταν από παιδιά. Ονειρεύονταν να παντρευτούν και να ζήσουν ευτυχισμένοι στο χωριό τους. Αλλιώς, όμως, τα ’φερε η τύχη… Τριάντα χρόνια αργότερα, οι ίδιοι πρωταγωνιστές θα ξανασυναντηθούν κάτω από πολύ ιδιόμορφες συνθήκες, σε διαφορετικούς ρόλους αυτή τη φορά. Άραγε, άντεξε στο χρόνο εκείνη η αγάπη; Μια συγκλονιστική ιστορία αγάπης, έρωτα και πάθους, μέσα από δυο μάτια που δεν είδαν ποτέ το φως του ήλιου.

ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ

Αρχικά θα πω πως αυτό το βιβλίο το διάβασα σε μορφή e-book. Μην το προσπαθήσετε, αν και βγαίνει εύκολα το διάβασμα, είναι πολύ κουραστική αυτή η μορφή των βιβλίων. Άσχετο από την κριτική βέβαια, απλά ήθελα να το αναφέρω.

Πρόκειται για μια ιστορία συνηθισμένη και αρκετά προβλέψιμη με μια μικρή διαφορά. Ο ένας από τους δυο πρωταγωνιστές έχει μια αναπηρία, δεν έχει όραση. Με χαροποίησε πολύ αυτό το γεγονός γιατί σε άλλη περίπτωση θα ήταν απλά ένα συνηθισμένο βιβλίο, αλλά αυτή η μικρή διαφορά το έκανε κάτι παραπάνω: ένα ενδιαφέρον συνηθισμένο βιβλίο.

Η γραφή της κας Τζιρίτα απλή, κατανοητή όπως μας έχει συνηθίσει. Συγγραφικά το βιβλίο είναι διαμάντι κατ'εμέ διότι η δομή των κεφαλαίων είναι πολύ καλή χωρίς να σε μπερδεύει πετώντας από τη μια κατάσταση στην άλλη μέσα στο ίδιο κεφάλαιο. Επίσης, η κα Τζιρίτα κατάφερε και έδωσε πολύ χαρακτηριστικές και παραστατικές περιγραφές των συναισθημάτων,των τοπίων και των σκέψεων.

Παρ'όλα αυτά, είναι μια συνηθισμένη ιστορία όπως προείπα, με αρκετά προβλέψιμη πλοκή στο σύνολο του έργου, πέρα από μερικά σημεία που λες δεν μπορεί να συμβαίνει κάτι τέτοιο. Σε πολλά σημεία το συγκινησιακό φορτίο είναι πολύ έντονο. Βέβαια πάντα υπάρχουν περιθώρια για κάτι καλύτερο, όμως είναι μια ευχάριστη παρέα, διαβάζεται εύκολα και ευχάριστα χωρίς να κουράζει. Μπράβο Μαρία!

Ελευθέριος Α. Μανδαλιανός

ΛΕΥΚΗ ΟΡΧΙΔΕΑ [Καίτης Οικονόμου, Εκδόσεις Ψυχογιός]

ΟΠΙΣΘΟΦΥΛΛΟ ΒΙΒΛΙΟΥ

«Ήθελα να σου πάρω ένα ρολόι για να θυμάσαι κάθε ώρα και λεπτό πόσο σ’ αγαπώ». Ο Μάρκος έσυρε το δάχτυλό του στην πλατινένια αλυσίδα. «Στο ρολόι αυτό βρίσκεται όλη η αγάπη μου – όλη, ακούς;». 
Σε μια ονειρική παραλία ανθίζουν το καλοκαίρι οι λευκές ορχιδέες της άμμου.  Και στο εύφορο κτήμα δίπλα στην ακτή μεγαλώνουν τέσσερις αχώριστοι φίλοι: ο Νικηφόρος και η Έλλη, δίδυμα αδέλφια, παιδιά του κτηματία· η Φιλιώ, κόρη του θυρωρού του κτήματος· κι ο Αντώνης, γιος ενός φτωχού ψαρά. Οι ακατάλυτοι δεσμοί που τους ένωσαν από τα παιδικά τους χρόνια τούς συνοδεύουν στα πρώτα εφηβικά σκιρτήματα, αλλά και ως ενηλίκους, όταν η Έλλη αποφασίζει να θυσιάσει τον μεγάλο έρωτα της ζωής της για να διασφαλίσει το μέλλον του αδελφού της, ενώ η Φιλιώ υποφέρει βουβά από τον χωρίς ανταπόδοση έρωτά της για τον Νικηφόρο. 
Αμείλικτα παιχνίδια της μοίρας και ραδιουργίες αδίστακτων ανθρώπων οδηγούν σε χωρισμούς, προδοσίες και ατυχήματα με τραγικές συνέπειες∙ ωστόσο, σε κάθε σκληρή δοκιμασία υπάρχει πάντα ένα ανεκτίμητο στήριγμα: η αγάπη σε όλες τις μορφές της – ερωτική, αδελφική, φιλική, μητρική. 
Γιατί η αληθινή αγάπη είναι σαν τη λευκή ορχιδέα: ριζωμένη γερά στην άμμο, αψηφά τα καταστροφικά στοιχεία της φύσης και τα αδέξια ποδοπατήματα των ανθρώπων κι ανθίζει ξανά με το πρώτο φιλί της άνοιξης.

ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ

Αν και καθαρά συναισθηματικό βιβλίο -κάτι το οποίο δεν προτιμώ- σκέφτηκα να δώσω μια ευκαιρία στο βιβλίο να το διαβάσω για να γνωρίσω συγγραφικά και την Καίτη Οικονόμου. Μπορώ να πω με σιγουριά πως με κέρδισε από τις πρώτες σελίδες του. Η Καίτη Οικονόμου διαθέτει μια δυναμική και γοητευτική πένα που σε κάνει να θες να προχωρήσεις στο ταξίδι του μυαλού και στην ιστορία της.

Η ΛΕΥΚΗ ΟΡΧΙΔΕΑ, πρόκειται για μια ιστορία καθαρά αισθηματική, εξυμνεί την πραγματική, ουσιαστική αγάπη σε όλες τις μορφές της με μια μοιρολατρικη θα έλεγα διάθεση -η οποία θα ήταν αποκρουστική σε κάθε άλλη περίπτωση αλλά η αληθοφάνεια με την οποία την παρουσίασε η συγγραφέας δεν με ενόχλησε καθόλου. Τραγικά πρόσωπα τα οποία βιώνουν δυστυχία με έναν αληθοφανή τρόπο, εξαιρετικά κοντά στην πραγματικότητα.

Στρωτή, απλή και κατανοητή γραφή. Καλή δομή χωρίς συνεχείς αναδρομές στο παρελθόν, με ροή και πλοκή ενδιαφέρουσα αν και προβλέψιμη. Ναι, θα έλεγα ότι το βιβλίο ήταν αρκετά προβλέψιμο αλλά δεν έχασε τόσο πολύ από την συνολική εικόνα. Συγχαρητήρια!

Ελευθέριος Α. Μανδαλιανός

ΑΟΡΑΤΟΣ ΔΕΣΜΟΣ [Νικόλ Άννας Μανιάτη, Εκδόσεις Ψυχογιός]

ΟΠΙΣΘΟΦΥΛΛΟ ΒΙΒΛΙΟΥ

Το ποδοβολητό πίσω της δυνάμωνε. Έφτανε στ’ αυτιά της απειλητικό, επίμονο. Τα βαριά άρβυλα άφηναν έναν οξύ ήχο καθώς χτυπούσαν πάνω στις πέτρες, στο καλντερίμι. Κάπου κάπου ξεχώριζε τις βρισιές που συνόδευαν το θόρυβο και οι απειλές τής πάγωναν το αίμα… Κάποιο λουκέτο ακούστηκε να μπαίνει στη θέση του και να κλειδώνει. Απέναντι ένα μάνταλο έπεσε βαρύ και σφάλισε μια πόρτα. Το χωριό θα έκλεινε τα μάτια σε ό,τι κι αν γινόταν! Πάσχισε να βρει κάπου να κρυφτεί μα η κοιλιά, που μόλις άρχισε να διαγράφεται, και ο σάκος που είχε κρεμασμένο στον ώμο την εμπόδιζαν.

H Αγγελική καταδιώχτηκε, πόνεσε, πείνασε για να φέρει στον κόσμο μια πολύτιμη ζωή. Μια κρίσιμη στιγμή, μια αθώα αλλά άτυχη κίνηση και μια εξήγηση που δόθηκε πολύ αργά, από φόβο, θα σταθούν μοιραίες για τη σχέση μητέρας και παιδιού.

Μια αλλόκοτη σχέση αγάπης και μίσους ανάμεσα σε μάνα και γιο με ολέθρια αποτελέσματα!

Μπορεί, άραγε, ο χρόνος να γυρίσει πίσω; Μπορεί η αγάπη της μάνας να βρει δικαίωση στην καρδιά του γιου της;

ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ

Αυτό το βιβλίο με μπέρδεψε λίγο. Ομολογώ ότι και μου άρεσε και δεν μου άρεσε. Σε κάποια σημεία μου φάνηκε πρόχειρο σε άλλα προσεγμένο, σε κάποια σημεία η πλοκή ήταν αδιάφορη σε κάποια άλλα όμως καθηλωτική.

Το θέμα το οποίο πραγματεύεται είναι πολύ ενδιαφέρον και ο τρόπος με τον οποίο το παραθέτει η συγγραφέας ευφάνταστος. Η γραφή της κας Μανιάτη απλή, κατανοητή, χωρίς λυρικές εξάρσεις με έντονη την απλότητα. Αρκετά καλή η ψυχογράφηση χαρακτήρων με μια εμμονή στα συναισθήματα και στις σκέψεις. Ένα πολύ καλά δομημένο έργο που δεν θα το χαρακτήριζα προβλέψιμο αλλά ούτε και εξαιρετικά απρόβλεπτο.

Βέβαια, η αλήθεια είναι, πως το βιβλίο θα το προτιμούσα αστυνομικό με μια δόση κοινωνική χροιά. Πληροί άνετα τις προυποθέσεις για έργο της αστυνομικής λογοτεχνίας. Με μια καθηλωτική πλοκή σε κάποια σημεία και ένα αποπνικτικό σκηνικό το βιβλίο θα μπορούσε άνετα να καθηλώσει και τον πιο απαιτητικό αναγνώστη.

Παρ'όλα αυτά δεν παύει να είναι μια πολύ καλή προσπάθεια.

Ελευθέριος Α. Μανδαλιανός

Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΤΟΥ ΦΑΡΟΥ [Πασχαλίας Τραυλού, Εκδόσεις Ψυχογιός]

ΟΠΙΣΘΟΦΥΛΛΟ ΒΙΒΛΙΟΥΜόνο ο Άρης Μαυροειδής μπόρεσε να καταλάβει ποια ήταν πραγματικά η γυναίκα του φάρου... Εκείνος αναγνώρισε στο πρόσωπο της άλαλης Αυγής το πρόσωπο της σκιάς που είχε στοιχειώσει το νου του. Και μόνο εκείνος έμαθε ότι το κορίτσι που απαρνήθηκε τη γλώσσα των ανθρώπων, προτιμώντας να αφουγκράζεται τη γλώσσα των πουλιών, ήταν το ίδιο κορίτσι που τριγυρνούσε στο Μοναστήρι της Παναγίας της Φολεγάνδρου το 1978 και στο φάρο της Ασπρόπουντας το 1715, περιμένοντας αιώνες την αγάπη να επιστρέψει... Από το μυστικό μιας φωτογραφίας στο μυστικό ενός κελαριού κι έπειτα στο μυστήριο της Χρυσοσπηλιάς, από το παρόν στο παρελθόν και από την προδοσία στην προσμονή, η γυναίκα του φάρου ψάχνει μια απάντηση στο ερώτημα της μετά θάνατον ζωής μέσα από ιστορίες στις οποίες εναλλάσσονται οι εποχές, όχι όμως και οι πρωταγωνιστές, που παραμένουν ίδιοι, παραβιάζοντας τα σύνορα του χρόνου στο όνομα της αγάπης...

ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ

Αν και το βιβλίο πραγματεύεται ένα θέμα που με ενδιαφέρει πάρα πολύ, δεν κατάφερε να ξεπεράσει τις προσδοκίες της μεταφυσικότητας που περίμενα. Οι ιστορίες τις οποίες διηγούνταν η κ. Τραυλού, χωριστά η μία από την άλλη ήταν ωραίες και είχαν ενδιαφέρουσα πλοκή και η μυθοπλασία ήταν πολύ καλή. Ωστόσο η σύνδεση τους κατά τη γνώμη μου δεν ήταν τόσο καλή όσο την περίμενα. Το μεταφυσικό στοιχείο αρκετά φανερό καθ'όλη τη διάρκεια του έργου και μάλιστα πολύ έντονο κάτι που με ξένισε από την ενδιαφέρουσα μυθοπλασία.

Βέβαια δεν μπορώ παρά να μην αναγνωρίσω για ακόμα μια φορά την λυρικότητα της γραφής της κ. Τραυλού και το υπέροχο λεξιλόγιο που χρησιμοποίησε. Την γραφή της τη συνήθισα πλέον και μου φαίνεται αρκετά ξεκούραστη ενώ στα πρώτα της βιβλία που διάβαζα μου φαίνονταν τρομερά κουραστική. Μια γραφή γεμάτη παρομοιώσεις και εικόνες που κάνουν την ανάγνωση να μοιάζει με ταξίδι σε ένα πλήθος εικόνων, ήχων και μυρωδιών.

Το βιβλίο δυστυχώς δεν ξεπέρασε τις προσδοκίες μου, περίμενα κάτι πολύ καλύτερο, με ένα απρόβλεπτο ίσως τέλος και όχι τόσο γλυκανάλατο. Τη δυναμική την έχει σίγουρα η συγγραφέας ωστόσο μάλλον την έκρυψε από αυτό το δημιούργημά της. Σίγουρα ΤΑ ΡΟΔΑ ΤΗΣ ΣΙΩΠΗΣ της ίδιας είναι ό,τι καλύτερο έχει γράψει ποτέ της.

Ελευθέριος Α. Μανδαλιανός

ΑΓΑΣΤΗ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ [Αναστασίας Καλλιοντζή, Εκδόσεις Λιβάνη]

ΟΠΙΣΘΟΦΥΛΛΟ ΒΙΒΛΙΟΥ

Ο Κωνσταντίνος είχε όλες τις προδιαγραφές να ζήσει μια υπέροχη ζωή, ζηλευτή: είχε στόχους, σκοπούς, λαμπρές σπουδές, διδακτορικό από τη Σορβόνη, νεοκλασικό στο Παλαιό Φάληρο, δυο γονείς αγωνιστές που τον λάτρευαν…
Λένε ότι μια λάθος απόφαση μπορεί να σου καταστρέψει το μέλλον· η απόφαση του Κωνσταντίνου να παντρευτεί τη μυρτώ του κατέστρεψε όχι μόνο το μέλλον, αλλά κι ολόκληρη τη ζωή του. Σήμερα, λοιπόν, το μόνο που του έχει απομείνει είναι η δόξα του συγγραφέα: οι αναγνώστες τον λατρεύουν, το ίδιο κι οι κριτικοί. Όμως…
Ο Κωνσταντίνος διαπιστώνει ότι στον εκδοτικό οίκο όπου εκδίδει τα βιβλία του κάτι δεν πηγαίνει καθόλου καλά. Αποφασίζει να το ψάξει μόνος του για να μάθει. Τελικά φτάνει στην αλήθεια για το τι πραγματικά συμβαίνει στις εκδόσεις «Εκίζογλου».
Και τότε…

μια φαιδρή ιστορία για έναν τραγικό άνθρωπο· 

μια τραγική ιστορία για ένα φαιδρό άνθρωπο.

ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ

Το βιβλίο αυτό δεν ξεπέρασε τις προσδοκίες μου. Αντιθέτως το επόμενο της κας Καλλιοντζή η ΠΑΡΑΝΟΙΑ, βιβλίο που πραγματεύεται εν μέρει το ίδιο θέμα με την ΑΓΑΣΤΗ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ ήταν κλάσης ανώτερο.

Η γραφή της κας Καλλιοντζή, ίδια και απαράλλαχτη, απλή, γεμάτη ειρωνία, κατανοητή. Θίγει τα κακώς κείμενα της επικαιρότητας με μεγάλο στόμφο και μερικές φορές με υπερβολική ύβρι κάτι όμως που δεν ξενίζει τον αναγνώστη αντιθέτως τον "αναγκάζει" να εισβάλλει στην θέση του ήρωα βλέποντας μέσα από τις σελίδες του βιβλίου τα προβλήματα που ο ίδιος αντιμετωπίζει.

Ένα έργο επίκαιρο και από ότι φαίνεται διαχρονικό αφού μετά από τόσα χρόνια μετά την κυκλοφορία του, η κατάσταση στη χώρα μας δεν αλλάζει και τα προβλήματα δεν λιγοστεύουν.

Αν και εκτίμησα πολύ τον επικαιρικό του χαρακτήρα και την αξιοπρόσεκτη γραφή της Αναστασίας Καλλιοντζή το βιβλίο με κούρασε πάρα πολύ, δεν είχε καμία ιδιαίτερη πλοκή και σε μερικά σημεία η συγγραφέας επαναλαμβανόταν.

Μια καλή προσπάθεια η οποία όμως δεν άρεσε σε μένα. Για τα γούστα μου ήταν λίγο. Μου φάνηκε ότι απλά γράφτηκε για να γραφτεί, ενώ είχε τις προδιαγραφές να είναι αριστούργημα και να αφήσει πίσω του πολλά, όπως ακριβώς έγινε με την ΠΑΡΑΝΟΙΑ.

Ελευθέριος Α. Μανδαλιανός

ΑΣΥΝΗΘΙΣΤΗ ΠΡΟΤΑΣΗ [Γιώργου Πολυράκη, Εκδόσεις Ψυχογιός]

ΟΠΙΣΘΟΦΥΛΛΟ ΒΙΒΛΙΟΥ

Στη Θεσσαλονίκη του σήμερα, του Μνημονίου, του ΔΝΤ, του Μεσοπρόθεσμου και της μεγάλης ανεργίας, ο Μιχάλης Βλαντής, πολιτικός μηχανικός που πλέον κερδίζει τα προς το ζην κάνοντας τον οδηγό σε ταξί, δέχεται μια ασυνήθιστη πρόταση από τον επιχειρηματία Αριστείδη Κοντογιώργη. Η πρόταση φαντάζει ανήθικη στον Βλαντή, όμως η αμοιβή που προσφέρει ο επιχειρηματίας είναι δελεαστική: πενήντα χιλιάδες ευρώ.

Ο νεαρός μηχανικός αποδέχεται την πρόταση και μπλέκει σε έναν παράφορο έρωτα με την αινιγματική Ελίζα Κοντογιώργη. Πολύ γρήγορα θα διαπιστώσει ότι έχει βρεθεί έξω από τον κόσμο του και θα βιώσει την ένταση του έρωτα, τον πόνο και την πρωτόγνωρη ευτυχία, την αλήθεια και το ψέμα, την αγάπη και το μίσος, τη θυσία και τον κίνδυνο του θανάτου. Κι όλα αυτά εναλλάσσονται διαδοχικά στους δρόμους και στις πλατείες τής πάντα ερωτικής Θεσσαλονίκης, που, όσο κι αν αλλάζουν οι εποχές, η φυσιογνωμία της παραμένει αναλλοίωτη.

Ένα μυθιστόρημα με απροσδόκητο τέλος που φανερώνει ότι τη ζωή δεν την καθορίζουν οι δυσκολίες που συναντάμε, αλλά η ικανότητά μας να τις προσπερνάμε.

ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ

Διαβάζοντας την περίληψη, με ξένισε η ιστορία, αλλά μόλις το ξεκίνησα δεν το άφησα στα χέρια μου. ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ, διότι νόμιζα πως ο κ.Πολυράκης μετά το ΔΩΡΟΘΕΑ ΝΤΕ ΡΟΠ -ΠΑΘΟΣ ΚΑΙ ΥΠΕΡΗΦΑΝΙΑ, δεν θα έβγαζε άλλο καλό βιβλίο, μιας και είχα απογοητευτεί από το ΕΓΚΛΗΜΑ ΣΤΗΝ ΠΑΛΑΙΩΝ ΠΑΤΡΩΝ ΓΕΡΜΑΝΟΥ.

Αυτό το βιβλίο, είναι τόσο ατμοσφαιρικό, τόσο αγωνιώδες, τόσο αποπνικτικό που απλά δεν το αφήνεις από τα χέρια σου. Ξεπέρασε εν ολίγοις όλες τις προσδοκίες μου. Ωραία δομή, ωραίο λεξιλόγιο, απλό κατανοητό, σωστή χρήση της γλώσσας.

Μέσα από το μύθο ο κ. Πολυράκης μας αναφέρει όλη τη βρωμιά και τη διαφθορά που κυριαρχεί στις μέρες μας, στη χώρα μας αλλά και παγκοσμίως. Διαθέτει μια αστυνομική χροιά το βιβλίο, μια θριλερική αγωνία που σε αναγκάζει να είσαι δέσμιος στις σελίδες του. Συγχαρητήρια!

Ελευθέριος Α. Μανδαλιανός

Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΠΟΥ ΗΞΕΡΕ ΜΟΝΟ ΝΑ ΑΓΑΠΑΕΙ [Μαρίας Τζιρίτα, Εκδόσεις Ψυχογιός]

ΟΠΙΣΘΟΦΥΛΛΟ ΒΙΒΛΙΟΥ

Ήταν δέκα ετών η Αλέκα όταν ανακάλυψε την καρτέλα της στην παιδόπολη Καβάλας. Επίθετο δίπλα στο όνομά της δεν υπήρχε. Υπήρχε όμως η λέξη «νόθο» να χαρακτηρίζει την ίδια, και η άγνωστη λέξη «ιερόδουλος» για τη μητέρα της. Εκείνη έχει αφήσει την Αλέκα, έξι χρόνων παιδί, στην παιδόπολη, χωρίς να δώσει ξανά σημεία ζωής, παρά πολλά χρόνια αργότερα. Η Αλέκα πέρασε όλη της τη ζωή παλεύοντας ν’αποδείξει ότι από αγκάθι βγαίνει ρόδο. Όσο κι αν την πλήγωσαν, όσο κι αν την απέρριψαν, εκείνη είχε πάντα μια χρυσή καρδιά γεμάτη αγάπη για όλους. Ο πατέρας που δε γνώρισε ζούσε πάντα μέσα στην ψυχή της, μαζί με τη λαχτάρα της κάποτε να τον συναντήσει.

Ένας αέναος αγώνας επιβίωσης, με συνταρακτικές αλήθειες ζωής στα χρόνια μιας πληγωμένης Ελλάδας. Η Αλέκα, μέσα σε αντίξοες συνθήκες, μέσα σε φτώχεια, μοναξιά, εγκατάλειψη και κάθε είδους δυσκολίες, θα παλέψει να επιβιώσει και να πραγματοποιήσει όλα της τα όνειρα· ανάμεσα σε αυτά, να ξαναβρεί τον πατέρα της.

Όλοι όσοι τη γνώρισαν την ίδια κουβέντα είχαν να πουν γι’ αυτήν: η Αλέκα δεν ήταν ένας συνηθισμένος άνθρωπος. Ήταν ένας άγγελος που έπεσε στη Γη κατά λάθος, μια γυναίκα που ήξερε μόνο να αγαπάει…

ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ

Πρόκειται για ένα βιβλίο μέσα στο οποίο, η πραγματική, η ανιδιοτελής, η ουσιαστική αγάπη δίνει χρώμα στις σελίδες του. Δεν μπορώ να κρίνω το βιβλίο για την πλοκή και τη μυθοπλασία της συγγραφέως αφού πραγματεύεται μια αληθινή ιστορία, μπορώ όμως να το κρίνω όσον αφορά τη γραφή και τη λυρικότητα της συγγραφέως.

Η γραφή απλή, κατανοητή, χωρίς φανφάρες και φιλοσοφικές εξάρσεις. Το λεξιλόγιο κατανοητό, κάτι που δείχνει πως η συγγραφέας ξέρει ότι δεν αναφέρεται μόνο σε κοινό με πανεπιστημιακή μόρφωση, αλλά και σε νοικοκυρές και ανθρώπους που απλά τους αρέσει το διάβασμα χωρίς να έχουν απίστευτα πολλές πανεπιστημιακές γνώσεις.

Το μόνο που μου έλειψε από το βιβλίο, είναι η λυρικότητα, θα ήθελα μια πιο γλαφυρή αφήγηση των γεγονότων. Οι σκέψεις της ηρωίδας επίσης. Αν και υπήρχαν αποσπάσματα που περιείχαν τις σκέψεις της Αλέκας, ήθελα πολλά περισσότερα τέτοια αποσπάσματα. Η γυναίκα αυτή, μου γέννησε ένα θαυμασμό, μια συμπόνια μα σε καμία περίπτωση λύπηση για το πρόσωπο της. Ένας ήρωας, ένας σωστός άνθρωπος και πραγματικά θα ήθελα πολύ να μπω στο μυαλό της και να γίνω για λίγο ο εαυτός της. Το βιβλίο είχε έλλειψη μόνο ως προς αυτό αλλά βέβαια δεν μείωνε στο ελάχιστο το έργο.

Μια πολύ καλή παρέα, ένα μάθημα ζωής, μια ωδή στην ανιδιοτελή αγάπη, μια κατάθεση ψυχής της Αλέκας δια χειρός Μαρίας Τζιρίτα. Αξίζει

Ελευθέριος Α. Μανδαλιανός

ΟΣΟ ΑΝΤΕΧΕΙ Η ΨΥΧΗ [Λένας Μαντά, Εκδόσεις Ψυχογιός]

ΟΠΙΣΘΟΦΥΛΛΟ ΒΙΒΛΙΟΥ

«Τελικά, Ηρώ, ο νονός σου μισό το άφησε το όνομά σου. Ηρωίδα έπρεπε να σε βαφτίσει!» κι εκείνη της είχε απαντήσει: «Δεν ήξερε τότε τι με περίμενε στη ζωή μου, αλλά και να το ήξερε, μάλλον θα το θεώρησε υπερβολικό και προτίμησε να το κόψει και να με βαφτίσει Ηρώ, αφήνοντας το υπόλοιπο να πλανάται σαν απειλή…»

Από την ημέρα που γεννιέται η Ηρώ, η ζωή της είναι ένας αγώνας για επιβίωση. Δύσβατοι όλοι οι δρόμοι που κλήθηκε να βαδίσει, σαν κοριτσάκι, σαν έφηβη, σαν νέα κοπέλα, σαν γυναίκα. Θα χρειαστεί να αντιπαλέψει τον νοσηρό «πατριό» της, να αντιμετωπίσει ένα βίαιο σύζυγο αργότερα, με την οικονομική καταστροφή και τη φυγή της στην Κύπρο και να δώσει τη μεγαλύτερη μάχη απ’ όλες: να σώσει τα παιδιά της από τις λανθασμένες επιλογές τους.

Δίπλα της η Αλεξάνδρα. Μια μυστηριώδης, σκοτεινή γυναίκα, που μόνο στην Ηρώ θα δείξει το φωτεινό της πρόσωπο. Είναι η μόνη που μπορεί ν’ αφουγκραστεί το λυγμό της ψυχής της. Η μόνη που θα σταθεί στο πλευρό της όταν η Ηρώ αναγκαστεί να γίνει ένας άλλος άνθρωπος για να προστατέψει τους αγαπημένους της και να νικήσει…

ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ

Πέρα από το αν μου άρεσε ή όχι πρέπει να πω πως ήταν ένα χορταστικό βιβλίο. Διαβάζεται γρήγορα και πολύ εύκολα και είναι μια καλή παρέα.

Η πλοκή είναι η γνωστή και απαράλλακτη, πλέον προβλέψιμη, πλοκή, μια σειρά δύσκολων καταστάσεων, δυστυχία, πόνος και δύσβατα μονοπάτια όπως αναφέρει η συγγραφέας στο οπισθόφυλλο του βιβλίου και στο τέλος η λύτρωση, η ευτυχία, η ζωή. Γνωστό και δοκιμασμένο.

Η ιστορία της Ηρώς εμένα προσωπικά δεν μου ένεπνευσε κανένα συναίσθημα, αντιθέτως η ιστορία της αδερφής της ήταν πιο ενδιαφέρουσα. Η Ηρώ είναι η γυναίκα θύμα, χωρίς καμία δύναμη, χωρίς καμία διάθεση για αντίδραση. Κάτι που δεν μου άρεσε

Το βιβλίο για τα γούστα μου απέκτησε ενδιαφέρον στο σημείο που γίνεται αναφορά στη μάστιγα της εποχής, τα ναρκωτικά και εκεί καθηλώθηκα να διαβάζω.Αυτό που μου έλειψε και από αυτό το βιβλίο της κας Μαντά είναι το συναίσθημα και το ύφος και η γλώσσα του κειμένου που δεν είχε καμία λυρικότητα και τίποτα που να σε εντυπωσιάσει. Υπήρχε μόνο η ρηχή αφήγηση των γεγονότων κάτι που με απογοήτευσε λίγο. Απλή, λιτή γραφή, απλό λεξιλόγιο, κατανοητό. 

Το προτελευταίο κεφάλαιο ενώ ξεκίνησε με μια δυναμική μια και αναφερόταν στα ναρκωτικά και στην απεξάρτηση κύλισε με ένα γλυκανάλατο τέλος που σε τίποτα δεν θύμιζε την πραγματικότητα. 

Ελευθέριος Α. Μανδαλιανός

ΕΣΤΩ ΜΙΑ ΦΟΡΑ [Πασχαλίας Τραυλού, Εκδόσεις Ψυχογιός]

ΟΠΙΣΘΟΦΥΛΛΟ ΒΙΒΛΙΟΥ

H καρδιά μου κάτι περιμένει και δε λέει να ‘ρθει. Μαραίνεται σαν λουλούδι που γερνάει προτού προφτάσει ο άνεμος να αγγίξει τη γύρη του… Ώσπου ήρθε ο έρωτας… Και είναι ένας έρωτας σαν αρπακτικό… Που αν τον δεις να έρχεται καταπάνω σου, νιώθεις τα πόδια σου να τρέμουν γιατί φοβάσαι την επίθεσή του και ξέρεις ότι δε θα του γλιτώσεις αν πέσεις στα νύχια του…

Άνθιμος, Κυβέλη, Ορφέας, Περσεφόνη, Λάζαρος, Ευρυδίκη, Ορέστης… Πρόσωπα που κρύβουν ζοφερά μυστικά, παίζουν με το μύθο και την αλήθεια, και συνθέτουν ένα περίεργο ερωτικό γαϊτανάκι που δοκιμάζεται στη φωτιά του χρόνου. Με φόντο τις Σπέτσες και με αφορμή μια δολοφονία, επιβεβαιώνεται για άλλη μια φορά πως ο συνήθης ύποπτος για τα μεγάλα λάθη και τα ανεξιχνίαστα εγκλήματα είναι ο απόλυτος, αναρχικός και αδίστακτος έρωτας.

ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ

Στα συν του βιβλίου είναι σίγουρα η ευφυής ιστορία που μας περιγράφει η συγγραφέας -αν και ένα σημείο εκτός της πρωταγωνιστικής ιστορίας μοιάζει με ιστορία που έχουμε διαβάσει-, το πλούσιο λεξιλόγιο και ο ωραίος λόγος που χρησιμοποιεί η συγγραφέας, η πληθώρα λεκτικών σχημάτων και παρομοιώσεων καθώς και τα μηνύματα που περνάει μέσα από τις σελίδες του βιβλίου της. Ο έρωτας, ο καθωσπρεπισμός, τα ταμπού και οι προκαταλήψεις που κρατούν στάσιμο τον πλανήτη σε ξεπερασμένες και παρωχημένες αντιλήψεις.

Παρ'όλα αυτά το βιβλίο παρουσίασε μια κοιλιά περίπου στη μέση όπου η συγγραφέας πλατίαζε άσκοπα και έδινε έμφαση σε περιγραφές συναισθημάτων ενώ η πλοκή ήταν προβλέψιμη στην ουσία και όχι στις λεπτομέρειες. Επίσης η επανάληψη σε όλη την έκταση του έργου, ίσως μείωνε λίγο την αγωνία του αναγνώστη αναγκάζοντας τον να πηδάει μερικές παραγράφους.

Από το οπισθόφυλλο περιμένεις ένα δυνατό μυθιστόρημα, το οποίο κατά τη γνώμη μου, αν και είχε μια ενδιαφέρουσα μυθοπλασία και μια ενδιαφέρουσα πλοκή στην αρχή, στη συνέχεια χαλούσε και έχανε την μαγεία την οποία φανταζόταν ο αναγνώστης. Το τέλος επίσης, για τα γούστα μου πάντα, δεν ήταν αυτό που περίμενα, επειδή δεν θέλω όμως να το αποκαλύψω θα παραμείνω φειδωλός στην αναφορά μου. 

Το θεωρώ μία άτυχη στιγμή, αλλά μια πολύ καλή προσπάθεια της αγαπημένης Πασχαλίας Τραυλού. Αν είχε περισσότερη αστυνομική χροιά και αν έδινε βάση στο δολοφόνο και στο κουβάρι των μυστικών και όχι τόσο στον έρωτα και στην ανάγκη ενός έρωτα και δεν αναλωνόταν σε άσκοπες περιγραφές τα 2/5 θα γίνονταν 5/5.

Το θεωρώ, επαναλαμβάνω μια άτυχη στιγμή, διότι ΤΑ ΡΟΔΑ ΤΗΣ ΣΙΩΠΗΣ που διάβασα με άφησαν έκθαμβο και άφωνο μπροστά στο ταλέντο της Πασχαλίας Τραυλού. Θα συνεχίσω με τη βιβλιογραφία της όμως γιατί πραγματικά με ενδιαφέρει πολύ η οπτική γωνία από την οποία βλέπει τα πράγματα.

Ελευθέριος Α. Μανδαλιανός

SΦΑΓΕΙΟ SΑΛΟΝΙΚΗΣ [Θάνου Δραγούμη, Εκδόσεις Ψυχογιός]

ΟΠΙΣΘΟΦΥΛΛΟ ΒΙΒΛΙΟΥ

Μέρες του 1943. Μέρες Κατοχής. Στο λιμάνι της Θεσσαλονίκης, δυο παράξενα πτώματα. Ο αστυνόμος Ασλάνογλου τα κοιτάει ανέκφραστος.

Γύρω απ’ το λιμάνι, στο κέντρο και στις συνοικίες της Σαλονίκης, κόλαση. Μουλωχτοί φόνοι και βόμβες που σκάνε οπουδήποτε χωρίς προειδοποίηση. Σφαίρες σε σβέρκους στα καλά καθούμενα μες στη μέση του δρόμου κι εκτελέσεις εν ψυχρώ με μια απόφαση κομματικής ολομέλειας. Κομμουνιστές και ταγματασφαλίτες σφάζονται στους δρόμους. Το ΚΚΕ δημιουργεί την οργάνωση εκτελεστών του, την ΟΠΛΑ. Οι ταγματασφαλίτες συλλαμβάνουν, βασανίζουν κι εκτελούν αδιακρίτως, αρκεί να υπάρχει λεία. Τα Ες Ες τραβάνε τους Εβραίους στα γκέτο και τους φορτώνουν στα τρένα για τα κρεματόρια. Ξύλο και βασανιστήρια, λειψό φαγητό κι ελάχιστος ύπνος. Πλιάτσικα και λεηλασίες σε συναγωγές, σε μαγαζιά, σε σπίτια, σε νεκροταφεία. Φόβος, φόβος παντού κι ένας προγραμμένος έρωτας που προσπαθεί να αντέξει, να κρυφτεί, να ζήσει.

Μέρες του 1943. Μέρες Κατοχής. Στο λιμάνι της Θεσσαλονίκης, δυο παράξενα πτώματα. Ο αστυνόμος Ασλάνογλου απορεί: Τι νόημα έχει να προσπαθεί κανείς να τηρήσει το νόμο μέσα σ' ένα ρημαγμένο κόσμο ομαδικής παραφροσύνης

ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ

Πρόκειται για ένα δυνατό μυθιστόρημα που διαβάζεται απνευστί. Ο συγγραφέας διεισδύει στον πόνο και στην δυστυχία των ημερών της Κατοχής στη Θεσσαλονίκη, όχι όμως περιγράφοντας τα συναισθήματα των ανθρώπων, περιγράφοντας ανατριχιαστικές εικόνες και καταστάσεις που μαρτυρούν την δυστυχία.Ύφος ειρωνικό, χιουμοριστικό, προσιτό. Λεξιλόγιο σκληρό, όπως αρμόζει σε ένα τέτοιο μυθιστόρημα.

Ενδιαφέρουσα πλοκή, αν και από ένα σημείο και μετά το ενδιαφέρον δεν επικεντρώνεται τόσο στη διαλεύκανση του εγκλήματος αλλά στην κατάσταση που επικρατεί. Πρόκειται για ένα πολιτικοκοινωνικό μυθιστόρημα με αστυνομική χροιά και μια δόση αγνού έρωτα, από τα μάτια ενός άντρα όμως. Αμείωτο ενδιαφέρον μέχρι και την τελευταία σελίδα αφού συνδυάζει ο συγγραφέας την μυθοπλασία με την ιστορία και αυτό σε καταντάει δέσμιο στις σελίδες του. Αληθής αναφορά στα ιστορικά γεγονότα, ενδιαφέρουσα μυθοπλασία και σωστή δομή. 

Θέλω πραγματικά να συγχαρώ τον εκδοτικό οίκο ΨΥΧΟΓΙΟΣ που εκδίδει ακόμα ωραία και αξιόλογα βιβλία. 

Ελευθέριος Α. Μανδαλιανός